Να λέγονται έστω και επετειακά οι αλήθειες της ιστορίας μας. Γιατί μας φλόμωσε η προπαγάνδα διαφόρων νεοφώτιστων ιστορικών και ανιστόρητων, που θέλουν να κάνουν πιο λάιτ τα γεγονότα, να αποδείξουν ότι διδασκόμαστε την ιστορία μας μέσα από μύθους και παραπλανήσεις, ώστε να μπορέσουν να την «απαλύνουν», να της φορτώσουν ενοχές και διλήμματα, στο όνομα δήθεν μιας νέας αλήθειας.
Την ανακάλυψαν σε σεμινάρια πρεσβειών και ΜΚΟ. Και σε διεθνή ιδρύματα χρηματοδοτών της αμερικανικής παγκοσμιοποίησης. Πλασάρουν μιαν «ιστορική αλήθεια», που βασίζεται μόνο στις σκηνοθετικές τους ικανότητες και στα οπτικά εφέ, που διογκώνουν τις λεπτομέρειες και σκεπάζουν την ουσία.
Ούτε καν η ημερομηνία έναρξης της επανάστασης δεν είναι ορθή, λένε σήμερα οι νεοφώτιστοι. Αποφασίστηκε, λένε, εκ των υστέρων, μόλις το 1938, και ορίστηκε η 25η Μαρτίου, επειδή ήθελε η Εκκλησία να συνδεθεί η εθνική επέτειος με τη θρησκευτική γιορτή του Ευαγγελισμού ώστε να «πατρονάρει» τις δάφνες της επανάστασης. Τόσο συνειδητή διαστρέβλωση ιστορικών γεγονότων δεν συμβαίνει πουθενά αλλού.
Η ημερομηνία για τον εορτασμό της επετείου αποφασίστηκε πράγματι το 1938, αλλά όχι γιατί το επέβαλε η Εκκλησία που ήθελε να την «πατρονάρει». Οι μαρτυρίες, όμως, δεν τους αφορούν, αρκεί να βολεύεται η διαστρέβλωση και το ξέπλυμα της ταυτότητας και της εθνικής συνείδησης. Αρκεί να μολύνεται το μυαλό των νεωτέρων, να αμφιβάλλουν για την ιστορία, για τους προγόνους, για την παιδεία, για τη θρησκεία. Όχι να αμφιβάλλουν για να αποκτήσουν υγιή κριτική σκέψη (σικ), αλλά για να τερματιστεί η αέναη συνέχεια του ελληνισμού.
Για την 25η Μαρτίου, λοιπόν, γράφει ακόμα και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του. Αν, δηλαδή, ενδιαφέρουν κανένα τα στοιχεία και δεν αρκείται στην ανιστόρητη φαντασία του κάθε περισπούδαστου «εδικού». Αναφέρεται με σαφήνεια στα απομνημονεύματα ότι από το 1820 ο Κολοκοτρώνης έλαβε επιστολές από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, που τον πληροφορούσε ότι «η μέρα του ξεσηκωμού θα ήταν η 25η Μαρτίου, ώστε να είναι μέχρι τότε έτοιμος».
Έγραφε ο γέρος του Μοριά:
«…εις τα ΄20 με ήλθαν γράμματα από τον Υψηλάντη δια να είμαι έτοιμος και όλοι οι εδικοί μας. 25 Μαρτίου ήτον η ημέρα της γενικής επαναστάσεως». Από εκείνη τη στιγμή ο Κολοκοτρώνης διαμήνυε παντού: «την ημέρα του Ευαγγελισμού να είναι έτοιμοι, και κάθε επαρχία να κινηθή.»
Αυτή η ημερομηνία για τον ξεσηκωμό ανακοινώθηκε και από τον Παπαφλέσσα στους Ρουμελιώτες και παρότι στη Μολδοβλαχία είχε κηρυχθεί η επανάσταση από τον Υψηλάντη από τις 24 Φεβρουαρίου, οι Καπεταναίοι στο Μοριά και στη Ρούμελη περίμεναν υπομονετικά την ημερομηνία, που είχαν συμφωνήσει. Τελικά, τα γεγονότα τους ανάγκασαν να μπουν στην επανάσταση (σποραδικά) δυο – τρεις μέρες νωρίτερα, αλλά όταν το 1838 αποφασίστηκε ο ορισμός της επετείου την 25η Μαρτίου, πολλοί εξ αυτών βρίσκονταν στη ζωή και ήξεραν τα γεγονότα καλύτερα από τους σημερινούς δήθεν υπέρμαχους της «ιστορικής αλήθειας».
Γιατί, όμως, να έχει τόση σημασία τι λένε σήμερα οι επαγγελματίες αποδομητές της ιστορίας; Επειδή μολύνουν με τις φαντασιώσεις τους ακόμα και τα σχολικά βιβλία. Στο όνομα, δήθεν, διορθώσεων και εκσυγχρονισμού φέρνουν την ιστορία στα μέτρα της «νέας τάξεως», που θέλει μυαλά μολυσμένα για να λειτουργεί. Η αποδόμηση της ιστορίας είναι βασικό εργαλείο, διότι κάνει τα έθνη να μοιάζουν ψεύτικα, και την ιστορία τους κίβδηλη. Προπάντων, άμα πρόκειται για ιστορία χιλιετιών στην οποία μπορεί να υπήρξαν και λάθη και εγκλήματα και προσωπικές αντιζηλίες.
Αλλά, μπορεί κανείς να διαγράψει το ρόλο της Εκκλησίας, των ιερέων και των μοναχών, στη διαφύλαξη της ταυτότητας και της συνείδησης των Ελλήνων (και στην Κύπρο, φυσικά) μέσα σε τέσσερις αιώνες δουλείας; Διαγράφεται επειδή θα στήσουν σενάρια γύρω από την ημερομηνία έναρξης του αγώνα; Ή με το ότι θα γράψει κάποιος πως το Κρυφό σχολειό ήταν ένας μύθος; Διότι το είπαν κι αυτό. Χωρίς να μπορούν να αμφισβητήσουν ότι στους σκοτεινούς αιώνες της τουρκοκρατίας γινόταν με τεράστιες δυσκολίες η εκπαίδευση των Ελλήνων.
Μα, η ουσία είναι πως 400 χρόνια σκλαβιάς, σε συνθήκες απάνθρωπης δουλείας, δεν ήταν ικανά να εξαφανίσουν τον ελληνισμό. Και θέλουν να τον εξαφανίσουν τώρα με τον εξωραϊσμό της τουρκοκρατίας, αλλά και με την αποξένωση των σημερινών Ελλήνων από την παράδοση, την ιστορία, την Εκκλησία και τους ήρωες τους.
