Υπάρχει κάποιος που μπορεί να μείνει ατάραχος μπροστά στην εικόνα ενός άντρα, που με ζωγραφισμένο τον πόνο στο βλέμμα, καθισμένος ανάμεσα σε χαλάσματα που κάποτε ήταν το σπίτι του, η γειτονιά του, κρατά το χέρι του νεκρού παιδιού του και το προσέχει μέχρι να το ανασύρουν για να το πάρει έστω και νεκρό;
Υπάρχει κάποιος που μπορεί να μην συγκινηθεί στη θέα ενός παιδιού που γεννήθηκε ανάμεσα στα χαλάσματα ορφανό; Στην σκέψη αυτής της γυναίκας που η τελευταία της πράξη ήταν να δώσει μια νέα ζωή;
Υπάρχει κάποιος που μπορεί να μην συγκινηθεί στη θέα ενός κοριτσιού, εγκλωβισμένου ανάμεσα σε συντρίμμια, χωρίς να μπορεί να κινήσει κανένα μέρος του σώματος της παρά μόνο το χέρι με το οποίο αγκαλιάζει προστατευτικά το κεφάλι του μικρότερου αδελφού, το χαϊδεύει κι αναμένει κάποιον να τους σώσει;
Στη θέα ενός άλλου παιδιού που σφηνωμένο ανάμεσα σε ερείπια πίνει νερό από ένα πώμα και ελπίζει πως το παιχνίδι αυτό, όσο άγριο κι αν είναι, θα τελειώσει και θα επιστρέψει στην αγκαλιά των δικών του. Ίσως όμως και στην ορφάνια, πράγμα που δεν μπορεί να γνωρίζει.
Υπάρχει κάποιος που δεν αντιλαμβάνεται το μέγεθος της δυστυχίας; Που δεν μπορεί να κάνει συνειρμούς για το πριν και το μετά της ζωής των ανθρώπων; Που ακούει τους αριθμούς των νεκρών, των αγνοουμένων, των τραυματιών, των άστεγων… και τρίβει τα χέρια από χαρά;
Υπάρχει κανείς που μένει ατάραχος μπροστά σε όλες αυτές τις εικόνες της καταστροφής, του ανθρώπινου πόνου, της απελπισίας; Που δεν μπορεί να βάλει στη θέση αυτών των παιδιών τα δικά του παιδιά; Να μην σκεφτεί πως σε μια τέτοια τραγωδία μπορεί να βρεθεί κάποτε να πρωταγωνιστεί ο ίδιος; Να πάει για ύπνο και να ξυπνήσει χωρίς οικογένεια, χωρίς σπίτι, χωρίς γειτονιά…
Παρ’ όλο που μοιάζει αδύνατον, δυστυχώς, υπάρχουν πολλοί. Οι οποίοι επικαλούνται μάλιστα τον Θεό: «Θεία τιμωρία ο σεισμός στην Τουρκία». Ο Θεός αποφάσισε να εκδικηθεί για την εισβολή στην Κύπρο, σκοτώνοντας αθώους ανθρώπους.
Κι αν οι εικόνες αυτές δεν αφορούσαν την Τουρκία (και τη Συρία) τα αισθήματα θα ήταν διαφορετικά; Συμπάσχουμε με τους πληγέντες αν είναι στη Αϊτή, στη Σρι Λάνκα ή ακόμα πολύ περισσότερο στην Ιταλία, όπου στην περίπτωση αυτή μπορούμε να νοιώσουμε τον πόνο τους, αλλά δεν μπορούμε αν το κακό συμβεί στην Τουρκία; Της οποίας τη δόνηση, μάλιστα, νοιώσαμε έντονα και εμείς σαν υπενθύμιση πως οι τεκτονικές πλάκες μετακινούνται και εφάπτονται και ποτέ δεν ξέρεις για ποιον κτυπά η καμπάνα.
