Το παγόβουνο που βούλιαξε τον Τιτανικό θύμισε στην περίοδο των προεδρικών εκλογών ο Δημοκρατικός Συναγερμός. Πέραν του γεγονότος ότι, από τις δημοσκοπήσεις, το κόμμα παρουσιαζόταν βαθιά διασπασμένος, η ηγεσία του επιχείρησε να κάμει το προεκλογικό ταξίδι κουβαλώντας ένα τραύμα που αιμορραγούσε διαρκώς, ως εάν να ήταν σίγουρη ότι δεν θα υπήρχαν παρεπόμενα. Κι αυτό γιατί κανένας προηγουμένως, πλην Γιώργου Παμπορίδη, δεν είχε ασκήσει ουσιαστική κριτική για τον τρόπο λειτουργίας στο κόμμα αλλά και για ένα αυταρχισμό που διέκρινε την ηγεσία, από την εποχή Αναστασιάδη και εντεύθεν.
Ο Προυτόν είχε γράψει ότι, «όλα τα κόμματα, χωρίς εξαίρεση, όταν επιδιώκουν την εξουσία, εκδηλώνουν διάφορες μορφές απολυταρχισμού». Μόνο ένα 24ωρο πριν ανοίξουν οι κάλπες, η θυγατέρα του ιδρυτή του κόμματος, Γλαύκου Κληρίδη, η Καίτη Κληρίδου τόλμησε με σχετική ανάρτηση της να βάλει πια δημόσια το δάκτυλο στην πληγή λέγοντας –έστω και πολύ αργά ότι υπάρχει πρόβλημα και χωρίς την όποια ανάλυση, του έδωσε όνομα: «Η μεγαλύτερη απογοήτευση της ζωής μου είναι ο Νίκος Αναστασιάδης. Αμαύρωσε τον ΔΗΣΥ με την διαφθορά της διακυβέρνησης του και τώρα προσπαθεί να διαιρέσει τον ΔΗΣΥ». Ο Νίκος Αναστασιάδης, αποφεύγοντας την ουσία, δήλωσε την επομένη ότι δεν σχολιάζει χυδαιότητες και πρόσθεσε: «Είναι δυνατόν ποτέ επειδή φέρεις ένα όνομα να πρέπει να μην το τιμάς κιόλας».
Τώρα, και αφού ο Τιτανικός βούλιαξε αύτανδρος, άνοιξε ένας κύκλος δημόσιας συζήτησης -σαν να άνοιξε το μαύρο κουτί από τον πρώην υπουργό Παιδείας και πρώην βουλευτή του ΔΗΣΥ Πρόδρομο Προδρόμου, ο οποίος τόνισε την ανάγκη για πολιτική ανασυγκρότηση και επαναπροσδιορισμό της πολιτικής φιλοσοφίας και φυσιογνωμίας του κόμματος. Ο κ. Προδρόμου έθεσε το πρόβλημα στις σωστές του χρονικές διαστάσεις, αφού χαρακτήρισε «την προώθηση τηςεπιλογής Μαυρογιάννη από τον κομματικό μηχανισμό», ως «απονενοημένο διάβημα τακτικισμού ή και μικρόψυχης πικρίας ανακατεμένης με εκδικητικότητα», τονίζοντας ότι είναι η δεύτερη φορά την τελευταία εικοσαετία που το κόμμα κλήθηκε να πάρει μια ιδιαίτερα σημαντική απόφαση και βρέθηκε ξανά σε πλήρη αντίθεση με τη μεγάλη πλειοψηφία των υποστηρικτών του». Η προηγούμενη φορά στην οποία αναφερόταν ο κ. Προδρόμου ήταν το Σχέδιο Ανάν και η θέση που πήρε ο ΔΗΣΥ σε εκείνη την φουρτούνα που βίωσε το κόμμα, οπόταν ο Αλέκος Μαρκίδης έβαλε, στις προεδρικές, υποψηφιότητα απέναντι στον Γλαύκο Κληρίδη κι έχασαν και οι δύο από τον Τάσσο. Ο ίδιος ο Πρόδρομος Προδρόμου κομμάτι της κρίσης, έφυγε από το ΔΗΣΥ και δημιούργησε το δικό του Ευρωπαϊκό Κόμμα, το οποίο αποδείχθηκε βραχύβιο, οπόταν και επέστρεψε στο μαντρί οριστικά, όταν του άνοιξε την πόρτα της Πινδάρου ο Νίκος Αναστασιάδης.
