Αν υπάρχει κάτι αισιόδοξο στην πολιτική δραστηριότητα των ημερών είναι η στενότερη συνεργασία που αναπτύσσεται ανάμεσα στις συνδικαλιστικές οργανώσεις. Εμφανίζονται αποφασισμένες να παραμερίσουν διαφορές σε πολιτικό ή κομματικό ή εκλογικό επίπεδο, αλλά και τους πονηρούς και υστερόβουλους διαχωρισμούς εργαζομένων του κρατικού τομέα και εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα και να διεκδικήσουν από κοινού καλύτερες συνθήκες εργοδότησης για όσους τις έχουν ανάγκη, εφαρμογή νόμων και συλλογικών συμβάσεων, λιγότερη απορρύθμιση, περισσότερη οργάνωση των εργαζομένων, καλύτερους μισθούς.
Το πραγματικό πρόβλημα για τις στρατιές εργοδοτουμένων του ιδιωτικού τομέα δεν είναι οι καλοί ή καλούτσικοι μισθοί στο δημόσιο – ημιδημόσιο, ούτε τα ωφελήματα που έχουν οι «κυβερνητικοί», ούτε οι καλές συλλογικές συμβάσεις που υπογράφουν με το κράτος – εργοδότη τους, οι οποίες στη δική τους περίπτωση εφαρμόζονται. Το πρόβλημα των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα είναι οι δικοί τους κακοί ή μέτριοι ή καθηλωμένοι μισθοί, η συχνή παραβίαση νομοθεσιών και συλλογικών συμβάσεων (όπου υπάρχουν) και η συνεχής εντατικοποίηση της διαδικασίας αύξησης της κερδοφορίας, που κατά κανόνα συμπιέζει μισθούς και ωφελήματα σε πολλούς κλάδους.
Θέλουμε να πιστεύουμε πως, ανεξαρτήτως εκλογικού αποτελέσματος, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις θα ενδυναμώσουν τη συνεργασία τους, ώστε να συνδράμουν, ενωμένες, στη διαμόρφωση καλύτερων εργασιακών σχέσεων. Κατά προτεραιότητα για εργαζόμενους σε πλήρως απορρυθμισμένες συνθήκες, τους ωριαίους, αυτούς «με το κομμάτι», τους αδήλωτους, τους λεγόμενους «συνεργάτες»-δανεικούς, όσους στερήθηκαν φροντίδας ακόμα και από τις συντεχνίες. Με ευθύνη και των ιδίων.
Είναι σε εξέλιξη η προσπάθεια του Υπουργείου Εργασίας και εργοδοτικών φορέων να κλείσουν, πριν την αλλαγή στη διακυβέρνηση, το θέμα της χαλάρωσης της πολιτικής εισαγωγής εργατών από τρίτες χώρες. Περισσότερες επιχειρήσεις να φέρνουν περισσότερους ξένους εργάτες, να καλύπτουν ανάγκες (υπαρκτές σε κάποιους κλάδους) αλλά και να τους χρησιμοποιούν ως αντίβαρο στους… πιο απαιτητικούς Κύπριους ή κοινοτικούς.
Η πρόταση του υπουργείου προβλέπει πως οι επιχειρήσεις θα μπορούν πλέον να καλύπτουν μέχρι και το 50% των αναγκών τους με δυναμικό από τρίτες χώρες! Και θα πρέπει, λέει, να έχουν (πραγματικές) συλλογικές συμβάσεις οι αλλοδαποί εργαζόμενοι που θα ξεπερνούν το 30% του προσωπικού. Γιατί όχι όλοι;
Και δεν δέχονται κάποιοι εργοδοτικοί φορείς ούτε αυτό, αντί να πουν κι ευχαριστώ στο Υπουργείο που τους επιτρέπει να διαιωνίσουν και να ενισχύσουν ένα καθεστώς σχεδόν απεριόριστης εκμετάλλευσης και να αποφεύγουν τις συλλογικές συμβάσεις (και την ενοχλητική γι’ αυτούς ανάμειξη συντεχνιών) για ένα μεγάλο μέρος του προσωπικού τους. Ημεδαπού και αλλοδαπού.
Την ίδια ώρα, η ΕΕ ζητά με Οδηγία από τα κράτη να προωθήσουν διαδικασίες ώστε οι εργαζόμενοι με συλλογικές συμβάσεις να είναι τουλάχιστο το 80%. Στην Κύπρο το ποσοστό αυτό έπεσε (επί αυτής της διακυβέρνησης) κάτω από το 50%. Και… πάμε. Προς την αντίθετη κατεύθυνση από εκείνη που υπέδειξε η ΕΕ.
