Όσοι με διαβάζουν και οι λίγοι που τους κόφτει τι λέω, θα θυμούνται πως κατά καιρούς καταπιάνομαι με το ευρύτερο ζήτημα της τέχνης και κατά πόσο αυτή μπορεί να σώσει τον άνθρωπο. Εν τέλει καταλήγω στο πολύ προσωπικό συμπέρασμα πως εμένα ναι, με σώζει λίγο – λίγο, κάθε φορά που με ακουμπάει. Η μοίρα μάλλον με έταξε ανάμεσα σε αυτούς που την απολαμβάνουν / κρίνουν / αγαπούν, παρά στους πλάστες. Ωστόσο, δεδομένου ότι πριν λίγες μέρες ήταν η παγκόσμια μέρα ποίησης, ξέθαψα μερικές αποτυχημένες (και γι’ αυτό ζητώ ταπεινά – και όχι από ταπεινοφροσύνη – συγνώμη) απόπειρες στην ποίηση, τιμής ένεκεν.
Πρώτη απόπειρα «Γλασκώβη»: Μέσα στην πρωινή καταχνιά ξεπροβάλλουν φουγάρα / γιγάντια ρουθούνια που ξερνάνε καπνιά και τυλίγουν σκυθρωπές φιγούρες με ανυψωμένους γιακάδες / Μουντά τα κτήρια στη Χιλ Στριτ, σκελετωμένα γκράφιτι στη μαύρη τους σάρκα / μόνο το στιβαρό άρωμα της χλόης σπάει το τοπίο / Στην τηλεόραση, κάτι για πόλεμο στην Κύπρο με καθησυχαστική βασιλική αξάν / Το wall paper μυρίζει τσιγάρο του παππού / Do you wonna go to the pictures wee lad? / Το χεράκι μου χάνεται στη χούφτα του και εξαφανιζόμαστε στο λυκόφως / Η μαύρη γάτα ενσωματώνεται στο μολυβί κάδρο / δυο μάτια φώσφορα που τρεμοπαίζουν στην ομίχλη ανίδεα για τις ανθρώπινες μηχανορραφίες / -Have you heard, there was another murder last night? -Aye. Who gives a shit! (γέλιο) / Οι κουβέντες στην παμπ χάνονται στο βουητό / Θορυβώδης παφλασμός, απενοχοποιημένο βρισίδι / κορίτσια με μουντζουρωμένο μακιγιάζ – περασμένη η ώρα – / βαριές προφορές με βήχα ταμπάκο, ουίσκι και πίντες με λυτρωτικά cheers / Το πρωί ναυπηγείο και η φιγούρα του αγέρωχου στρατιώτη με την γκάιντα στον λόφο / ξυπνάει την πόλη με το Scotland the Brave / προδίδοντας μιαν άλλη ψυχή που αντηχεί ως τα Χάιλαντς / υμνώντας το συλλογικό τσαμπουκά μιας σκληροτράχηλης Ιστορίας: «Hark when the night is falling. Hear! hear the pipes are calling, Loudly and proudly calling, Down through the glen. There where the hills are sleeping, Now feel the blood a-leaping, High as the spirits of the old Highland men» / Εικόνες, χρώματα, μυρωδιές, ήχοι, στιγμές χαραγμένες / Ξεθωριασμένες πολαρόιντ μιας άλλης ζωής.
Δεύτερο πόνημα «Η προφητεία»: Κάποτε προφήτευσες ότι θα έρθει ο δαίμονας να με πάρει / δεν με προειδοποίησες όμως πως θα ’ναι λεγεώνα πεινασμένη για σάρκα / ορδές ρουφιάνων με στυλό και γραβάτες.
Τρίτη προσπάθεια «Στο τίποτα το κάτι»: Η σιωπή ανάμεσα στις νότες / η αιωνιότητα ανάμεσα στην εισπνοή και την εκπνοή / το φτερούγισμα της σκιάς (να’ ναι άγγελος ή σατανάς;) / το κενό ανάμεσα στις λέξεις / το περιστασιακό ειλικρινές χάδι / η ανιδιοτέλεια και τα σκληρά ‘εγώ’ / η κρίσιμη μάζα / τα δανεικά ουσιαστικά, τα φευγάτα ρήματα / τα σημεία της στίξης / τα ιδρωμένα σεντόνια, τα ψυχρά παπλώματα / η εκκωφαντική σιωπή, ο αμήχανος κρότος / η ομορφιά, η αθωότητα, ο πόνος, η όμορφη ασχήμια / η αντανάκλαση του φωτός στο δάκρυ / το δάκρυ / η εκκωφαντική σιωπή / Ποίηση.
Πρόταση:
Προτείνω ανεπιφύλακτα τη νέα ποιητική συλλογή του Γιώργου Χριστοδουλίδη, ενός από τους σημαντικότερους δημιουργούς της γενιάς μας, «ΛΑΛ Γνωστοποίηση Πένθιμου Γεγονότος». Πρόκειται για την ένατη συλλογή του Κύπριου δημοσιογράφου και ποιητή που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κουκκίδα στην Αθήνα. Περιλαμβάνει 52 ποιήματα που ανατροφοδοτούνται από την ταραχώδη πορεία της ανθρωπότητας προς ένα μετα-αποκαλυπτικό μέλλον μέσα από πανδημίες, πολέμους, απελπισμένα ερωτικά προσκλητήρια, αναπάντεχες συμπαντικές κατασκευές και φανταστικές προϊστορικές προσομοιώσεις. Είχα την τιμή να φιλοτεχνήσω το εξώφυλλο της τρίτης ποιητικής συλλογής του, «Εγχειρίδιο Καλλιεργητή».
