Μετά από σχεδόν τέσσερις μέρες (90 ώρες) ένα βρέφος 10 μόνο ημερών και η μητέρα του ανασύρονται ζωντανοί μέσα από τα συντρίμμια που προκάλεσε ο σεισμός των 7,8 Ρίχτερ σε Τουρκία και Συρία. Προηγήθηκε η διάσωση ενός άλλου βρέφους 18 μηνών έπειτα από 55 ώρες. Κι ενός 3χρόνου αγοριού στη Συρία, 42 ώρες μετά τον σεισμό. Κανένα άλλο μέλος της οικογένειας του δεν διασώθηκε, ενώ οι γιατροί αναγκάστηκαν να του ακρωτηριάσουν το ένα πόδι και προσπαθούν να σώσουν το άλλο. Και πάνω από όλα, ένα παιδί που γεννήθηκε μέσα στα συντρίμμια ανασύρθηκε ζωντανό, με τον ομφάλιο λώρο δεμένο ακόμα στη νεκρή μητέρα του που χρησιμοποίησε την τελευταία της πνοή για να σπρώξει έξω το μωρό που κυοφορούσε. Τη μικρούλα Aya, όπως ονομάστηκε από τους γιατρούς που ανέλαβαν τη φροντίδα της.
Ο κόσμος θρηνεί για την καταστροφή, για τις τόσες ανθρώπινες απώλειες αλλά παράλληλα χαίρεται, με όση ένταση μπορεί να προκαλέσει ένα ελπιδοφόρο γεγονός, κάθε φορά που ένας άνθρωπος ανασύρεται ζωντανός.
Μέσα σε όλη αυτή την καταστροφή, οι διασώσεις ανθρώπων λειτουργούν σαν να ένα φωτάκι στο απέραντο σκοτεινό τούνελ όπου όσοι απέμειναν ζωντανοί για λίγες ή πολλές ώρες ίσως να μην κατάφεραν να διατηρήσουν την όποια ελπίδα. Ίσως πάλι, μια εσωτερική δύναμη, να τους έλεγε πως θα σωθούν. Κανείς δεν ξέρει πώς λειτουργούν αυτά τα πράγματα. Άλλοι θα επικαλεστούν το θαύμα, άλλοι το κάρμα, άλλοι τη δύναμη, άλλοι την τύχη.
Οι λίγες μονάδες ή ακόμα και δεκάδες όσων διασώθηκαν μετά από πολλές ώρες ή μέρες κάτω από συντρίμμια ολόκληρων κτηρίων δεν μπορούν να αντισταθμίσουν την απώλεια των δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων (21.000 μέχρι σήμερα, ενώ ο τελικός αριθμός μπορεί να είναι 100.000). Παρ’ όλα αυτά, σε όσους ελπίζουν ακόμα πως ο δικός τους άνθρωπος θα βρεθεί ζωντανός, τα μικρά αυτά «θαύματα» καταφέρνουν να κρατάνε το φως αναμμένο. Εκτός από αυτούς όμως, οι διασώσεις, όχι μόνο τώρα, αλλά μετά από κάθε μεγάλη καταστροφή έχουν μια σχεδόν μαγική επίδραση στον ψυχισμό όσων παρακολουθούν από μακριά, εμάς των θεατών. Είναι ίσως η ανάγκη μας να πιστεύουμε πως πάντα, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, υπάρχει ελπίδα. Πως το σκοτάδι δεν είναι απόλυτο. Πως ο άνθρωπος έχει τη δύναμη. Είτε αυτός που είναι παγιδευμένος -στα συντρίμμια, στη ζούγκλα, σε μια γαλαρία- είτε αυτός που προσπαθεί απ’ έξω να τον σώσει. Μπορεί να μην είναι παρά η ανάγκη μας για ευτυχές τέλος. Οι κυνικοί θα μιλήσουν, ίσως, για τις πιθανότητες. Οι ρομαντικοί θα εξακολουθήσουν να αρπάζονται από κάθε σημάδι.
