Είχαμε αποκάμει από την απροκάλυπτη σύμπνοια μεταξύ της προηγούμενης Κυβέρνησης και των επιχειρηματικών συνδέσμων, μέσα από την οποία συχνά στελνόταν με διάφορες παραλλαγές το μήνυμα ότι η ανάπτυξη της οικονομίας είναι μια διαδικασία που αναλαμβάνεται μονομερώς από τους επενδυτές-επιχειρηματίες και αποδίδει καρπούς πρωτίστως γι’ αυτούς. Και ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να ξέρουν πως πρώτα έρχονται οι δύσκολες (γι’ αυτούς) εποχές και μετά οι λιγότερο δύσκολες ή πιο καλές. Συνήθως μια πολύ μεγάλη ομάδα εργαζομένων είναι μόνιμα σε αναμονή για τη μετάβαση στην καλή -και γι’ αυτούς- φάση.

Η εισαγωγή κρίθηκε αναγκαία για να επισημάνουμε ότι σε κάποιες αναφορές του υπουργού Εργασίας, χθες στη Βουλή, αξίζει να γίνει ξεχωριστή μνεία, γιατί είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, με πλήρη επίγνωση της ανάγκης τα λόγια να γίνουν πράξη για να μην τα σκορπίσει σύντομα ο αέρας και να μην αντικατασταθούν από απογοήτευση και αντίδραση.

Γνωρίζουμε όλοι ότι είμαστε ακόμα στη φάση των γνωριμιών, της έκφρασης προθέσεων, καλής βούλησης, επιθυμίας για παραγωγή έργου. Ναι. Πειράζει όμως που θεωρούμε πως ο κ. Παναγιώτου θέτει προτεραιότητες που έστω θεωρητικά δεν ικανοποιούν μόνο τη μια πλευρά, την ισχυρή, όπως μας συνήθισαν κάποιοι από τους προηγούμενους;

Είπε λοιπόν χθες στους βουλευτές της Επιτροπής Εργασίας ότι το όραμα του υπουργείου επικεντρώνεται σε δύο πυλώνες, τη συνοχή της κοινωνίας και την ανάπτυξη της οικονομίας. «Αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, καθώς για να μπορεί η οικονομία να αναπτύσσεται, πρέπει η κοινωνία μας να είναι συνεκτική», είπε. Λιγότερη ανισότητα, περισσότερη κοινωνική αλληλεγγύη, ερμηνεύει η στήλη.

Βρίσκω πολύ σημαντικές -ιδιαίτερα σε αυτή τη φάση των εργασιακών σχέσεων- τις προτεραιότητες που καθόρισε ο υπουργός μιλώντας στους βουλευτές. Διότι οι προτεραιότητες αποκαλύπτουν και την αναγνώριση αντίστοιχων προβλημάτων/αναγκών. Σε παρένθεση η… αυθαίρετη ερμηνεία της στήλης:

Α. Η διασφάλιση της εργατικής ειρήνης (σ.σ. που θέλει θυσίες και από τις δύο πλευρές),

Β. Η ρύθμιση του εργασιακού περιβάλλοντος (σ.σ. για ανακοπή της ξέφρενης απορρύθμισης των τελευταίων χρόνων και η προώθηση -και εφαρμογή- των συλλογικών συμβάσεων σε περισσότερους κλάδους),

Γ. Η διασφάλιση δίκαιων και ικανοποιητικών απολαβών (σ.σ. π.χ. ΑΤΑ ή αυξήσεις σε όσους δεν δίνεται ΑΤΑ. Είπαν είναι αναχρονιστική η ΑΤΑ, είναι αναχρονιστικές και οι αυξήσεις;),

Δ. Η ασφάλεια, η υγεία και η αξιοπρέπεια στην εργασία (σ.σ. π.χ. περισσότερος κρατικός έλεγχος και αυστηρότερες ποινές για εφαρμογή των νόμων για την εργασία),

και Ε. Η ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας (σ.σ. π.χ. κατάρτιση επί των πραγματικών αναγκών και βέλτιστη αξιοποίηση της προσφοράς εργασίας).

Η περίοδος αναμονής και κατανόησης τελειώνει και, όπως επισημάνθηκε χθες από βουλευτές στον υπουργό, οι λύσεις σε κάποια προβλήματα του τομέα του επείγουν.