Το ερώτημα που απαντά σε όλα τα ερωτήματα γύρω από την τραγωδία των Τεμπών. Σε μια χώρα όπου ο συνδικαλισμός αποφασίζει και επιβάλει ότι θα γίνει μια μετάταξη για λόγους εντοπιότητας, ασχέτως εάν ο μεταταγής κατέχει ή όχι το αντικείμενο και το πολιτικό σύστημα αποδέχεται – επικυρώνει αυτήν την πράξη!
Χθες, μιλούσα με έναν σπουδαίο επιστήμονα, τον κ. Χρυσάφη Ιορδάνογλου, με σπουδές στα νομικά και στα οικονομικά στη Θεσσαλονίκη και στο Λονδίνο και μακρά καθηγητική πορεία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Αντικείμενό μας ήταν το Κράτος και οι Ομάδες Συμφερόντων, που είναι και ο τίτλος ενός βιβλίου του που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις. Το συστήνω ανεπιφύλακτα. Αναπτύσσει πολύ εμπεριστατωμένα τη σχέση κράτους και ομάδων συμφερόντων στη βάση της «πελατειακής σχέσης», επάνω στις οποίες άπειροι πολιτικοί που γνωρίζουμε, έχουν κτίσει όχι μόνο την πολιτική τους καριέρα όλη, αλλά και, αρκετοί από αυτούς, ένα κομπόδεμα τόσο μεγάλο, που εξασφαλίζει το σόι πολλών γενεών!…
Μέσα σε όλο αυτό το σύστημα, το ερώτημα που θέτει η στήλη σήμερα βρίσκει μάλλον την αυτονόητη απάντησή του.
Εν τω μεταξύ, για να μη βγάζουμε και τη δική μας ουρά έξω, εμείς, τα ΜΜΕ, ιδίως τα τηλεοπτικά που πάσχουν από μόνιμη μεγαλοσύνη και ωραιοπάθεια, «λουπάρουν» (δηλαδή επαναλαμβάνουν συνεχώς), εικόνες, περιγραφές και καταγγελίες, κομμένες και ραμμένες στα μέτρα ενός κοινού, που κάπως ελκύεται από τη δραματοποιημένη πραγματικότητα. Ακόμα και εάν αυτή δεν χρειάζεται καμιά τηλεοπτική ένεση για να αναδείξει το γεγονός.
Η χωροταξία των παραθύρων, εκτός του ότι είναι ξεπερασμένο τηλεοπτικό αρχιτεκτόνημα, εξυπηρετεί μόνο την ανάγκη να προκληθεί αντιπαράθεση, την οποία οι υπεύθυνοι των καναλιών αδυνατούν να υποστηρίξουν με άλλον τρόπο. Εξαιρέσεις ασφαλώς και υπάρχουν. Αλλά είναι λίγες και πνίγονται μέσα στον κανόνα των πολλών…
Εδώ είμαστε, λοιπόν! Εντός, εκτός και επί τα αυτά. Όπως λέγαμε παλιά στα μαθηματικά μας για τις παράλληλες ευθείες που τέμνονται από μιαν άλλη ευθεία!
Είναι Τρίτη σήμερα, του Μαρτίου του 2023 η 7η ημέρα. Μέσα σε ένα μούδιασμα, που πασχίζεις να μην αφήσεις την ερμηνεία του σε εκείνους που χρόνια τώρα, από διάφορες εξουσίες, έχουν ειδικευτεί μόνο στο να καθοδηγούν. Σπάνια στο να εμπνέουν.
Αν έχετε ακουστά κανέναν και στα μέρη σας, συμπατριώτες μου, σφυρίξτε μου να τον αναζητήσω…
Και επειδή ευτυχώς ο κόσμος δεν γυρίζει μόνο γύρω απo μας, ας μην ξεχάσουμε ότι σήμερα μετράμε 377 μέρες από την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία και, σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη, ως τώρα έχουν χάσει τη ζωή τους τουλάχιστον 10.000 άμαχοι πολίτες, σχεδόν όλοι Ουκρανοί βεβαίως.
Τα νεότερα από το μέτωπο είναι ότι ο ρωσικός στρατός εξακολουθεί να πολιορκεί την πόλη του Μπαχμούτ που, όπως έγραφε χθες η «Guardian», είναι το μεγάλο στοίχημα του Πούτιν, αλλά οι ουκρανικές δυνάμεις αντιστέκονται ακόμα.
Οι ρωσικές δυνάμεις, σύμφωνα με δυτικές πηγές, έχουν κόψει το ρεύμα στην πόλη και την αλυσίδα προμηθειών τροφίμων.
Μας έχεις πρήξει με τις πόσες μέρες έχουν περάσει από «την ρωσική επιχείρηση στην Ουκρανία», μου γράφει ανώνυμος (βέβαια) από την Κύπρο (το κατάλαβα με το «έπρηξές μας»!) στο Twitter. Ναι –του απαντώ– διότι και το δικό μας νησί υπέστη εισβολή (και όχι «επιχείρηση», ηλίθιε!), και δεν θα ήθελα να το ξεχάσει κανένας. Γι’ αυτό μετρώ….
Και κάτι ωραίο για το τέλος: O Μπόρις Τζόνσον θα διορίσει τον πατέρα του για μέλος της Βουλής των Λόρδων, όπως έχει δικαίωμα ως πρώην πρωθυπουργός. Δεν είναι τυχαίο τελικά που νιώθει οικεία στην Ελλάδα, σχολιάζει ο φίλος μου, πολιτικός αναλυτής Γιάννης Κουτσομύτης στο Facebook.
