Έχει κάποια βάση όλη αυτή η ένταση, άνκαι πρωτόγνωρη για το κόμμα του ήρεμου και υπεράνω μικροτήτων Γλαύκου Κληρίδη, που βγήκε από την ηγεσία του ΔΗΣΥ. Δυο μέρες μετά την εκλογική αποτυχία μπορεί να είναι και δικαιολογημένη. Η ένταση και οι έντονες απόψεις. Όχι οι τραμπουκισμοί.
Σε ένα κόμμα όπως ο ΔΗΣΥ, που περηφανεύεται ότι είναι το ευρωπαϊκό κόμμα της Κύπρου, οι τραμπουκισμοί και οι προπηλακισμοί είναι ντροπή. Και δεν το λέω εγώ -μην έχω και τους τραμπούκους στο κεφάλι μου- το είπε ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος, Δημήτρης Δημητρίου, στο Πολιτικό Γραφείο: «Είναι ντροπή για μας, ντροπή για την παράταξή μας οι προπηλακισμοί και οι τραμπουκισμοί που είδαμε πριν από λίγο».
Μιλούσε βέβαια για τους τραμπουκισμούς έξω από την αίθουσα της συνεδρίασης. Μέσα, αυτά που ακούγονταν δεν ήταν τραμπουκισμοί του γηπέδου, ήταν πολιτικός πολιτισμός. Μιας κομματικής ηγεσίας, που μιλούσε επί εφτά ώρες μόνο για προδότες και αποστάτες, για πισώπλατες μαχαιριές, για κάποιους που ήθελαν να διαλύσουν το κόμμα… Μια γηπεδική διάθεση εκδίκησης. Ένα πικάρισμα που δεν έχει θέση στην πολιτική. Δεν είσαι πρωταγωνιστής της πολιτικής και της δημόσιας ζωής όταν παίρνεις αποφάσεις εν βρασμώ. Ούτε όταν προσωποποιείς τις κομματικές αποφάσεις.
Διέγραψαν μονομιάς την μακρά πορεία της περιπέτειάς τους, δεν είχαν χρόνο για αυτοκριτική, και τα φόρτωσαν όλα στον προδότη. Πολύ βολικό για να βγουν οι υπόλοιποι κούπες άπανες. Όμως, είναι η ίδια ηγεσία που απέτυχε να διαχειριστεί τα δεδομένα που είχε μπροστά της στις αρχές του 2022 και ενώ τώρα διακηρύσσει ότι ο ΔΗΣΥ είναι πρωταγωνιστής και όχι ρυθμιστής ή ουραγός του ΑΚΕΛ ή άλλων, ευθύνεται που δεν πρόβλεψε ότι αυτή θα ήταν η εξέλιξη για να την αποτρέψει έγκαιρα.
Τους αρκεί άραγε το ότι την Κυριακή πήραν σχεδόν το ποσοστό που είχαν πάρει και στις βουλευτικές του 2021; Από πού ως πού όταν επιτυχία τους θα ήταν να εκλέξουν θριαμβευτικά Πρόεδρο της Δημοκρατίας και, μάλιστα, από τον πρώτο γύρο; Φτάνει να είχαν την προνοητικότητα να αναγνωρίσουν τις συνθήκες και το περιβάλλον μέσα στο οποίο θα κινηθούν, όπως και την αποδοχή από το λαό των πιθανών υποψηφίων τους. Όχι μόνο γενικά από το λαό, αλλά και από τη δική τους εκλογική βάση. Ούτε αυτό δεν πρόβλεψαν. Και είναι δική τους αποτυχία, όλης της κομματικής ηγεσίας.
Δεν τολμούν να την ομολογήσουν και σηκώνουν στα ύψη το πάθος εναντίον του «προδότη», ο οποίος σε μια καθόλα δημοκρατική διαδικασία ψηφίστηκε από το 32% του εκλογικού σώματος και από το 30% της δικής τους εκλογικής βάσης. Γι΄ αυτό ήρθαν και οι τραμπουκισμοί. Δεν φταίνε μόνο οι τραμπούκοι, φταίνε και αυτοί που τους δημιουργούν και τους καθοδηγούν.
Πάντως, για να θυμόμαστε και την ιστορία, και ας εξηγήσουν οι ίδιοι τις διαφορές, το 2003, δεν έτυχε τέτοιας αντιμετώπισης ο Αλέκος Μαρκίδης. Έθεσε υποψηφιότητα για την Προεδρία απέναντι στον Γλαύκο Κληρίδη και βγήκε ο Τάσσος από την πρώτη Κυριακή. Ήταν ο πιο στενός του συνεργάτης, ηγετικό στέλεχος του κόμματος, βουλευτής, Γενικός Εισαγγελέας και δίπλα του στις διαπραγματεύσεις του σχεδίου Ανάν. Και όχι απλό μέλος όπως ήταν ο Χριστοδουλίδης.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται και είναι η διαχείριση των γεγονότων από τους πρωταγωνιστές, που μπορεί να την παρουσιάσει ως φάρσα ή ως σοβαρή πολιτική. Για να θυμηθούμε και μια φράση που αποδίδεται στον Μαρξ: «Η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα».
Η απόφαση της ηγεσίας του ΔΗΣΥ για ψήφο κατά συνείδηση θα ήταν μια επιλογή απολύτως δικαιολογημένη υπό τας περιστάσεις, αν δεν είχαν αρχίσει από την πρώτη στιγμή να εμφανίζονται προβεβλημένα στελέχη να επιχειρούν να καθοδηγήσουν τους ψηφοφόρους ενάντια στον Χριστοδουλίδη. Θα είχαν δικαιολογία αν το έκαναν επειδή έκριναν ότι είναι ανίκανος να κυβερνήσει ή ότι απέχουν οι θέσεις του από τις δικές τους. Αλλά το κάνουν για λόγους εκδίκησης, αν είναι δυνατό! Ε, όχι να κυκλοφορούν και φήμες ότι κάνουν και παρασκήνια με τον Ανδρέα Μαυρογιάννη για τους υπουργούς που δεν θέλουν να φαίνονται Ακελικοί για να μην απομακρύνει τους συναγερμικούς ψηφοφόρους! Γράφουν πολιτική ιστορία.
