Είδες όμως πώς τα φέρνει καμιά φορά ο Θεός, έλεγε η καλή μου η γιαγιά όποτε, μετά από μια καταστροφή, ή ακόμα και μέσα από ερείπια, έβλεπε χαραμάδες φωτός και ελπίδας. Η ορθολογιστική πλευρά του εαυτού μου θύμωνε. Δεν έχουν, έλεγε, καμιά παρηγοριά οι τραγωδίες γιαγιάκα (παύση). Κι’ όμως, έχουν!….
Κάθε ζωή που σώζεται από τα χαλάσματα του σεισμού στην Τουρκία, θα φέρνει για πάντα μέσα της την ψυχή εκείνης που χάθηκε. Κι αν κάνουμε και μια πολιτική σκέψη για τους Έλληνες και Τούρκους διασώστες μαζί στα χαλάσματα, πράγματι δεν υπάρχει πιο δυνατή εικόνα, και μακάρι να αξιοποιηθεί.
(Φωτό: Έλληνες πυροσβέστες μόλις έχουν σώσει από τα ερείπια 6χρονο κορίτσι)
Χαιρετώ σας από την παγωμένη και σήμερα Αθήνα, αλλά με τη σκέψη και την καρδιά μας στις περιοχές της Τουρκίας και της Συρίας όπου, όπως θα έλεγε και ένας πιο σκωπτικός φιλόσοφος, ο Θεός κοιμήθηκε, και ο Εγκέφαλος ξύπνησε! Αυτές οι εικόνες, με τα θεόρατα κτίρια να γίνονται από τη μια στιγμή στην άλλη σκόνη, μου φέρνουν τρόμο όσες φορές κι αν δω τα πλάνα.
Κι ακόμα, δεν είδαμε σχεδόν τίποτα από τη ρημαγμένη εδώ και χρόνια Συρία, όπου οι άνθρωποι είναι αφημένοι στα χέρια ενός ακόμα παγκόσμιου δικτάτορα και τις βουλές αιμοσταγών τρομοκρατών. Ανθρωπιστική βοήθεια δεν φτάνει εύκολα. Αν μπείτε στα Flight Trackers που καταγράφουν ζωντανά κάθε αεροπλάνο που πετάει εκείνη τη στιγμή πάνω από μια χώρα, οι ουρανοί της Συρίας είναι άδειοι.
Στην ελληνική ειδησεογραφία «παίζει» πολύ ο σεισμός στην Τουρκία, με ιδιαίτερη εστίαση στα σωστικά συνεργεία με Έλληνες που μετέβησαν στην Αντιόχεια, όπου σχεδόν τίποτα δεν έμεινε όρθιο. Οι προσπάθειές τους, δίπλα-δίπλα και με Τούρκους, φέρνουν στην μνήμη ανάλογη σεισμική τραγωδία στην Τουρκία το 1999 όπου, μέσα από τα χαλάσματα, αλλά και μέσα από πολύ άσχημες και τότε σχέσεις μεταξύ μας, αναδύθηκε η περίφημη «διπλωματία των σεισμών» και άρχισαν μεταξύ των δύο τότε υπουργών Εξωτερικών, Γιώργου Παπανδρέου και Ισμαήλ Τζεμ, επαφές και γόνιμες συζητήσεις.
Πριν λίγες μέρες, ο Ερντογάν επαναλάμβανε τα «θα ’ρθουμε βράδυ». Τα ελληνικά σωστικά συνεργεία πήγαν μέρα στην Αντιόχεια και ο Τούρκος πρόεδρος ευχαρίστησε τον Έλληνα πρωθυπουργό, με φωνή –μαθαίνουμε– παλλόμενη από συγκίνηση.
Γιατί πρέπει να φτάνουμε στη συνεννόηση μέσα από τραγωδίες;
Αφελές, ίσως, το ερώτημα. Αλλά μου ’ρχεται συχνά, με πολλές και διάφορες αφορμές και απαντήσεις δεν κατάφερα ακόμα να βρω…
Οι σεισμοί στην Τουρκία εγείρουν εύλογα ερωτηματικά ως προς το εάν ο Ερντογάν, αισθανόμενος ίσως ότι η απώλεια τόσων ψυχών θα έχει μεγάλη και αρνητική επίπτωση και στο δικό του πρόσωπο, θα θελήσει να μεταθέσει για αργότερα την τέλεση των εκλογών. Συνταγματικά έχει το δικαίωμα να το κάνει. Αλλά η ουσία είναι ότι πλέον η εθνικιστική και επιθετική ατζέντα του, αποδυναμώνεται και καθίσταται αποκρουστική και στους δικούς του συμπατριώτες πια. Ιδίως όταν εκείνοι, εκτός από τη φτώχεια και την πείνα που βιώνουν πια λόγω της οικονομικής κρίσης, τραβάνε τώρα και τον Γολγοθά της απώλειας χιλιάδων συνανθρώπων τους…
Για τα δικά μας την Κύπρο, ένα σκωπτικό σχόλια μόνο: Συγγνώμη δηλαδή, αλλά γιατί να ερωτηθεί και να έχει άποψη ο νέος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου για τον 2ο γύρο των προεδρικών εκλογών; Κι επίσης, γιατί να ενδιαφέρει τον πολίτη ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους τι θα ψηφίσει και ποιον θα υποστηρίξει η οικογένεια του μακαριστού Χρυσοστόμου του Β΄; Μήπως να ρωτήσουμε και τον σοφέρ του, τα βαφτιστήρια και τους στεφανωμένους του; Θεός φυλάξοι!
Υστερόγραφο: Μία εβδομάδα πριν από τις εκλογές της περασμένης Κυριακής, πήρα συνέντευξη στο Πρώτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ από τον Νίκο Χριστοδουλίδη – που ήταν σίγουρο ότι θα ήταν ένας από τους δύο μετά τον πρώτο γύρο. Και σήμερα, γύρω στις 9:30 το πρωί, θα συνομιλήσω και με τον δεύτερο της πρώτης Κυριακής, τον Ανδρέα Μαυρογιάνη.
Η συνέντευξη, όπως όλες οι εκπομπές της ελληνικής ραδιοφωνίας, θα μεταδοθεί ζωντανά, και θα προσφέρεται αμέσως μετά και ηχογραφημένη από το ertecho.gr. Την ιντερνετική πλατφόρμα όλων των σταθμών της Ελληνικής Ραδιοφωνίας.
