Το επαναλάμβανε και χτες σε τηλεοπτική συζήτηση βουλευτής του ΑΚΕΛ, και παρότι είναι ένα τροπάρι που το επαναλαμβάνουν πολλοί από τα δυο μεγάλα κόμματα, το γράφουν και πολλοί εκ των πολιτικών αναλυτών μας, ακόμα δεν έχουν εξηγήσει πώς ακριβώς το εννοούν στην πράξη.
Δεν τους ικανοποιεί, λέει, που ο Νίκος Χριστοδουλίδης προβάλλει ως άξονα της πολιτικής του στο Κυπριακό την εμπλοκή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εμείς, έλεγε ο βουλευτής, αυτό που θέλουμε είναι επανέναρξη των διαπραγματεύσεων από εκεί που έμειναν στο Κραν Μοντάνα και με πλήρη αποδοχή από την πλευρά μας του πλαισίου Γκουτέρες.
Πότε θα μας εξηγήσουν, όμως, πώς θα γίνει αυτό που επιθυμούν; Να το λέμε όλοι μαζί ως ευχή και θα γίνει; Διότι, ακούνε προφανώς ότι ο Τατάρ και όλο το καθεστώς του, όπως και η Άγκυρα, επαναλαμβάνουν από το 2017, σχεδόν μέρα παρά μέρα, και δημοσίως και επισήμως με επιστολές προς τον Γκουτέρες, ότι ο μόνος τρόπος να επανέλθουν στις συνομιλίες είναι να γίνει αποδεχτή η «κυριαρχική ισότητα». Όχι η πολιτική ισότητα όπως συμφωνήθηκε και όπως προνοείται στα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας, αλλά η κυριαρχική ισότητα, που σημαίνει συνομιλίες στη βάση των δύο ισότιμων κρατών.
Όταν, λοιπόν, ζητούν από το νέο Πρόεδρο, όπως ζητούσαν και από τον απερχόμενο, να επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων χωρίς όρους και προϋποθέσεις, εννοούν να διακηρύξει ότι αποδέχεται τον τουρκικό όρο για την κυριαρχική ισότητα; Αν είναι αυτό γιατί δεν το λένε να ξέρουμε όλοι τι σημαίνει η προτροπή τους προς τον Νίκο Χριστοδουλίδη. Διότι ο ίδιος λέει ότι θέλει να μπλέξει την Ευρωπαϊκή Ένωση με σκοπό να πεισθεί η Τουρκία ότι με την επιστροφή στις συνομιλίες και με τη λύση του Κυπριακού θα έχει να παίρνει κέρδη και από την Ευρωπαϊκή Ένωση όπου εκκρεμούν πολλά αιτήματά της.
Πάντως, σε αντίθεση με τους διαφωνούντες πολιτικούς μας, ο Κόλιν Στιούαρτ, που άκουσε χτες από τον Χριστοδουλίδη τα περί εμπλοκής της ΕΕ, όπως μεταδίδει το ΚΥΠΕ, «καλωσόρισε την πρόταση του εκλελεγμένου Προέδρου της Δημοκρατίας για συμμετοχή της ΕΕ στη διαδικασία για το Κυπριακό, υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, ώστε να δοθούν κίνητρα για προώθηση της διαδικασίας».
Ο εκπρόσωπος των Ηνωμένων Εθνών, δεν έχει πρόβλημα με αυτή την προσπάθεια, και έχουν οι δικοί μας. Γιατί τους ενοχλεί δεν καταλάβαμε. Πού είναι το κακό; Αν παράλληλα με τα Ηνωμένα Έθνη μπορεί να βρεθεί ένας τρόπος να βοηθήσει και η ΕΕ δεν πρέπει καν να το προσπαθήσουμε; Διότι αυτό ξεφεύγει από την πεπατημένη και υπάρχει κίνδυνος να τεθούν θέματα, όπως ευρωπαϊκό κεκτημένο, ευρωπαϊκές αρχές και αξίες, ανθρώπινα δικαιώματα, δημοκρατία…
Άλλο αυτό, όμως. Η ουσία είναι να μας εξηγήσουν όλοι αυτοί οι πολιτικοί φωστήρες, που ξέρουν καλύτερα από όλους, και από τον Χριστοδουλίδη, πώς να διαχειριστούν το Κυπριακό (άλλο που όταν το διαχειρίστηκαν τα έκαναν μαντάρα), τι ακριβώς σημαίνει επιστροφή στις διαπραγματεύσεις χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Δεν υπάρχει λογική να το επαναλαμβάνουν τόσα χρόνια, χωρίς να προτείνουν σε ποιο πλαίσιο θα γίνει αυτό όταν επιστροφή στις συνομιλίες σημαίνει αυτόματα αποδοχή των τουρκικών όρων. Ποια είναι σήμερα η βάση των συνομιλιών; Δεν μας ενδιαφέρει;
Και τι σημαίνει ότι αποδεχόμαστε το πλαίσιο Γκουτέρες χωρίς συζήτηση. Αφού το ίδιο το πλαίσιο βάζει παραμέτρους προς συζήτηση. Ακόμα και για «τη ρήτρα λήξης της παραμονής των στρατευμάτων», σημειώνει ότι «πρέπει να συζητηθεί με τη συμμετοχή των Πρωθυπουργών των τριών εγγυητριών δυνάμεων». Για το περιουσιακό βάζει παραμέτρους για το ποιος θα έχει τον πρώτο λόγο σημειώνοντας ότι «συγκεκριμένα στοιχεία θα πρέπει να αναπτυχθούν περαιτέρω». Για την αποτελεσματική συμμετοχή (δηλαδή το βέτο), λέει πως «πρέπει να συζητηθεί περαιτέρω όσον αφορά το θέμα της θετικής ψήφου (πότε και υπό ποιες προϋποθέσεις, σε ποια σώματα και ποιοι θα είναι οι σχετικοί μηχανισμοί επίλυσης αδιεξόδου)…».
Τι μας πιλατεύουν τόσο καιρό ότι πρέπει να δεχτούμε το πλαίσιο Γκουτέρες ως έχει; Άσε, που το έχουμε αποδεχθεί ως πλαίσιο διαπραγμάτευσης στο Κραν Μοντάνα και είναι οι Τούρκοι που το απέρριψαν. Αν δεν έχουν κάτι ουσιαστικό και πρακτικό (εφικτό;) να πουν, μην μας κάνουν και τους ρεαλιστές, απέχουν πολύ.
