Να λέγεται πια ξεκάθαρα και φωναχτά μέχρι να φτάσει στα βουλωμένα αυτιά των ηθικών αυτουργών. Το πολύνεκρο δυστύχημα στα Τέμπη είναι συνώνυμο της εγκληματικής ενέργειας και της διαχρονικής θεσμικής αδιαφορίας που διακατέχει το ελληνικό κράτος, το οποίο λειτουργεί στο «manual» και με όρους «πάμε κι όπου βγει». Μόνο που δεν υπάρχει ξέφωτο να βγει κανείς. Και εκ του αποτελέσματος στην περίπτωση των Τεμπών οδήγησε ολοταχώς στον όλεθρο και το θάνατο.
Την ώρα που οι μανάδες ουρλιάζουν έξω από τα νοσοκομεία αναζητώντας τα παιδιά τους μέσα στους καταλόγους των τραυματιών, την ώρα που οικογένειες με τις φωτογραφίες στα χέρια αναζητούν τους δικούς τους που επιβιβάστηκαν στο τρένο του θανάτου και έκτοτε δεν έδωσαν σημεία ζωής, ο έλληνας Πρωθυπουργός έδινε την δική του παράσταση στα Τέμπη στήνοντας περίτεχνα τη βιομηχανία της επίρριψης ευθυνών. Απέδωσε λέει το δυστύχημα σε «τραγικό ανθρώπινο λάθος».
Την ίδια στιγμή που τα στοιχεία βοούν και η απαξίωση του σιδηροδρομικού δικτύου της Ελλάδας, φέρει υπογραφές, ονόματα και διευθύνσεις. Οι προειδοποιήσεις για τους κινδύνους χτυπούσαν καμπανάκια εδώ και καιρό από τους εργαζόμενους. Αλλά στην εποχή που παρακολουθούμε από το κινητό τη διαδρομή του ντελιβερά που μας φέρνει τον καφέ μας, η μπίλια των ευθυνών σταματά στο «τραγικό ανθρώπινο λάθος» ενός σταθμάρχη που τα εργαλεία που είχε στα χέρια του να δουλέψει περιορίζονται σε «manual» δυνατότητες.
Αν κανείς διερωτάται τι σημαίνει «ξέπλυμα ευθυνών» μπορεί να ανατρέξει σε ορισμένα τηλεοπτικά ρεπορτάζ της ελληνικής τηλεόρασης αυτές τις δύσκολες μέρες, που την ώρα του θρήνου και της απώλειας ανθρώπων, έχτιζαν το προφίλ της «ανεπάρκειας» του σταθμάρχη. Ήταν λέει, αχθοφόρος που πριν από λίγο καιρό, κατόπιν εκπαίδευσης έγινε σταθμάρχης. Στα μανταλάκια λοιπόν ο σταθμάρχης και οι βαρύτατες ευθύνες του κι όχι τα λάθη και οι παραλείψεις να βελτιωθεί το ήδη αποψιλωμένο σιδηροδρομικό δίκτυο πριν κοστίσει ανθρώπινες ζωές. Η ίδια συνομωσία των μετρίων που τη στιγμή που θρηνούμε και εξοργιζόμαστε λέει «μα και στο Μάτι έγιναν…». Με όρους επικοινωνίας αυτό λέγεται προπαγάνδα και αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης. Οι εγκληματικές ενέργειες στο Μάτι δεν απαλείφουν το έγκλημα στα Τέμπη ούτε μπορούν να αποσιωπήσουν οποιαδήποτε ευθύνη που φέρει το Κράτος απέναντι στην ασφάλεια των πολιτών.
Την ώρα του θρήνου και της οργής η σιωπή έπρεπε να είναι ο καλύτερος φίλος του πολιτικού προσωπικού μιας χώρας. Δεν μπορεί να μην αναμετράται με τα λάθη και τις παραλείψεις που οδηγούν σε τέτοιου μεγέθους εγκλήματα. Γιατί τραγωδίες έγραφαν οι αρχαίοι Έλληνες τραγικοί ποιητές… Οι κυβερνήσεις υπογράφουν εγκλήματα με το αίμα αθώων και ανυποψίαστων πολιτών.
Μπροστά στην απώλεια των ανθρώπων στα Τέμπη, η προτροπή των οικείων μας «πάρε με όταν φτάσεις» όταν ετοιμαζόμαστε για ταξίδι αποκτά άλλο νόημα. Σεβασμός λοιπόν στους ανθρώπους που ποτέ δεν έστειλαν αυτό το μήνυμα, δεν σήκωσαν το τηλέφωνο να ενημερώσουν ότι έφθασαν καλά στη Θεσσαλονίκη… Και στους δικούς τους που θα περιμένουν μια ολόκληρη ζωή…