Ο επίτιμος του ΔΗΣΥ, ως γνωστό, είναι της θεωρίας, «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και δεν είχε κανένα πρόβλημα να επιβραβεύσει τον κ. Προδρόμου και με κυβερνητικά αξιώματα. Δραττόμενος της ευκαιρίας που έδωσε η Αννίτα Δημητρίου, με τη δήλωση της μετά την εκλογή της στο προεδρικό αξίωμα του ΔΗΣΥ, ότι «τώρα χρειάζεται μόνο σκληρή δουλειά, να κάνουμε πραγματικά την ενότητα πράξη κι έτσι με το όραμά μας να διασφαλίσουμε το αύριο. Ένα είναι το μήνυμα, είμαστε εδώ ενωμένοι κι ισχυροί για το αύριο. Μόνο ευθύνη κι αγάπη για το κόμμα και τον τόπο μας». Ο κ. Προδρόμου είχε ευθεία τοποθέτηση στη δήλωση αυτή της κ. Δημητρίου: «Η συνεχής αναφορά στην ανάγκη και επιδίωξη για ενότητα -που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητη- δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την αίσθηση δυσανεξίας ως προς την πρόσφατη πορεία ή και φυγόκεντρες τάσεις που καταγράφονται από αρκετά χρόνια τώρα. Εξάλλου, για να έχει νόημα η ενότητα και να μην αποτελεί μια ακόμα κληρονομημένη όσο και ατελέσφορη συνταγή πάγιας (και «παλαιοκομματικής») ρητορικής, πρέπει να βασιστεί σε πολιτικές θέσεις, σε μια στρατηγική κατεύθυνση και μια καθαρή πολιτική φιλοσοφία». Η πρόεδρος του ΔΗΣΥ, η οποία χρωστά μια απάντηση όχι μόνο στον κ. Προδρόμου, ο οποίος κατόπιν εορτής ομολογουμένως και εκ του ασφαλούς, έθεσε το ζήτημα, δεν έβαλε ακόμα τα χέρια της στη σκάφη της Πινδάρου και στη μπουγάδα μετα άπλυτα του κόμματος. Λογικά θα πρέπει να το κάνει, αν όντως προσδοκεί να είναι ο φορέας της αλλαγής και η πρόεδρος που όχι μόνο θα ανοίξει τα παράθυρα να μπει μέσα φρέσκος αέρας αλλά η πολιτικός που θα βάλει το συρμό του Συναγερμού σε νέα σύγχρονη πορεία. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να αλλάξει ράγες, μηχανές και καύσιμο.Αρχικά αποφεύγοντας τον αυταρχισμό Αναστασιάδη, αλλά και τη γραμμή Αβέρωφ Νεοφύτου, το «σύνδρομο της συκιάς» γύρω από την οποία τίποτα δεν φύεται. Αιχμηρές χαρακτήρισε τις δηλώσεις Προδρόμου ο αναπληρωτής πρόεδρος του κόμματος Χάρης Γεωργιάδης λέγοντας ότι «αυτή τη συζήτηση πρέπει να την κάνουμε, ο ΔΗΣΥ δεν πρέπει να φοβάται έναν τέτοιο διάλογο».
Η αλήθεια είναι ότι κανένας της Πινδάρου δεν άγγιξε την ουσία που είναι η διαχείριση της εξουσίας, τα αθέατα οικονομικά συμφέροντα που παράγει, και τα φέουδα που δημιουργεί. Τα άλλα είναι αντιπαλότητες και οφίκια της εξουσίας, εύκολα διαχειρίσιμα και που με τίποτα δεν «κατεδαφίζουν» ένα αρχηγό κυβερνώντος κόμματος, όπως ο Αβέρωφ. Θα βρει ο ΔΗΣΥ τα πατήματα του; Μόνο αν κάμει η νέα πρόεδρος τη σωστή διάγνωση και ανοικοδομήσει την Πινδάρου με σύγχρονα υλικά! Το ίδιο ισχύει και για το άλλο μεγάλο κόμμα, το ΑΚΕΛ, η ηγεσία του οποίου επαναπαύθηκε ως μη έπρεπε σε μια άλλη «βολική» εκλογική ήττα, μη έχοντας επεξεργαστεί τις προηγούμενες και φαίνεται και τώρα να προχωρά ως εάν να μην βλέπει ότι η μόλυνση πάει να αγγίξει τη σήψη.
