Εν όψει επικείμενων εκλογών στην Ελλάδα, η τέως σύζυγο του Ανδρέα Παπανδρέου, Δήμητρα Λιάνη, ανακοίνωσε την πρόθεση της για ίδρυση κόμματος. Ένα «αμιγώς ανδρεϊκό» κόμμα που εμπνέεται από τα οράματα, τις πράξεις και τα μηνύματα του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, Ανδρέα Παπανδρέου. Επί κεφαλής θα είναι η ίδια, όπως εξήγησε, αλλά το κόμμα δεν θα έχει αρχηγικό μοντέλο, αλλά διευθυντική ομάδα. Θα ονομάζεται Δημοκρατική Πατριωτική Ενότητα και ιδρυτικά μέλη του θα είναι «πρώην βουλευτές και στελέχη του ΠΑΣΟΚ που θεωρούνταν στενοί συνεργάτες και πιστοί μέχρι τέλους στον Ανδρέα, αλλά και διάφορες άλλες προσωπικότητες». (Να θυμίσουμε πως ο Παπανδρέου γεννήθηκε το 1919 και πέθανε το 1996 – πάνε 27 χρόνια από τον θάνατο του, οπόταν μπορεί κάποιος να υπολογίσει και τον μέσο όρο ηλικίας των στελεχών του υπό εκκόλαψη κόμματος, αφού ήταν συνεργάτες του μακαρίτη).
Η κυρία Λιάνη, λοιπόν, μπαίνει στην πολιτική με στόχο να αναβιώσει τα οράματα του νεκρού συζύγου της. Κι αυτό, για πολλούς λόγους, μοιάζει εξόχως γραφικό, ετεροχρονισμένο και ετερόφωτο.
Κι η κουβέντα μας φέρνει στα δικά μας. Σε ένα τόπο όπου πέραν των μισών ψηφοφόρων είναι γυναίκες (ποσοστό 50,8% έναντι 49,2% άντρες – σε αριθμούς 285.000 έναντι 276.000), σε ένα ψηφοδέλτιο ακορντεόν με 14 υποψήφιους, υπήρχαν δύο μόνο γυναίκες. Οι οποίες αποτελούσαν κάτι σαν γαρνιτούρα. Έδιναν –ειδικά η μία– μία ευχάριστη νότα για να σπάει η ρουτίνα όσων παίρνουν την εκλογή Προέδρου μιας χώρας ως ανέκδοτο. Οι οποίοι ήτανε 900 όλοι κι όλοι, αριθμός που δεν μπορεί να προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία.
Αυτό που προβληματίζει, είναι η γυναικεία παρουσία στα ψηφοδέλτια. Στα 63 χρόνια ύπαρξης του κράτους, στις 13 αναμετρήσεις που διεξήχθησαν για εκλογή προέδρου, για πρώτη φορά υπήρξε γυναικεία υποψηφιότητα, αλλά στη μορφή που την είδαμε. Τα κόμματα, φυσικά, ούτε κατά διάνοια να εμπιστευτούν τις ευθύνες του Προέδρου σε μία γυναίκα. Δεν είναι καλλιστεία, θα έλεγε κι ο Πρόδρομος, ενώ ο αποχωρών Πρόεδρος –ίσως– να έθετε βέτο στο ενδεχόμενο, μη αντέχοντας στον ήχο γυναικείας φωνής που θα έφτανε στα αυτιά του ως φωνασκία.
Παρ’ όλα αυτά, αν δεν θέλουμε να βλέπουμε το ποτήρι μισοάδειο, ακόμα και αυτή η γραφικότητα μπορεί να αποτελεί ένα βήμα. Κάτι που ήταν αδιανόητο κάποτε, γίνεται πραγματικότητα έστω και στη μορφή που το είδαμε (χωρίς να θέλουμε να είναι αυτή η μορφή). Ακόμα και το ότι ρίχτηκαν στο τραπέζι των κομμάτων κάποια ονόματα γυναικών, έστω και από απόγνωση, ενδεχομένως αργά – αργά να δημιουργεί μια εξοικείωση με την ιδέα.
