Ενός λεπτού κραυγή για την ανικανότητα του κράτους να προστατέψει τους πολίτες του. Όχι από την «κακιά ώρα» για τα τρένα που φύγανε και σχεδόν ξεχαστήκανε. Από τη διαχρονική αδιαφορία και το κρυφτούλι πίσω από κολλαριστές γραβάτες. Δεν αναφέρομαι μόνο στους άλλους. Αναφέρομαι και σε μας, το κράτος του Μαρί και της Ήλιος και ό,τι άλλο – μη κακό – προκύψει. Αναφέρομαι και στις μίζες μας, τις κουμπαριές, τις εσκεμμένες τρικλοποδιές, το αλισβερίσι και το γλείψιμο, που έχουν ριζώσει τόσο όσο ώστε να μην μας ακουμπάνε πια καν, εγκλωβισμένοι στο σύνδρομο της Στοκχόλμης.
Ενός λεπτού κραυγή και για μας τους δημοσιογράφους. Για το κυνήγι του φέρετρου, για τον φθηνό εκβιασμό του συναισθήματος. Για την πάλαι ποτέ ατάκα «ευκαιρία να βελτιωθούμε», που αφόδευσε ο άλλος – και ντράπηκα – η οποία προφανώς και δεν είναι καλαμαρίστικη πατέντα, αφού ευδοκιμεί στα «ωχαδελφικά» κράτη. Δεν αυτομαστιγώνομαι. Και έρευνες γίνονται και σκάνδαλα βγαίνουν και προειδοποιήσεις που αγνοούνται. Ας μη λαϊκίζουν ορισμένοι, ήρεμα το λέω.
Ενός λεπτού κραυγή για τους προεδρικούς διορισμούς. Όχι για τα άτομα. Για την κωλοτούμπα. Παρόλο που κάποιοι έχουν τέτοια συστημική φάτσα, που αναρωτιέσαι πώς στον διάολο θα πάνε κόντρα στο σύστημα για να το αλλάξουν. Αρχές-αρχές σε ρώτησα τι θα κάνεις όταν πλησιάσει η ώρα και μαζευτούν τα κομματόσκυλα, διεκδικώντας το μερίδιο που (θεωρούν πως) τους αναλογεί και μου απάντησες πως δεν υπάρχει περίπτωση να ενδώσεις και πως όταν έρθει η ώρα θα δω. Είδα. Ξεκινάς με πλην. Τώρα δούλεψε διπλά να καλύψεις το κενό. Είσαι υπάλληλος μου, του, της, των. Ξεκάθαρα. Όπως και όλη η κουστωδία. Το χειρότερο δεν είναι ούτε το 50-50 ούτε το ηλικιακό, αυτά είναι γκριζαρισμένες διακρίσεις. Το χειρότερο είναι ο κάθε ειδικός στον πάγκο του σε όλα τα πόστα. Πούν’ το; Ξέρω, το κουράσαμε, αλλά η μνήμη (ή η απουσία της) είναι μέρος του προβλήματος. Ο κόσμος θέλει όραμα, φαντασία, ελπίδα.
Ενός λεπτού κραυγή για το δικό μας οδικό δίκτυο και (ποιες;) συγκοινωνίες. Λακκούβες, απουσία πεζοδρομίων, χώρων στάθμευσης και ποδηλατοδρόμων, λανθασμένες μονοδρομήσεις που δημιουργούν απίστευτα μποτιλιαρίσματα, μείωση αντί αύξηση λωρίδων και μια πρωτεύουσα με είσοδο αλλά χωρίς έξοδο, ένα γιγάντιο χωνί με πολύ στενό στόμιο. Πόσα θέλετε να μας τρελάνετε; Και ναι, δεν είναι της πλάκας, ένα τρένο ανάμεσα στις πόλεις και τα ορεινά με σταθμούς στο ενδιάμεσο, θα βοηθούσε αν μη τι άλλο τους εργαζόμενους που ταξιδεύουν στις πόλεις από τις επαρχίες και θα καταπολεμούσε την αστυφιλία.
Ενός λεπτού κραυγή για το ΓεΣΥ που κατάντησε βωμός του Μαμωνά για τον κάθε γιατρό ο οποίος πούλησε τον όρκο του για μια χούφτα δολάρια. Πόσες φορές να το πούμε, «μεν σούζεις λεφτά μπροστά που Κυπραίον!» (μην κλαίτε, δεν αναφέρομαι σε όλους, τρανταχτές οι εξαιρέσεις). Αλλά από πού να το πιάσουμε; Από τους ΓεΣΥδες που βάζουν τους τηλεφωνητές να σου πουν ότι τάχα δεν έχει ραντεβού για τους επόμενους τρεις μήνες και αν δεν σ’ αρέσει πήγαινε νοσοκομείο την ίδια ώρα που οι… άλλοι χωράνε από την πίσω πόρτα; Κράτος πρόνοιας με κουκούλα.
Ενός λεπτού κραυγή – συνοπτικά – για τις λιμουζίνες, για τη μούχλα του εκπαιδευτικού συστήματος, για την ΑΤΑ και τους καθηλωμένους μισθούς, για τις φυλακές – από τα λίγα που είχαμε να κομπάζουμε – για την ξύλινη γλώσσα των πολιτικών, για τους νέους που ξενιτεύονται, για τις γυναίκες που κακοποιούνται μα κανείς δεν ακούει τις κραυγές, για τον ιδιωτικό υπάλληλο, για το παιδί στη γωνιά του διαλείμματος που δεν το παίζει κανείς, για το μαζούτ, για τον ήλιο μας που πάει χαμένος.
Ενός λεπτού κραυγή για μας, για την κοινωνία μας, που χειροκροτεί τους λαϊκιστές και τους σκατόψυχους, την κοινωνία που κολυμπά ανέμελη στον αφρό και καταπίνει αμάσητο ό,τι της τάξουν και σερβίρουν. Καλή μας όρεξη για την ώρα. Γιατί η λίστα είναι πολύ μεγάλη για να χωρέσει εδώ.
Προσμένουμε σε καλύτερες μέρες, τώρα είναι η ώρα. Αμήν.
«Χρωστάμε ενός λεπτού κραυγή για κάθε στιγμή που σιωπήσαμε…» – Λιλή Ζωγράφου
