Την Τρίτη το μεσημέρι, έξω από τα γραφεία της Πινδάρου, δέσποζε η εικόνα του μαύρου αυτοκινήτου που ανέμενε τον Αβέρωφ Νεοφύτου με τη σύζυγο του Μαρία Σελίπα, για να αποχωρήσουν. Είχε προηγηθεί η λιτή δήλωση του στο ισόγειο του Μεγάρου «Γλαύκος Κληρίδης» σε ένα κλίμα φορτισμένο έντονα συναισθηματικά. Λίγη ώρα προηγουμένως, είχε ολοκληρωθεί η διαδικασία υποβολής υποψηφιοτήτων για την προεδρία του κόμματος, με τον Αβέρωφ Νεοφύτου να μην ήταν ένας εξ αυτών που θα έμπαινε στην μάχη.
Ο ίδιος βρισκόταν στο γραφείο του από νωρίς το πρωί. Κάποιοι από τους συνεργάτες και φίλους του, πέρασαν από την Πινδάρου και πήραν το ασανσέρ για το 5ο όροφο του κτιρίου που βρίσκεται το γραφείο του κομματικού προέδρου για να τον χαιρετίσουν. Κάποια στιγμή, άρχισαν να φτάνουν οι πληροφορίες ότι μάζευε τα προσωπικά του αντικείμενα από το γραφείο του. Ήταν η πρώτη επιβεβαίωση αυτού που κυκλοφορούσε έντονα ως πληροφορία από τη Δεύτερα το πρωί. Το τέλος μιας ακόμα εποχής και η αρχή μιας νέας είχε αρχίσει να γράφεται. Αλλά για να αρχίσει ο πρόλογος ενός νέου κεφαλαίου, προηγήθηκε μία απόφαση. Αυτή με την οποία ουσιαστικά ο συναγερμικός πρόεδρος επέλεξε να γράψει ο ίδιος και με τον τρόπο που ήθελε, το επίλογο της δικής του προεδρίας.
Η προχθεσινή εξέλιξη είναι ασφαλώς ένας σταθμός στην ιστορία του Δημοκρατικού Συναγερμού. Ίσως και του κομματικού συστήματος γενικότερα. Μια απόφαση η οποία δεν ήταν καθόλου εύκολη, ιδιαίτερα για ένα άνθρωπο όπως ο Αβέρωφ Νεοφύτου που ήταν μια ζωή μέσα στην πολιτική, πρωταγωνιστής των εξελίξεων και όχι κομπάρσος. Ενός κομματικού αρχηγού που ακόμα στο συναισθηματικό του κόσμο, φέρει έντονα το φορτίο μιας ήττας. Όπως και εάν αυτή ήρθε και ανεξάρτητα από τις ευθύνες που του καταλογίζονται για το αποτέλεσμα. Διότι αν σήμερα κάποιοι μιλούμε για νέα σελίδα στην ηγεσία του Δημοκρατικού Συναγερμού και για μια προοπτική ανανέωσης που άρχισε να διανοίγεται μετά την προχθεσινή μέρα, αυτή η εξέλιξη οφείλεται σε ένα μεγάλο βαθμό και στην απόφαση του Αβέρωφ Νέοφύτου, να κάνει ένα βήμα πίσω. Αυτό θα πρέπει να του πιστωθεί ως μία πράξη πολιτικής ευθύνης από τους συναγερμικούς. Όχι μόνο διότι έφυγε, αλλά διότι με την κίνηση του αυτή, έκλεισε από την πλευρά του ο ίδιος, ένα κεφάλαιο που τον πόνεσε πολύ. Άφησε κατά μέρους τις όποιες προσωπικές πικρίες, θεωρώντας ότι με την πράξη του αυτή, θα βοηθούσε το ΔΗΣΥ να κάνει πιο γρήγορα το βήμα εξόδου από την εσωστρέφεια και να κλείσει τις πληγές που άνοιξαν τον τελευταίο ενάμιση χρόνο.
Νιώθει πληγωμένος και προδομένος ο Αβέρωφ Νεοφύτου και αυτό ήταν εμφανές σε όλες τις δημόσιες τοποθετήσεις του μετά το αποτέλεσμα του α’ γύρου των προεδρικών εκλογών. Η πολιτική όμως είναι σκληρή και ενίοτε κυνική με τους πρωταγωνιστές της. Ο πρώτος που το ξέρει αυτό είναι ο Αβέρωφ Νεοφύτου. Άλλωστε ο ίδιος περηφανευόταν για το ρεαλισμό με τον οποίο πορεύθηκε πολιτικά και τη λογική η οποία χαρακτήριζε τις αποφάσεις του. Συναισθηματισμοί στο κόσμο της πολιτικής δεν χωρούν. Για αυτό ακριβώς και η προχθεσινή εξέλιξη, ήταν μια απόφαση συνειδητή για τον Αβέρωφ Νεοφύτου που τον χαρακτηρίζει απόλυτα. Φεύγει, σε μια ηλικία που ακόμα μπορούσε να συνεχίσει. Θα κέρδιζε τις εσωκομματικές εκλογές; Μπορεί και ναι, μπορεί και όχι. Είχε σίγουρα αρκετές πιθανότητες να τα κατάφερνε και να παρέμενε στη θέση του συνεχίζοντας ως ηγέτης του μεγαλύτερου κόμματος. Για κάποιους άλλους μπορούσε και να χάσει ή μπορούσε το σκηνικό να εξελισσόταν με ένα διαφορετικό τρόπο απ’ ο,τι ο ίδιος θα το περίμενε, πληρώνοντας και άλλο προσωπικό και κομματικό κόστος και σίγουρα δεν θα το ήθελε. Δεν μπορεί κανένας να ξέρει ποια θα ήταν η εξέλιξη της ιστορίας. Το σίγουρο όμως είναι ότι ο Αβέρωφ Νεοφύτου με την προχθεσινή του απόφαση, έβαλε το στίγμα του στη νέα σελίδα του κόμματος, όποιος από τους δυο και εάν είναι ο νικητής των εσωκομματικών διεργασιών. Υπέγραψε με μια πράξη πολιτικής, την κομματική ανανέωση…
