Ο χουλιγκανισμός είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Κάποιες χώρες μπόρεσαν να τον περιορίσουν, κυρίως λόγω αποφασιστικότητας των Αρχών, σε άλλες είναι ανεξέλεγκτος, κυρίως λόγω διαπλοκής των Αρχών, αβουλίας ή εφησυχασμού στη βάση ψευδαισθήσεων ότι οι νόμοι εφαρμόζονται μόνοι τους. Στην Κύπρο δεν είναι ανεξέλεγκτος, μα έτσι θέλουν να τον παρουσιάζουν όσοι αναζητούν άλλοθι για να μην κάνουν τη δουλειά τους. Θέλουν να δημιουργούν την αίσθηση πως οι οργανωμένοι οπαδοί των ομάδων είναι εγκληματίες και εν δυνάμει δολοφόνοι, δίχως να ξέρουν καλά καλά τι είναι οι Σύνδεσμοι Φιλάθλων. Κι όλα αυτά, για να εφαρμόζουν μέτρα επί μέτρων που πήραν ήδη και που απέτυχαν οικτρά.

Δεν χρειάζεται να ξαναγράψουμε τι συνέβη μέσα και έξω από το άδειο «Ελευθερία», σε έναν αγώνα μπάσκετ, άθλημα που παρακολουθείται από μετρημένους Κύπριους και σε έναν αγώνα που παραδοσιακά θεωρείται υψηλού κινδύνου, όπως το Απόλλων-Ανόρθωση. Έγινε, εν ολίγοις, της τρελής. Έσπασαν πόρτες, έκαψαν λυόμενο, διέλυσαν περιπολικά, έκλεψαν δακρυγόνα, τραυμάτισαν αστυνομικούς και όλα εξαιτίας μιας ακατανόητης κρατικής αναπηρίας που αφήνει το πεδίο ελεύθερο στους χούλιγκαν του κόσμου τούτου. Εξαιτίας –ξεκάθαρα πράγματα– μιας νομοθεσίας με δήθεν αποτρεπτικές ποινές, μιας νομοθεσίας που δίνει άλλοθι στις Αρχές να παρακολουθούν τα έκτροπα από μακριά και να εναποθέτουν τις… ελπίδες τους στην ταυτοποίηση της Κάρτας Φιλάθλου.

Και ιδού το αποτέλεσμα: Νέες συσκέψεις, νέες αποφάσεις πίσω από πόρτες κλειστές. Η Αστυνομία εισηγείται απαγόρευση μετακίνησης φιλάθλων, η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη θα βάλει το μαχαίρι στο κόκκαλο, όχι αστεία, απειλώντας για αγώνες κεκλεισμένων των θυρών –σιγά τα ωά. Αφού δεν κατορθώνει να εφαρμόσει σχέδιο για να αντιδράσει στη βία των λίγων, αφού πρόεδροι, υπουργοί, βουλευτές, ΚΟΑ, ΚΟΠ, εταιρείες, παράγοντες, τα έκαναν μαντάρα με την υλοποίηση και την αποδοχή μιας Κάρτας Φιλάθλου που δεν μπορεί να δουλέψει στο τριτοκοσμικό μας πρωτάθλημα, θα απαγορεύσει τη μετακίνηση όλων των φιλάθλων, ακολουθώντας το πανάρχαιο… νομοσχέδιο του «πονάει χέρι, κόβει χέρι». 

Διότι, τελικά, δεν πέτυχε το φοβερό νομοσχέδιο περί βίας στα γήπεδα, με το φαιδρό μέτρο της Κάρτας Φιλάθλου και της ταυτοποίησης σε γήπεδα που δεν μπορούν να ταυτοποιήσουν ούτε τους αναπληρωματικούς παίχτες της κάθε ομάδας. Δεν πέτυχε η φαεινή ιδέα να θεωρούνται ύποπτοι όλοι, μανάδες, γέροι και παιδιά, γιατί ήταν αστείο εξαρχής αλλά δεν τους έκοφτε. Δεν τους έκοφτε και παρουσίαζαν τις μέρες της πανδημίας ως μέρες μηδαμινής βίας στα γήπεδα, οι κλόουν. Έστελναν διμοιρίες σε άδεια γήπεδα και συνέτασσαν αναφορές για να θαυμάσουν την πάταξη του χουλιγκανισμού και τη συμβολή της Κάρτας Φιλάθλου, ενώ οι οργανωμένοι οπαδοί δέρνονταν στο τάδε και στο δείνα κλαμπ της Αγίας Νάπας. 

Και ξαφνικά, τέλειωσαν τα μέτρα για την πανδημία, οι οργανωμένοι αποδέχτηκαν τη νέα κατάσταση με την Κάρτα Φιλάθλου και οι αστυνομικοί έβγαλαν τις αντιδιαδηλωτικές εξαρτήσεις από τα ντουλάπια για να φαίνονται καλοί στις φωτογραφίες. Για να φτάσουμε ξανά εκεί από όπου είχε ξεκινήσει η όλη συζήτηση, ήδη από το 2008 κιόλας, και να προτείνουμε απαγόρευση μετακίνησης φιλάθλων σε ένα νησί με μεγαλύτερη απόσταση τα 100 χιλιόμετρα. Και να καμαρώνουν οι άρχοντες πως τα γήπεδα θυμίζουν «Αγγλία», μέχρι να βρουν άλλο τρόπο να εκτονωθούν οι χούλιγκαν, όπως στην Αγγλία. Έξω από τις κερκίδες, στους δρόμους, στα μπαρ, στις παραλίες, όπου τους καπνίσει. Ύστερα, θα απαγορεύσουν και την είσοδο των οπαδών της γηπεδούχου ομάδας –κεκλεισμένων των θυρών, είπε ο Πρόεδρος– και να φτιάξουν τον αθλητισμό που πάντα ήθελαν, για να τον απολαμβάνει ο Κούμας, οι φίλοι του (βουλευτές, υπουργοί, επιχειρηματίες, «επιχειρηματίες»), οι εταιρείες, ο υπόκοσμος που βασανίζει τα σωματεία και τους συνδέσμους και που κανείς δεν ενοχλεί, τα πρακτορεία στοιχημάτων και φυσικά, τα συνδρομητικά κανάλια. Γιατί βασανίζονται με συσκέψεις και έρευνες, άραγε;