ΟΙ καταγγελίες των πολιτών για απαξιωτικές συμπεριφορές έναντι ηλικιωμένων, που νοσηλεύονται σε νοσοκομεία, πληθαίνουν και βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Ακούγονται αναφορές πως υπάρχουν ασθενείς δυο ταχυτήτων επειδή τα νοσοκομεία είναι υπερπλήρης. Αυτοί «που δεν έχουν προσδόκιμο ζωής», νοσηλεύονται σε απλούς θαλάμους αντί στις εντατικές, παρόλο που τούτο επιβάλλει η κατάστασή τους. Αυτά, λοιπόν, βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Σύμφωνα με ρεπορτάζ του «Φ», η περίπτωση της γυμνής ηλικιωμένης σε θάλαμο κρατικού νοσοκομείου, η οποία προκάλεσε έντονες αντιδράσεις τα τελευταία δύο εικοσιτετράωρα, δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό. Είναι προφανές ότι το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο και σίγουρα δεν περιορίζεται, για να είμαστε σωστοί, στα κρατικά νοσηλευτήρια. Από την πλευρά τους οι στέγες ευγηρίας, κάνουν λόγο για ελλιπή φροντίδα των ηλικιωμένων στα κρατικά νοσηλευτήρια.
ΟΛΑ αυτά ενισχύονται και με τις αναφορές του Παρατηρητηρίου τρίτης ηλικίας, που όπως σημειώνει, δέχεται κατά μέσο όρο 3 με 4 παράπονα την εβδομάδα για κακή συμπεριφορά έναντι ηλικιωμένων ασθενών κατά τη διάρκεια της νοσηλείας τους ή της εξυπηρέτησης τους σε δημόσια ή και ιδιωτικά νοσοκομεία. Όπως συναφώς επισημαίνεται από την ΟΣΑΚ « η απροθυμία να περιθάλψεις ηλικιωμένο ή υπερήλικα, αποτελεί ηλικιακό ρατσισμό». Η ΟΣΑΚ μόνο τον μήνα Φεβρουάριο, έχει λάβει τρία διαφορετικά παράπονα που αφορούσαν κακομεταχείρηση ή κακή συμπεριφορά έναντι ηλικιωμένων κατά τη διάρκεια της νοσηλείας τους.
ΤΟ πρόβλημα, λοιπόν, είναι υπαρκτό και ποσώς μεμονωμένο. Και όσο δεν αναγνωρίζεται το πρόβλημα θα διαιωνίζεται. Είναι-φευ- ίδιον του κυπριακού γίγνεσθαι, της κυπριακής νοοτροπίας να μην παραδεχόμαστε λάθη και ελλείψεις. Κι αυτή η νοοτροπία και προσέγγιση αποτελεί την «καλύτερη» συνταγή για να μην γίνονται διορθωτικές κινήσεις. Για να διαιωνίζονται εν πολλοίς τα προβλήματα. Γιατί αυτό γίνεται στην πράξη.
ΔΕΝ μπορεί, λοιπόν, να τυγχάνουν αυτής της αντιμετώπισης οι ηλικιωμένοι επειδή τα νοσηλευτήρια είναι υπερπλήρης. Δεν υπάρχουν ασθενείς δυο ταχυτήτων. Δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να υπάρχει διάκριση μεταξύ ασθενών στη βάση ηλικιακών κριτηρίων. Εκείνο, που θα πρέπει να γίνει, είναι να ενισχύονται συνεχώς οι υπηρεσίες, να παρέχεται η μέγιστη μέριμνα σε όλους τους ασθενείς, χωρίς καμία διάκριση. Με όλα όσα έχουμε αναφέρει, προφανώς και δεν μηδενίζουμε τα όσα γίνονται στα δημόσια νοσηλευτήρια. Ειδικά δεν υποβαθμίζουμε τις προσπάθειες του ιατρικού και παραϊατρικού προσωπικού. Αυτό είναι ξεκάθαρο.
