Ο Δημοκρατικός Συναγερμός χθες γύρισε σελίδα. Η αποχώρηση του Αβέρωφ Νεοφύτου σηματοδοτεί την παράδοση της σκυτάλης στη νέα γενιά πολιτικών του κόμματος. Η μεν Αννίτα είναι μόλις 36 ετών και ο Δημήτρης 42. Από μόνη της η ηλικιακή ανανέωση είναι θετική. Εάν, όμως, θα αποδειχθεί και στην πράξη θετική θα διαφανεί στην πορεία. Σε βάθος χρόνου. Όταν από τη θεωρία θα περάσουμε στην πράξη. Εκεί θ’ αποδειχθεί κατά πόσο νέα γενιά σημαίνει και νέα μυαλά. Αν οι συγκεκριμένοι εκπρόσωποι της νέας γενιάς κουβαλούν και νέα μυαλά ή αν θα πολιτευθούν με τη νοοτροπία των πολιτικών παλαιάς κοπής. Εκείνων που απέτυχαν και απορρίφθηκαν από την κοινωνία.
Για παράδειγμα, και οι δύο ήσαν μέλη της απερχόμενης ηγεσίας του ΔΗΣΥ. Ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος επέδειξαν την αναγκαία πολιτική τόλμη, η οποία πρέπει να χαρακτηρίζει τους σύγχρονους πολιτικούς. Πολύ περισσότερο δε, εκείνους οι οποίοι φιλοδοξούν να πρωταγωνιστήσουν ως ηγέτες.
Σύμπλευσαν και οι δύο με τις επιλογές του Αβέρωφ. Όταν οι δημοσκοπήσεις έδειχναν μονοψήφιους αριθμούς για τον πρόεδρο του κόμματος (όπως ο Χάρης Γεωργιάδης ομολόγησε) δεν μπήκαν μπροστά να προειδοποιήσουν ότι αυτό θα οδηγούσε σε ήττα και σε απώλεια εξουσίας. Δεν τόλμησαν να εστιάσουν στη δημοφιλία του Χριστοδουλίδη, που κραύγαζε ενάμιση χρόνο πριν ότι πάει με φόρα στο Προεδρικό, ώστε να προστατεύσουν το κόμμα τους.
Δεν τόλμησαν να διαφωνήσουν με τη πρόταση παγίδα προς τον Χριστοδουλίδη για εκλογή προέδρου του κόμματος, που θα ήταν στη συνέχεια και ο υποψήφιος του ΔΗΣΥ. Δεν τόλμησαν να διαχωρίσουν τη θέση τους από την άκρως λανθασμένη στρατηγική που ακολουθείτο στην προεκλογική εκστρατεία και η οποία με μαθηματική ακρίβεια οδηγούσε στην ήττα. Η Αννίτα ήταν εκείνη που πρότεινε τον Αβέρωφ και ο Δημήτρης ήταν η φωνή του.
Ακόμη και μετά την ήττα στον πρώτο γύρο, δεν τόλμησαν να υψώσουν το ανάστημά τους όταν, αντί να πρυτανεύσει η λογική και να ληφθεί μια απόφαση στη βάση ορθόδοξων πολιτικών κριτηρίων, επικράτησαν ο θυμός, το κάχρι και η εκδικητικότητα.
Δεν τόλμησαν να στήσουν τοίχο μπροστά σε όσα διαδραματίστηκαν πριν τον δεύτερο γύρο των εκλογών και ρεζίλεψαν ολόκληρη την ηγεσία. Ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος εμφανίστηκαν με καθαρή θέση, που να βοηθά τους ψηφοφόρους του ΔΗΣΥ, οι οποίοι υπέστησαν σοκ ακούγοντας μέλη της ηγεσίας να τους καλούν να ψηφίσουν το αντίπαλο δέος. Εκείνο το οποίο διαχρονικά τους εμφάνιζαν ως ό,τι καταστροφικότερο.
Όλα τα προαναφερθέντα δεν αποτελούν αξιόπιστο δείγμα γραφής. Είναι καλό ένας πολιτικός να έχει ωραία εικόνα. Είναι ευχάριστο να βλέπεις μια νέα γυναίκα να αναρριχάται στην κορυφή. Χαίρεσαι να ακούς την Αννίτα, αφού σαφώς και δεν συγκρίνεται με την ξύλινη γλώσσα παλαιών πολιτικών. Πλην, όμως, εκεί που θα κριθούν είναι στα έργα. Όχι σήμερα. Όχι μέχρι τις 11 Μαρτίου. Όχι την ώρα της ανακήρυξης. Όχι τους επόμενους μήνες όταν ακόμη θα κυριαρχεί ο ενθουσιασμός. Σε βάθος χρόνου θα κριθούν! Όταν θα κληθούν να χαράξουν πολιτικές. Να πάρουν θέση σε καυτά ζητήματα. Να επιδιώξουν συνεργασίες. Να παλαντζάρουν καταστάσεις εντός κόμματος και εντός Βουλής.
Εδώ ακριβώς προκύπτει ένα μεγάλο ερωτηματικό. Ποιος με βεβαιότητα μπορεί να βάλει το χέρι του στη φωτιά για το ποιες ακριβώς είναι οι θέσεις της Αννίτας ή του Δημήτρη; Πότε άκουσε κάποιος ξεκάθαρα τις προσωπικές τους θέσεις επί των μεγάλων ζητημάτων του τόπου; Όχι τις κομματικές αλλά τις προσωπικές. Πριν βιαστεί κάποιος με ευκολία να απαντήσει λέγοντας ότι προφανώς οι θέσεις τους είναι αυτές του κόμματός τους, προλαβαίνω να επισημάνω ότι στα μεγάλα ζητήματα, η κομματική θέση δεν ταυτίζεται απόλυτα με την προσωπική. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η προσέγγιση του ηγέτη ενίοτε επηρεάζει και την κομματική θέση.
Η μεν Αννίτα –η στήλη εκτιμά ότι θα κερδίσει την εκλογική αναμέτρηση- μέχρι σήμερα πολιτεύεται με τρόπο που προσπαθεί να μην σπάσει ούτε ένα αβγό, ο δε Δημήτρης ήταν η ηχώ του Αβέρωφ… Ποιος γνωρίζει για παράδειγμα, ποιες είναι οι κόκκινες γραμμές τους στο Κυπριακό, ώστε αν παρουσιασθεί κάποια λύση να γνωρίζει τι να αναμένει από αυτούς; Ποιος ξέρει τις θέσεις τους σε ειδικά κεφάλαια της οικονομίας (ΑΤΑ, ιδιωτικοποιήσεις κ.α.); Στο ενεργειακό, το μεταναστευτικό, την Παιδεία… Και βεβαίως, τεράστια σημασία έχει ποια ακριβώς στάση θα τηρήσουν έναντι του Χριστοδουλίδη και της νέας Κυβέρνησης.
Μετά από πολλά χρόνια, που η κοινωνία είδε πλειστάκις την ελπίδα για πιο αισιόδοξες σελίδες στην πολιτική να διαδέχεται η απογοήτευση, καλό είναι να παραμένουμε συγκρατημένοι. Διότι καλός είναι ο άνεμος αισιοδοξίας που φέρνουν οι νέοι πολιτικοί. Ωστόσο, στις φουρτούνες θα φανεί αν είναι τόσο καλός ώστε να κρατήσει το καράβι σε σωστή πορεία και αν θ’ αντέξει τα τεράστια μανιασμένα κύματα!
