Πριν από ένα χρόνο στις 24 Φεβρουαρίου ξυπνήσαμε έχοντας να αντιμετωπίσουμε μια πραγματικότητα που έμοιαζε αδιανόητη: ένα πόλεμο μεταξύ ευρωπαϊκών κρατών. Η σύρραξη όμως ήταν γεγονός και η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία αποδείχτηκε καταλύτης πολλών εξελίξεων.
Οι σχέσεις της Ρωσίας με τη Δύση έχουν διαταραχθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πληρώνει ένα πολύ μεγάλο τίμημα κυρίως οικονομικό, την χρονική στιγμή μάλιστα, που προσπαθούσε να ανακάμψει από τις συνέπειες της πανδημίας. Νέοι παίχτες όπως η Κίνα και η Ινδία επιδιώκουν να εδραιώσουν την θέση τους και να κινήσουν τα νήματα προωθώντας τα δικά τους συμφέροντα. Το ΝΑΤΟ εκεί που θεωρείτο κλινικά νεκρό, ξαφνικά μεταμορφώθηκε σε βασικό πυλώνα της ασφάλειας της Δύσης.
Σε ό,τι αφορά στον ίδιο τον πόλεμο, καταγράφεται ένα επιχειρησιακό τέλμα, αφού δεν διεξάγονται μείζονες επιχειρήσεις με το μέτωπο να παραμένει παγωμένο, ίσως λόγω και του χειμώνα. Η Ρωσία έχει υποστεί τεράστιες απώλειες σε έμψυχο και στρατιωτικό υλικό και δεν δείχνει ικανή να μπορεί να προχωρήσει ακόμη περισσότερο. Από την άλλη, αν και η Ουκρανία έχει προβάλει σθεναρή και αξιοθαύμαστη αντίσταση, εντούτοις δεν φαίνεται να μπορεί να ανακατάλαβει τα χαμένα της εδάφη, πόσο μάλλον την Κριμαία, που δηλώνει πως είναι ο απόλυτός της στόχος.
Καμιά πλευρά δεν επενδύει σε επίλυση μέσω των διαπραγματεύσεων. Ούτως ή άλλως οι θέσεις που προβάλλουν και οι απαιτήσεις που έχουν δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια για συμβιβασμούς. Κίεβο και Μόσχα θέλουν πρωτίστως να έχουν το πάνω χέρι σε ό,τι αφορά στις μάχες, καθώς γνωρίζουν πως τις περισσότερες φορές στο τραπέζι των συνομιλιών, πως κερδισμένος αναδεικνύεται αυτός που έχει εξασφαλίσει τα περισσότερα επί του πεδίου. Θα μπορέσει στον δεύτερο χρόνο του πολέμου κάποια πλευρά να φθάσει στην επίτευξη αποφασιστικής νίκης; Δύσκολο, όπως είναι σήμερα τα πράγματα.
Το ερώτημα που τίθεται είναι πότε αυτή η σύρραξη θα τελειώσει. Η Ουκρανία έχει όλο το δίκαιο με το μέρος της και είναι ανήθικο, μετά από τόσες θυσίες που έχει κάνει να της ζητούν να υποχωρήσει για υπογραφεί συνθήκη ειρήνης. Η Ρωσία από την άλλη δεν μπορεί να διαχειριστεί οτιδήποτε άλλο που θα μοιάζει με νίκη, καθώς θα τεθεί θέμα επιβίωσης της ηγεσίας της. Ο πόλεμος εισέρχεται στο δεύτερο χρόνο με τις προοπτικές για τον τερματισμό του να είναι μικρές. Σύντομος ή εύκολος δρόμος για ειρήνευση δεν φαίνεται να υπάρχει.
