Η τραγική ιστορία που έφεραν στο φως της δημοσιότητας το περασμένο Σάββατο οι «24 Ώρες» από την τηλεόραση του Άλφα αποτελεί πραγματικά την επιτομή της εγκληματικής αναλγησίας και αδιαφορίας, αλλά και την τρανή απόδειξη της απουσίας κράτους προνοίας στην Κύπρο. Διότι όταν ένας 72χρονος πατέρας με πολλαπλά προβλήματα υγείας αναγκάζεται για ενάμιση χρόνο να ζει μέσα στο αυτοκίνητο μαζί με τη 10χρονη κόρη του, που είναι άτομο με νοητική στέρηση, για ποιες Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας μιλάμε; Όταν εντελώς αυθαίρετα αποκόπτεται το επίδομα αναπηρίας και το επίδομα φροντίδας από ανήλικο παιδί με ειδικές ανάγκες, όταν σε παραπέμπουν από τον Άννα στον Καϊάφα, όταν συναντάς τοίχους και πόρτες κλειστές, για ποιες υπηρεσίες φροντίδας μιλάμε; Όταν ένας άνθρωπος κόντρα σε κάθε έννοια αυτοσεβασμού και αξιοπρέπειας αναγκάζεται να δημοσιοποιήσει τον Γολγοθά που ανεβαίνει, όταν υποχρεώνεται να βγάλει τη ζωή του στην τηλεόραση και στα μανταλάκια, εκλιπαρώντας για τα αυτονόητα, ποιο κοινωνικό κράτος επικαλούμαστε στα αλήθεια;
Η θλιβερή ιστορία του κυρίου Γιώργου και της 10χρονης Δέσποινας συμπυκνώνει σε γενικές αλλά ευδιάκριτες γραμμές αφενός τη διαχρονική αδιαφορία των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας και αφετέρου τις αδυναμίες και τις παθογένειες του υφιστάμενου συστήματος, που οδηγούν ανθρώπους στην πλήρη εξαθλίωση, με τραγικά πολλές φορές αποτελέσματα. Κοινωνικοί λειτουργοί, χαμένοι στα γρανάζια της γραφειοκρατικής μηχανής και της ασυνεννοησίας των διαφόρων εμπλεκομένων υπηρεσιών, που ενεργούν διεκπεραιωτικά, υποτιμητικά και απαξιωτικά προς τους αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας. Παρεμβάσεις κοινωνικών υπηρεσιών που δρουν εντελώς επιδερμικά. Κρατικές υπηρεσίες που σε άλλη μια περίπτωση αποδεικνύονται ανεπαρκείς, αποδιοργανωμένες, τραγικά αναποτελεσματικές. Κατώτερες των περιστάσεων.
Όταν εν έτει 2023 χρειάζεται η δημοσιοποίηση ενός ανθρώπινου δράματος, αλλά και η προσωπική παρέμβαση του ιδίου του Προέδρου της Δημοκρατίας, προκειμένου μια οικογένεια να έχει τέσσερα κεραμίδια πάνω από το κεφάλι της, όταν πρέπει να παρέμβει η Υφυπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας και να διατάξει έρευνα για να κάνουν κάποιοι λειτουργοί σωστά τη δουλειά τους, τότε προφανώς δεν έχουμε ούτε κοινωνικό, αλλά ούτε σύγχρονο κράτος, όπως κάποιοι αρέσκονται να διατυμπανίζουν. Θα έπρεπε δε να θεωρείται αυτονόητο ότι τέτοιες υποθέσεις πρέπει να τυγχάνουν ενός λεπτού και διακριτικού χειρισμού, με ευαισθησία και ενσυναίσθηση και με αποκλειστικό γνώμονα τη διαφύλαξη του σεβασμού και της αξιοπρέπειας συνανθρώπων μας που ανήκουν σε ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού. Αντ’ αυτού, άνθρωποι αναγκάζονται να εξευτελίζονται σε δημόσια θέα.
Η απαξίωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας έχει όμως κι άλλη εικόνα. Είναι αυτή της γυμνής ηλικιωμένης γυναίκας πάνω σε ένα κρεβάτι σε θάλαμο κρατικού νοσηλευτηρίου, που έκανε τον γύρο του διαδικτύου, υπόθεση που ήρθε να προστεθεί σε μια σειρά άλλων σοβαρών καταγγελιών για κακομεταχείριση ασθενών και κυρίως ηλικιωμένων και υπερήλικων στα δημόσια νοσηλευτήρια. Είναι η εικόνα της γυμνής γυναίκας που φανερώνει τη γύμνια του συστήματος. Αποτύχατε κύριοι, αποτύχατε παταγωδώς!
