Ένα επικοινωνιακό στόρι για να τρώνε σαν ποπ κορν οι λαοί τα βράδια, καθήμενοι στον καναπέ τους, είναι αυτό του εντάλματος σύλληψης του Πούτιν από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ). Ακούς για σου λένε για το ένταλμα και να σου εξηγούν, βλέποντας βίντεο του πολέμου στην Ουκρανία, ποιες χώρες μπορούν και ποιες όχι να συλλάβουν τον Πούτιν. Στην πραγματικότητα, ουδεμία χώρα δύναται να συλλάβει τον Πούτιν. Και ο λόγος είναι απλός. Διότι με μια τέτοια κίνηση θα είναι ωσάν να αποφασίζει να στρέψει εναντίον της τις ρωσικές πυρηνικές κεφαλές.
Σκεφτείτε, για παράδειγμα, να αποφάσιζε ο Πούτιν να κάνει στάση στο Παρίσι και ο Μακρόν να έστελνε την αστυνομία να τον συλλάβει. Ο Μεντβέντεφ, ως αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας, δεν θα έδινε διαταγή να χτυπηθεί το Παρίσι με πυρηνικά; Συμφορά! Ανείπωτη και απίστευτη. Και κατά την άποψη μου, αδύνατη. Γι’ αυτό, λοιπόν, είναι αδύνατη και άστοχη η απόφαση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ), για έκδοση εντάλματος σύλληψης του Πούτιν για το έγκλημα πολέμου της παράνομης απέλασης πληθυσμού (παιδιών) και της παράνομης μεταφοράς πληθυσμού (παιδιών) από τις κατεχόμενες περιοχές της Ουκρανίας στη Ρωσική Ομοσπονδία.
Σύμφωνα με το ΔΠΔ, υπάρχουν βάσιμοι λόγοι να θεωρείται ότι ο Πούτιν φέρει προσωπικά ποινική ευθύνη. Σ’ αυτό το σημείο, λόγω της προσωπικής ευθύνης, θυμήθηκα το τελευταίο άρθρο του Τζαμάλ Κασόγκι, του Σαουδάραβα δημοσιογράφου ο οποίος δολοφονήθηκε στο προξενείο της Σαουδικής Αραβίας από 15μελή ομάδα που στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον πρίγκιπα διάδοχο Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν. Ο πρίγκιπας διάδοχος, φέρει σίγουρα προσωπική ποινική ευθύνη για την απεχθή δολοφονία που διαπράχθηκε το 2018 από την κυβέρνηση ενός καθεστώτος, από τα πλέον απεχθή που υπάρχουν επί προσώπου γης, το οποίο ωστόσο τυγχάνει απόλυτου σεβασμού από μέρους των ισχυρότερων χωρών του κόσμου. Τουρκικά και αμερικανικά ΜΜΕ, επικαλούμενα ηχητική καταγραφή των γεγονότων, σημείωσαν ότι ο Κασόνγκι βασανίστηκε από πράκτορες της Σαουδικής Αραβίας, παρουσία του σαουδάραβα πρόξενου στην Πόλη. Κατά τη διάρκεια της ανάκρισης, τού έκοψαν τα δάχτυλά και στο τέλος τον αποκεφάλισαν. Ακολούθως ανέλαβε δράση σαουδάραβας ιατροδικαστής που διαμέλισε εντός του προξενείου το πτώμα του αντιφρονούντος δημοσιογράφου. Για όλα τούτα, το ΔΠΔ δεν αποφάνθηκε ότι θα έπρεπε να συλληφθεί ο πρίγκιπας διάδοχος Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν. Πέντε μέρες μετά τη δολοφονία Κασόγκι, οι υπουργοί Εξωτερικών των G7 και η τότε Ύπατη Εκπρόσωπος της Ε.Ε., εξέφρασαν «έντονη ανησυχία» για την εξαφάνιση του Σαουδάραβα δημοσιογράφου, ζητώντας να διενεργηθεί «σε βάθος, αξιόπιστη, διαφανής και ταχεία» έρευνα από πλευράς Σαουδικής Αραβίας: «παραμένουμε ιδιαίτερα ανήσυχοι για την εξαφάνιση του διαπρεπούς σαουδάραβα δημοσιογράφου Τζαμάλ Κασόγκι», ανέφεραν σε κοινή ανακοίνωσή τους, κρίνοντας ότι εκείνοι που φέρουν ευθύνη για την υπόθεση πρέπει να λογοδοτήσουν. «Ενθαρρύνουμε τη συνεργασία ανάμεσα στις τουρκικές και τις