Είναι διαχρονικό το όνειρο του παλαίμαχου πολιτικού Χρήστου Πουργουρίδη να σχηματίσουν κυβέρνηση μαζί ο ΔΗΣΥ με το ΑΚΕΛ για να λύσουν το Κυπριακό, αλλά δεν του βάλλουν φτιν. Όμως, δεν το βάζει κάτω. Είναι από το 2007 που ξεκίνησε αυτή η ιστορία.
Ήταν κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΔΗΣΥ, τότε, και δήλωνε ότι αν περάσει στο δεύτερο γύρο των προεδρικών του 2008 ο Δημήτρης Χριστόφιας, θα παραιτηθεί από το κόμμα για να τον υποστηρίξει «με όλες του τις δυνάμεις», ανεξάρτητα από την απόφαση του κόμματος του.
Το 2010, σε συνέντευξη στο Φιλελεύθερο, εξηγούσε ότι υπάρχει ακόμα μια μερίδα της πολιτικής ηγεσίας που δεν βλέπει τίποτε άλλο μπροστά της παρά την επιστροφή σε ένα σχέδιο Ανάν και αυτή τη φορά με τρόπο που θα ξεπερνά τη λαϊκή βούληση. «Χρειάζεται να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να σχηματισθεί η αναγκαία πλειοψηφία ώστε να περάσει μέσα από το δημοψήφισμα η λύση», έλεγε.
Το ζητούμενο ήταν και προφανώς παραμένει ακόμα να συνωμοτήσουν, δημοκρατικά φυσικά, οι ηγεσίες των δυο μεγάλων κομμάτων για να ελέγξουν τη λαϊκή βούληση. Δεν τους ενδιαφέρει να ανταποκριθούν στις προσδοκίες του λαού, αλλά να τις χαλιναγωγήσουν. Αυτό ισχύει ακόμα και για αυτό το επαναφέρουμε. Ο τίτλος του ΔΗΣΑΚΕΛ για κάποιους είναι ένα αστείο, αλλά πολλοί προσπαθούν να το αναδείξουν ως γεγονός.
Αλλά δεν είναι μόνο η πολιτική φιλοσοφία κάποιων που από την λεγόμενη εθνικοφροσύνη έκαναν διαστημικό άλμα προς τον νεοκυπριωτισμό της απάτης, είναι και η επιθυμία Αγγλοαμερικανών. Οι πρεσβείες έχουν λόγο, που να πάρει ο δαίμονας. Τέλος πάντων. Ξανά στον πρωταγωνιστή Πουργουρίδη.
Το 2018, λοιπόν, επανήλθε και χωρίς να ήταν πλέον ούτε βουλευτής. Όπως έγραψε τότε η εφημερίδα «Πολίτης» στην οποία αρθρογραφούσε, τρεις μέρες πριν από την πρώτη Κυριακή, ο Πουργουρίδης υποστηρίζει την υποψηφιότητα του Σταύρου Μαλά. Ήταν υποψήφιος του ΑΚΕΛ και αντίπαλός του ήταν ο Νίκος Αναστασιάδης. Αλλά, τι σημασία είχε αφού οι στόχος παραμένει πάντα η επισημοποίηση του ΔΗΣΑΚΕΛ.
Εξάλλου, τότε πανηγύριζαν όλοι οι ονειροπαρμένοι όταν πέρασαν στο δεύτερο γύρο ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ (έμεινε εκτός ο Νικόλας Παπαδόπουλος) και προσθέτοντας τα ποσοστά τους έλεγαν ότι ο λαός ενέκρινε την πολιτική τους με ποσοστό 65% και μπορούσαν πια να λύσουν το Κυπριακό. Άλλο ανέκδοτο κι αυτό.
Τώρα, λοιπόν, οι ίδιοι ονειροπαρμένοι κάνουν παντιέρα τη νέα παρέμβαση του Πουργουρίδη. Εξέδωσε φιρμάνι πάλι. Ότι «η απόφαση του Δημοκρατικού Συναγερμού να καλέσει τους οπαδούς του να καταψηφίσουν τον Νίκο Χριστοδουλίδη είναι μονόδρομος». Και ότι οι συναγερμικοί πρέπει «να ξεπεράσουμε τις ιδεολογίες, τα στερεότυπα, τους συναισθηματισμούς και τις εξαρτήσεις και να κάνουμε σωστή επιλογή». Δηλαδή, ακόμα και τώρα που δεν έχουν κάποιον «απορριπτικό» απέναντί τους αλλά έναν συναγερμικό, δέκα χρόνια δίπλα στον Αναστασιάδη, στη γραμμή του λεγόμενου ρεαλισμού, ξυπνά η επιθυμία του ΔΗΣΑΚΕΛ. Λες και είναι κουρδισμένοι.
Μετά τη δεκαπενταετία Χριστόφια και Αναστασιάδη, που οι προσπάθειές τους για τη συνεννόηση και τη λύση έπεσαν στον τοίχο της τουρκικής βουλιμίας και ταυτόχρονα ξεσκέπασαν πέρα για πέρα τα σχέδια της Άγκυρας για τη χώρα μας, είναι ντροπή να επιχειρείται ακόμα να παρουσιαστούν Ελληνοκύπριοι ως υπαίτιοι της μη λύσης.
Μετά τις εμπειρίες των τελευταίων 15 χρόνων, οι ιδέες περί συγκυβέρνησης ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ για να λύσουν το Κυπριακό, τίποτε άλλο δεν αποδεικνύει παρά επιθυμία να εξαπατηθεί ο λαός και να αποδεχθεί την όποια καταστροφική λύση θα του προσφέρουν τα βρετανικά σχέδια. Διότι, αν ήθελαν να πείσουν για έναν «έντιμο συμβιβασμό» δεν θα χρειαζόταν συνωμοσία. Θα ήταν αρκετά έντιμος ώστε να κερδίσει τη λαϊκή βούληση ελεύθερα και δημοκρατικά.
Δεν είχαμε ακόμα την απόφαση του ΔΗΣΥ όταν γράφαμε αυτή τη στήλη. Όμως, ό,τι κι αν αποφάσισε αυτό που πρέπει να απασχολήσει την ηγεσία του είναι ότι όλα τα πιο πάνω υποδεικνύουν ότι σε μετεκλογική ηρεμία πρέπει να ασχοληθεί με τη φιλοσοφία που η ηγεσία προσπαθεί να επιβάλει στη λαϊκή του βάση σε ό,τι αφορά το Κυπριακό. Δεν είναι υγιές. Και φαίνεται στις κάλπες.
