Συνάδελφος με μεγάλη πείρα στο κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ χλεύαζε πρόσφατα συγκεκριμένο υποψήφιο για συγκεκριμένες προτάσεις του αλλά και για κριτική που ασκούσε σε ανθυποψήφιό του για τα όσα προτίθεται να κάνει ή καλύτερα να αλλάξει.
Ήταν, θυμάμαι, στη διάρκεια ενός ντιμπέιτ, όταν σχολίαζε πως στην ουσία όλα όσα προτείνονται προεκλογικά, ιδιαίτερα αυτά για μεγάλες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, χρειάζονται για εφαρμογή τους και την έγκριση της Βουλής. Υπό αυτήν την έννοια ο χλευασμός έπρεπε να πήγαινε σε όλους, αλλά βλέπετε ο συνάδελφος διατηρεί ισχυρή άποψη και ασκεί έντονη κριτική μόνο σε όσους δεν πολυσυμπαθεί. Δεν έχει όμως άδικο επί της ουσίας καθώς όλοι οι Πρόεδροι και να θέλουν να κάνουν κάποια από τα όσα διακηρύττουν, είτε τις πρώτες μέρες της θητείας τους είτε το πρώτο εξάμηνο κοκ, δεν αρκεί να το επιθυμούν ή να έχουν δεσμευτεί γι’ αυτό.
Ακόμα και η ετοιμασία νομοσχεδίων για ζητήματα φανερώνει μεν την ετοιμότητα και τη βούλησή τους για έργα, τα οποία όμως και πάλι αμφισβητούνται, καθώς εξαρτώνται και από τη Βουλή. Ως εκ τούτου, η επίτευξη συγκλίσεων και συνεργασιών στο πλαίσιο του κοινοβουλίου αναμένεται να αποτελεί ανάγκη και για τη νέα Κυβέρνηση. Όπως και για όλες τις προηγούμενες, μιας και στις λίγες φορές που υπήρξε προεκλογική συνεργασία που διασφάλιζε και πλειοψηφία και στο νομοθετικό σώμα, αυτή ήταν συνήθως βραχεία.
Ακόμα, όμως, και εάν κρατούσε πολύ, συνήθως χαλούσε παραμονές των επόμενων εκλογών. Τούτων λεχθέντων και η νέα Κυβέρνηση είναι καταδικασμένη να βρίσκει συμμάχους για εφαρμογή του προεκλογικού της προγράμματος, βάσει του οποίου μπορεί και να εκλεγεί. Δηλαδή, θα πρέπει, όπως έπεισε τους πολίτες να την εκλέξουν, να πείσει στη συνέχεια και τα μέλη της Βουλής για τα όσα θα προτείνει. Πολλοί είναι αυτοί που εκτιμούν πως το σύστημα διακυβέρνησης δυσκολεύει την εκτελεστική εξουσία στη χάραξη πολιτικής και πολιτικών, ενώ κάποιοι άλλοι θεωρούν πως ο κοινοβουλευτικός έλεγχος αναγκάζει το σύστημα να συναινεί, να συνθέτει απόψεις αλλά και να συμβιβάζεται. Έτσι, οι όποιες αποφάσεις είναι και πιο αντιπροσωπευτικές των επιταγών όλων των πολιτών που εκπροσωπούνται στη Βουλή από τους δικούς τους εκπροσώπους.
Αυτή, πάντως, η ανάγκη συνεννόησης και συμβιβασμού είναι η ίδια που πολλές φορές έκανε αγνώριστες πολιτικές που υποτίθεται θα εφαρμόζονταν, καθώς στην πορεία άλλαζαν και τροποποιούνταν. Κάποιες φορές δεν ψηφίζονταν καν. Γι’ αυτό, καλό θα είναι όλοι μας να κρατάμε μικρό καλάθι για τις μεγάλες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που ακούμε προεκλογικά. Γιατί αυτές μπορεί τελικά να καταλήξουν να μην είναι ούτε μεγάλες, ούτε καν αλλαγές.