σαουδαραβικές αρχές και ελπίζουμε ότι το Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας θα διενεργήσει μια σε βάθος, αξιόπιστη, διαφανή και ταχεία έρευνα, όπως ανακοινώθηκε», προστίθεται στην ανακοίνωση των ΥΠΕΞ των κρατών-μελών της G7 (Καναδάς, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ιαπωνία, Ηνωμένο Βασίλειο, ΗΠΑ) και της Ύπατης Εκπροσώπου της ΕΕ. Και συμπλήρωναν: «Επαναβεβαιώνουμε τη δέσμευσή μας να υπερασπιζόμαστε την ελευθερία της έκφρασης και να προστατεύουμε την ελευθερία του Τύπου». Πέρασαν από τότε, από τον Οκτώβρη του 2018 που «χάθηκε» ο Κασόγκι, τεσσεράμισι χρόνια. Δεν είδαμε ίχνος προστασίας της ελευθερίας του Τύπου, όπως δεσμεύθηκαν οι G7. Αλλά ούτε και στον καταστροφικό πόλεμο της Συρίας είδαμε το ΔΠΔ να εκδίδει εντάλματα σύλληψης των ηγετών της Αμερικής, της Τουρκίας, της Ρωσίας, αλλά και της ίδιας της Συρίας που, άμα μετρήσουμε τα νεκρά και πνιγμένα γυναικόπαιδα, κανένα ΔΠΔ δεν είναι αρκετό. Ούτε για τον πόλεμο στο Ιράκ, που πήγαν οι Αμερικάνοι για να καταστρέψουν τα «χημικά όπλα» του Σάνταμ Χουσέιν, είδαμε κάποιο ένταλμα σύλληψης. Τέτοιου είδους αποφάσεις, λοιπόν, λειτουργούν όπως τη βενζίνη που ρίχνει κάποιος στη φωτιά, ενώ διεθνή Σώματα του κύρους, λέμε τώρα, ενός Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου θα έπρεπε, στις πολλές ελεύθερες και καλοπληρωμένες τους ώρες, να επεξεργάζονται σχέδια ειρήνευσης.
Ας δούμε, όμως ,την αλήθεια του Κασόγκι, όπως την κατέγραψε στο τελευταίο του άρθρο, που δημοσιεύθηκε στην Washington Post μετά την δολοφονία του στις 2 Οκτωβρίου 2018. «Αυτό που χρειάζεται περισσότερο ο αραβικός κόσμος είναι ελευθερία της έκφρασης. Ο αραβικός κόσμος αντιμετωπίζει την δική του εκδοχή ενός Σιδηρού Παραπετάσματος, το οποίο δεν επιβλήθηκε από εξωτερικούς παράγοντες, αλλά μέσω εσωτερικών δυνάμεων που δίνουν μάχη για την εξουσία», γράφει ο Κασόγκι. Ο δημοσιογράφος τονίζει την ανάγκη μιας σύγχρονης εκδοχής των παλαιών υπερεθνικών μέσων ώστε οι πολίτες να μπορούν να ενημερώνονται για τα διεθνή γεγονότα καθώς και μια πλατφόρμα για τη φωνή των Αράβων. Ο Κασόγκι αναφέρεται στην περίπτωση του Σαουδάραβα συναδέλφου του Σάλεχ αλ Σέχι, που έγραψε ένα από τα πιο διάσημα άρθρα που δημοσιεύτηκαν ποτέ στον σαουδαραβικό Τύπο και που τώρα εκτίει ποινή κάθειρξης πέντε ετών για σχόλια που, υποτίθεται, αντιβαίνουν το σαουδαραβικό κατεστημένο. «Τέτοιες ενέργειες, προκαλούν μεν την οξεία αντίδραση της διεθνούς κοινότητας, μπορεί να πυροδοτήσουν και μια καταδίκη, όμως πολύ γρήγορα ακολουθεί η σιωπή. Αυτό, ως αποτέλεσμα, επιτρέπει στις αραβικές κυβερνήσεις να συνεχίζουν τη φίμωση των μέσων ενημέρωσης, μάλιστα σε αυξανόμενο βαθμό. Οι κυβερνήσεις των οποίων η ύπαρξη στηρίζεται στον έλεγχο της πληροφόρησης, έχουν μπλοκάρει υπερβολικά το Ίντερνετ, έχουν επίσης συλλάβει ντόπιους δημοσιογράφους και πιέσει διαφημιστές να ζημιώσουν τα έσοδα συγκεκριμένων εκδόσεων», καταλήγει σ’ εκείνο το άρθρο του ο Κασόγκι, έχοντας όμως βάλει στο τραπέζι της συζήτησης, όπως λέει ο Γ.Ν. Χαράρι, την πιο ενδιαφέρουσα αναδυόμενη θρησκεία: τον Ντανταϊσμό.
paraschos.andreas@gmail.com
