Κείμενο συναινετικό, γλυκόπικρο, συναισθηματικό, φορές θυμωμένο, με ενοχές και ελπίδες, απόλυτα αναγκαίο! Κείμενο ως βάλσαμο ψυχής γιατί κουραστήκαμε, απηυδήσαμε, αηδιάσαμε, απελπιστήκαμε ζώντας την τελευταία 48ετία εγκλωβισμένοι στον μικρόκοσμο της νότιας πλευράς του Πενταδακτύλου!
Θυμάμαι τη μητέρα μας, όσες φορές φεύγαμε για ταξίδια στο εξωτερικό, να χύνει πίσω μας μια κανάτα νερό… για να κυλίσει, να πάρει τα κακά και να φέρει χαρές. Αυτή την εικόνα έχω στο μυαλό μου και αφήνω να πάρει το νερό ό,τι έγινε, όπως έγινε, τα τραγελαφικά, τα φαιδρά, τα τραγικά και τα ψεύτικα, τις υποσχέσεις και τα τάματα, τις πριγκιπικές κωλοτούμπες, τους πληθωρικούς σφουγκοκωλάριους, τις μπηχτές, τις αλαζονείες και τις υποκρισίες.
Κρατώ και δεν θα ξεχάσω ποτέ τον πόνο των συμπατριωτών και των γειτόνων μου, κρατώ τα μωρά τους στην αγκαλιά μου όπως κρατώ τα δικά μου εγγόνια, κλαίω γοερά με τον πόνο τους, συνειδητοποιώ και φοβάμαι τα έγκατα της θάλασσας και σκέφτομαι και αναθεματίζω τους δυο παράφρονες που θέλουν πυρηνικό σταθμό απέναντι από την Τυλληρία.
Νιώθω ενοχές για τον κόσμο που ξέρει, που έζησε τα δύσκολα χρόνια, την Δημοκρατία, τον πόλεμο και σήμερα φεύγει απελπισμένος. Σκέφτομαι συχνά την Ελένη από την Κερύνεια και τώρα στον Μούταλλο της Πάφου που βλέπει τα σπίτια και τις αυλές των προσφύγων να σμικρύνονται καθημερινά και να γίνονται χώροι στάθμευσης λεωφορείων και δεν μπορεί να αρθρώσει λέξη γιατί το μόνο που υπάρχει είναι η «ραγδαία ανάπτυξη» και οι βαθμίδες. Την κυρία Μαρία που ζει στον συνοικισμό εδώ πιο πάνω και δεν μπορεί να κατέβει από το διαμέρισμα της γιατί η παλιοπολυατοικία που τους έκτισε το μισό κράτος τότε, σήμερα δεν έχει ασανσέρ και εκείνη δεν έχει πόδια να την σηκώσουν πια, και κανείς δεν ακούει, κανείς δεν ενδιαφέρεται.
Ενοχές για τον συνομήλικό μου Στέλιο από τη Μόρφου που από αγανάκτηση για τα εκατομμύρια που συνάχτηκαν στις τζέπες των ολίγων έχασε την ικανότητα να βλέπει και ν’ αντιλαμβάνεται τις αλήθειες και ψήφισε ΕΛΑΜ για εκδίκηση! Σκέφτομαι τους φίλους μου στη Γιαλούσα που πάλεψαν τότε, σύναξαν υπογραφές και μήνυσαν του Προέδρου ότι θέλουν να επιστρέψουν στη Δημοκρατία τζαι εμείς ούτε απαντήσαμε, αγνοήσαμε κα συνεχίσαμε να κτίζουμε πύργους και παλάτια στο άλλο μισό δικό τους! Σκέφτομαι τους Βαρωσιώτες που περπάτησαν ως επαίτες την πόλη τους, αυτήν που κράτησε τη Δημοκρατία τότε, αυτήν που έδωσε πλουσιοπάροχα τους καρπούς του λιμανιού της, τους σκέφτομαι καθημερινά να κολυμπούν στα δάκρυα τους και να σκέφτονται την Σαλαμίνα την άνοιξη…
Κανεί, κετέρ που λένε απέναντι. Έχω ανάγκη από μια νέα εποχή, μια νέα κοινωνία, ένα νέο σύστημα που να μη με αναιρεί ως άτομο, ως οντότητα αξιοπρέπειας, έχω ανάγκη να εμπιστευτώ το κράτος μου που, κανονικά, έχει την ευθύνη της ύπαρξης μου. Έχω ανάγκη να ξανακτίσω την ζωή μου, όχι ως υποδεέστερο ων, όχι ως αμελητέα ποσότητα, όχι ως ανύπαρκτος αριθμός εν μέσω επενδύσεων και τουριστικών ονειρώξεων. Δεν είμαστε μόνο άγνωστοι αριθμοί, υπάρχει ένας κόσμος που το βράδυ δεν κοιμάται, που έχει παιδιά, γονείς και η σύνταξη των 300ε και οι μισθοί των 800ε δεν φτάνουν!
