Νίκος Ανδρουλάκης, 44, πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ, πρόσωπο των ημερών στην Ελλάδα μετά από τη δήλωσή του ότι για να δεχτεί να συνεργαστεί μετεκλογικά με όποιο κόμμα (δηλαδή Νέα Δημοκρατία ή ΣΥΡΙΖΑ) πάρει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, θα πρέπει αυτό να δεχτεί άλλο πρόσωπο για πρωθυπουργό – πρόσωπο το οποίο θα είναι πολιτικό και θα το επιλέξει εκείνος. Υπενθυμίζω ότι η παράταξη του κ. Ανδρουλάκη βολοδέρνει αυτή τη στιγμή γύρω στο 10% και μετά από τη βαθυστόχαστη δήλωσή του βαίνει μειούμενη. Οι πληροφορίες ότι ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, που ακόμα προηγείται στις δημοσκοπήσεις, αν και με απώλειες μετά την τραγωδία των Τεμπών, μόλις άκουσε την πρόταση Ανδρουλάκη ανέβηκε στο εκκλησάκι των Αγίων Ισιδώρων στον λόφο του Λυκαβηττού, που είναι και κοντά στο σπίτι του και άναψε μια λαμπάδα 2 μέτρων στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, είναι πέρα ως πέρα ακριβείς. Τέτοιο δώρο, δεν το περίμενε ποτέ του…
Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Ανδρουλάκης, από τον Δεκέμβριο του 2021 που εξελέγη πρόεδρος του κόμματος μετά τον θάνατο της Φώφης Γεννηματά, δεν έχει δικαίωμα να παρίσταται σε συνεδριάσεις της Βουλής, ούτε βεβαίως και να κάνει ομιλίες, διότι δεν είναι βουλευτής. Ακόμα και εάν άφηνε την έδρα του, που κατέχει από το 2014 στο Ευρωκοινοβούλιο, πάλι δεν θα μπορούσε, για τον ίδιο λόγο που ανέφερα, να εκπροσωπεί το κόμμα του οποίου προΐσταται στη Βουλή των Ελλήνων.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, λοιπόν, μπήκαμε πια για τα καλά σε μια μακρά προεκλογική περίοδο στην Ελλάδα, που έχει ενδιαφέρον, αφορά όλους μας, ελπίζω να μην μας καταβάλει ως προς το περιεχόμενό της, που ήδη επικεντρώνεται πιο πολύ στις συμμαχίες και σχεδόν καθόλου στην ουσία τους.
Δύο είναι οι ημερομηνίες που παίζουν: 14 και 21 Μαΐου.
Στον υπόλοιπο κόσμο, κοντά ή και πιο μακριά μας, οι άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους με πολύ θυμό – βασικό αίτιο του οποίου είναι η αβεβαιότητα για το αύριο και η αμφισβήτηση της ικανότητας όσων κυβερνούν να διαχειριστούν αιτήματα και να λύσουν προβλήματα.
Mega strike, δηλαδή «τεράστια απεργία», χαρακτήρισε χθες ο «Guardian» την απόφαση των εργαζομένων σε όλα τα μέσα μαζικής συγκοινωνίας στη Γερμανία να μην λειτουργήσουν κανένα από αυτά (αεροπλάνα, τρένα, πλοία, μετρό, λεωφορεία, κ.λπ.), ως αντίδραση και διαμαρτυρία για το κόστος ζωής – την μεγάλη ακρίβεια που σαρώνει τη χώρα και πλήττει κάθε νοικοκυριό. Σημειώστε ότι μιλάμε για μία χώρα που έχει μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα απείρως μεγαλύτερο από το δικό μας, αλλά οι πολίτες της προσέχουν πώς ξοδεύουν τα λεφτά τους σε κάθε περίπτωση.
Ο πόλεμος του Πούτιν στην Ουκρανία (που ακόμα και τώρα βρίσκει ένθερμους υποστηρικτές στην Ελλάδα και στην Κύπρο – για λόγους που ξεπερνούν τη λογική), έφερε τα σκληρά μέτρα της Δύσης (ΕΕ και ΗΠΑ, κυρίως) κατά του Κρεμλίνου. Αυτά έχουν κόστος. Ιδίως σε χώρες, όπως τη Γερμανία, που είχαν μεγάλη οικονομική σχέση –εξάρτηση με τη Ρωσία και που ταυτόχρονα δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στην ανάγκη να προχωρήσουν σε μια εισοδηματική πολιτική, ιδίως προς τα πιο αδύναμα και ευάλωτα τμήματα του πληθυσμού.
Θυμηθείτε, ειρήσθω εν παρόδω, ότι ένας πρώην καγκελάριος της Γερμανίας, ο Γκέρχαρντ Σρέντερ, μετά την αποχώρησή του από την καγκελαρία, εργάστηκε για τη ρωσική ενεργειακή εταιρεία Γκάζπρομ έως το 2022, όταν και παραιτήθηκε λόγω της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία.
Μια σκέψη, τέλος, από τον Ρωμανό Γεροδήμο, καθηγητή Διεθνούς Πολιτικής και Δημοσιογραφίας στο πανεπιστήμιο του Bournemouth, για την πραγματικότητα και την «πραγματικότητα»:
«Αυτό που γίνεται σήμερα στα ΜΚΔ και τα ΜΜΕ με τη (φέικ, όπως βλέπετε) εικόνα του Πάπα που υποτίθεται ότι φοράει μπουφάν και την οποία δημιούργησε πρόγραμμα Τεχνητής Νοημοσύνης και την οποία καταπίνουν αμάσητη πολλοί, είναι η πιο απειροελάχιστη, η πιο αθώα πρόγευση αυτών που θα ακολουθήσουν σύντομα.
ΥΓ Η πραγματικότητα δεν έχει πεθάνει – η πραγματικότητα δεν πεθαίνει ποτέ. Πραγματικότητα είναι ο σωματικός και ψυχικός πόνος που νιώθεις και η αγάπη και το περιβάλλον γύρω σου. Αυτό όμως που πεθαίνει λάιβ μπροστά μας είναι η έννοια και η αποδοχή της αναπαράστασης της αλήθειας, η οποία είναι απαραίτητη για να υπάρξει μια καλύτερη, λιγότερο επίπονη πραγματικότητα».
ΥΓ: Καλοδεχούμενη η διόρθωση από τον αναγνώστη μας κ. Α.Χ. σχετικά με ένα πορτρέτο –γκραβούρα (να το πω;) του ποιητή μας Ανδρέα Κάλβου, που δημοσίευσα στη στήλη της Κυριακής. Ο αναγνώστης μου επισημαίνει, ορθώς, «δεν έχουμε πορτραίτο του Κάλβου, οπότε η εικόνα που δημοσιεύεται σήμερα είναι εντελώς εικαστική». Ευχαριστώ και συγγνώμη για το λάθος μου.
