Οι εικόνες ανθρώπων να ανασύρονται μέσα από ερείπια είναι καθημερινότητα τα τελευταία 12 χρόνια πολέμου στη Συρία. Η χώρα βιώνει βαρύ τίμημα, με χιλιάδες νεκρούς, εκατομμύρια πρόσφυγες και τις βασικές της υποδομές να έχουν μετατραπεί σε πολλές περιοχές της σε ερείπια. Οι τελευταίες εικόνες από την πολύπαθη χώρα δείχνουν και πάλι ανθρώπους να θρηνούν πάνω από τα χαλάσματα, αγωνιώντας για την τύχη των δικό τους. Όμως αυτή τη φορά δεν ευθύνονται αεροπορικοί βομβαρδισμοί, αλλά οι σεισμοί που σημειώθηκαν την περασμένη Δεύτερα σε Συρία και Τουρκία.
Και ενώ στην Τουρκία έχει παρασχεθεί κάθε είδους βοήθεια, από ξένες αποστολές διάσωσης που μετέβησαν εκεί από την πρώτη στιγμή μέχρι την παροχή ειδών πρώτων ειδών ανάγκης, η Συρία έχει αφεθεί στην τύχη της. Μόλις χτες, δηλαδή τρεις μέρες μετά τις φονικές σεισμικές δονήσεις πέρασαν τα πρώτα φορτηγά με ανθρωπιστική βοήθεια. Το πότε θα παραδοθεί νέα, είναι ένα μεγάλο ερωτηματικό.
Οι ξένες κυβερνήσεις αλλά και οι οργανώσεις αρωγής είναι πολύ επιφυλακτικές στο να στείλουν βοήθεια στην Συρία. Όχι γιατί δεν θέλουν να βοηθήσουν, αλλά γιατί η παροχή περνά μέσα από το καθεστώς της Δαμασκού, το οποίο αντί να την δίνει εκεί που υπάρχουν ανάγκες, τόσο τα χρήματα όσο και τα είδη πρώτης ανάγκης καταλήγουν σε οργανώσεις βοήθειας που συνδέονται με την οικογένεια του Σύρου προέδρου. Ακριβώς αυτό έγινε και στη διάρκεια της πανδημίας, όταν η συριακή κυβέρνηση προσπάθησε να βάλει χέρι στα εμβόλια που έρχονταν από το εξωτερικό και να ελέγξει την ιατρική βοήθεια μοιράζοντας την σε καλά επιλεγμένες ομάδες και όχι σε όλο τον πληθυσμό.
Το καθεστώς αλ Άσαντ νοιάζεται μόνο για τη δική του επιβίωση και όσων το στηρίζουν. Η αδιαφορία του για τους υπόλοιπους Σύρους επιδεικνύεται σε κάθε περίπτωση. Οι χώρες που θέλουν να βοηθήσουν δεν επιθυμούν σε καμία περίπτωση να συνεργαστούν με την συριακή κυβέρνηση, γνωρίζοντας πολύ, πως κινδυνεύουν να χρηματοδοτούν ένα καθεστώς που σφάζει και που αδιαφορεί για το λαό του.
Αυτό βέβαια αφήνει εκατομμύρια Σύρους στο έλεος του Θεού. Ψιλά γράμματα για τον Μπασάρ αλ Άσαντ και τους οικείους του, αφού ακόμη και σε τόσο δύσκολες στιγμές προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την τραγωδία για να μονοπωλήσει τη βοήθεια και να ανακτήσει μέρος της χαμένης νομιμότητάς του. Η πολιτική ελίτ της Δαμασκού αντιλαμβάνεται την καταστροφή κυρίως με στρατηγικούς όρους. Και οι υπόλοιποι θα συνεχίσουν να πεθαίνουν στα χαλάσματα.