Έχουμε ανάγκη από προοπτική συνύπαρξης, δικαιοσύνης και τιμιότητας… Χάθηκαν οι τίμιοι άνθρωποι… Μπροστά μας παρελαύνει καθημερινά ένα κολονάτο ποτήρι κόκκινο κρασί και ένα άθλιο μιτσοκάμιμα. Έχουμε ανάγκη να τους στείλουμε όλους στη δικαιοσύνη πρώτα και στο περιθώριο της ιστορίας στη συνέχεια. Τίποτα δε θα αλλάξει αν δεν αλλάξουν τα βιβλία της ιστορίας, αν δε μεγαλώσουμε μια νέα γενιά με ειλικρίνεια, δεν είναι δυνατόν να κρυβόμαστε πίσω από το 1821 και τη Μικρασιατική καταστροφή. Δεν κρύβεται για το ποιος είναι ο Γρίβας ούτε τι έγινε στην Τόχνη, ούτε στη Μαράθα και την Αλόα.
Εκεί έξω υπάρχει ένας κόσμος που έχει τις δυνατότητες ν’ απομακρύνει στο πυρ το εξώτερο τον παλιοκομματισμό που καταβαράθρωσε τον τόπο. Είναι πανέτοιμος να προσφέρει, παιδεία σωστή, κοινωνία δίκαιη, τίμιο κράτος, να προστατέψει το περιβάλλον, τις ακτές μας [όσες απέμειναν] παντού! Έχουμε τεχνοκράτες, ελεύθερα σκεπτόμενους ανθρώπους, επιστήμονες που είναι πανέτοιμοι να κάνουν τη διαφορά στην προοπτική για επανένωση του τόπου, στον έλεγχο όλων αυτών που θέλουν να οικειοποιούνται για ιδίον όφελος αυτό που μας ανήκει, και στην ποιότητα της καθημερινότητάς μας.
Επιβάλλεται να τολμήσουμε, ν’ απαιτήσουμε, ν ’απελευθερωθούμε από τα βαρίδια του 20ού αιώνα… γιατί “εδώ που τα λέμε” [όπως έλεγαν και οι προεκλογικές πολυδάπανες διαφημίσεις] δεν είναι δυνατόν να συνυπάρχουν εν αρμονία ετοιμόρροποι προσφυγικοί συνοικισμοί και πύργοι και πεντάστερα καζίνα και ρωσικά παλάτια και να μιλάμε με στόμφο για κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής οικογένειας! Ούτε μπορεί να αποζημιωθούν οι κάτοικοι του Ακάμα, ενώ οι πρόσφυγες του πολέμου είναι στα αζήτητα. Ούτε μπορεί ο Υπουργός Παιδείας μας να εγκρίνεται από τον προκαθήμενο της Εκκλησίας. Ούτε μπορεί να ττελιαστεί ο τόπος, ούτε μπορούμε να συνεχίσουμε χωρίς δημόσιες συγκοινωνίες, χωρίς διαδίκτυο παντού… Και πάνω από όλα, χωρίς συνείδηση ότι είμαστε μέρος του όλου… της φλεγόμενης λεκάνης της Ανατολικής Μεσογείου.
Κλείνω σήμερα στην παρέα σας 100 Κυριακές! Ευχαριστώ των Φ για την ευκαιρία που μου δίνει… να αδειάζω τη ψυχή μου… και ναι, τολμάτε να είστε ελεύθεροι. Καλή ψήφο.
Ελεύθερα, 12.2.2023
