Η συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου και όσα έγιναν στο περιθώριο απέδειξε το προφανές: Ο Δημοκρατικός Συναγερμός περνάει κρίση. Κρίση που δεν αφορά μόνο τις προεδρικές εκλογές, αλλά όλη την πορεία αυτού του κεντροδεξιού κόμματος, που ίδρυσε ο Γλαύκος Κληρίδης σε θεοσκότεινες περιόδους για την Κύπρο. Κρίση που έγινε κατορθωτό να υποβαθμιστεί ή να σκεπαστεί από το χαλί της εξουσίας και της πρωτιάς σε εκλογικές αναμετρήσεις, ακόμα και μετά το δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν το 2004, τις πρώτες διασπάσεις (Μάτση, Προδρόμου, Συλλούρη, Ερωτοκρίτου) και την ανυπακοή του συναγερμικού κόσμου στην απόφαση της ηγεσίας. Κι όμως, στις ευρωεκλογές που ακολούθησαν, ο ΔΗΣΥ εξελέγη πρώτο κόμμα με 28.23%.
Τούτες τις μέρες, τα πράγματα δεν μπορούν να συγκριθούν με το 2004, αλλά αξίζει να ξαναγίνει μια κουβέντα για τον ΔΗΣΥ, τον προσανατολισμό του, τα στελέχη του, τον κόσμο του και τον «κομματικό πατριωτισμό» που προωθεί με τόση επιμονή. Επιμονή που εντόπιζε κανείς και στην αντίπερα όχθη, στο ΑΚΕΛ δηλαδή. Τότε που ακόμα και ο όρος «κομματόσκυλο» χρησιμοποιείτο αποκλειστικά για τον κόσμο της αριστεράς, που υπάκουε τυφλά την ηγεσία, ειδικά αυτήν του Δημήτρη Χριστόφια, διότι πιο πριν, η αμφισβήτηση κοβόταν από τη ρίζα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Κατά καιρούς δε, ακόμα και οι συναγερμικοί κατήγγελλαν αυτόν τον ακελικό κομματικό πατριωτισμό που εκφράστηκε τόσο έντονα από τον πρώην Πρόεδρο Χριστόφια λίγο πριν απέλθει από την εξουσία, με το περιβόητο «το κόμμαν τζιαι τα μάθκια σας».
Η τελευταία δεκαετία, όμως, απέδειξε πως ο κόσμος που θεωρούσε θέσφατο την ψήφο προς το ΑΚΕΛ, διατηρεί περισσότερη «ευελιξία» από τον κόσμο του ΔΗΣΥ, έστω και αν όλα τα κόμματα βιώνουν κρίση ως προς τη σύνδεση με τους ψηφοφόρους. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δε, εδραίωσε έναν συναγερμικό κομματικό πατριωτισμό, ειδικά πριν από τις προεδρικές εκλογές, δίνοντας την εντύπωση ότι δεν ασχολείτο με το κράτος, αλλά με το κόμμα. Ένα κόμμα που μπορεί τα στελέχη του να καμαρώνουν πως δεν είναι κόμμα διαγραφών, αλλά οι λέξεις «αποστάτες» και «προδότες» ανασύρονται πανεύκολα όποτε βρεθούν ενώπιον των ευθυνών τους. Και αυτές είναι σαφέστατες: Έπαιξαν στα ζάρια τις σημαντικές εκλογές, όχι για ιδεολογικές διαφορές με τον Νίκο Χριστοδουλίδη, αλλά για την κομματική πειθαρχία.
Πέραν της συζήτησης για την… πειθαρχία, ο ΔΗΣΥ «πληρώνει» την ισορροπία του σε δύο κόσμους. Μια ακροβασία που ξεκίνησε ο Γλαύκος Κληρίδης, συνέχισε ο Νίκος Αναστασιάδης και ήταν λογικό πως κάποτε θα προκαλούσε σοβαρούς τριγμούς στο κόμμα της δεξιάς. Κάτι που φαίνεται και από τις τοποθετήσεις υπέρ της υποψηφιότητας Μαυρογιάννη και αφορούν δήθεν τη σύμπλευση ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ στο Κυπριακό. Σάμπως και ο Χριστοδουλίδης είναι εναντίον της ΔΔΟ. Πάντα ο ΔΗΣΥ κατόρθωνε να ισορροπεί μεταξύ δύο κόσμων: Και στα μνημόσυνα της ΕΟΚΑ και στην αυλή της αγγλικής πρεσβείας. Και με το σχέδιο Ανάν και με τον αντικατοχικό αγώνα. Και με την ηγεσία του ΑΚΕΛ και εναντίον των «κόκκινων». Αστεία και επικίνδυνα πράγματα που οδήγησαν το πάλαι ποτέ ισχυρό κόμμα στις τραγελαφικές καταστάσεις του Πολιτικού Γραφείου και των παρενθέσεών του. Και που δείχνουν πως όλα αντιμετωπίζονται με κάποιου είδους ρεβανσισμό είτε εναντίον του Χριστοδουλίδη, του δικού τους παιδιού που απορρόφησε ήδη ένα μεγάλο κομμάτι του ΔΗΣΥ, είτε εναντίον του τόπου τους και της πλειοψηφίας του κυπριακού Ελληνισμού. Το δυστυχές είναι που υπάρχουν ακόμα συναγερμικοί ψηφοφόροι οι οποίοι εξεγείρονται για την «τιμή» αυτού του κόμματος και οι οποίοι στις επόμενες εκλογές, θα αγωνιστούν για να είναι ξανά στην πρώτη θέση. Πανηγυρίζοντάς το και με την Καίτη Κληρίδη και με τον Πρόδρομο Προδρόμου. Και με τον Ιωάννη Κασουλίδη και με τον Νίκο Χριστοδουλίδη. Και με τον Αβέρωφ Νεοφύτου και με τον Νίκο Αναστασιάδη.
