Ο διασώστης Γιάννης Γούλας περιγράφει τις συνθήκες και άθελά του απειλεί να μας αποτελειώσει: «Οι συνάδελφοι προσπαθούν να συλλέξουν είτε ολόκληρα σώματα είτε μέλη και να τα μεταφέρουμε στο νοσοκομείο». Η προϊστάμενη της ιατροδικαστικής υπηρεσίας Λάρισας, Ρουμπίνη Λεονταρή, προσθέτει αβάστακτη φρίκη: «Έχει ληφθεί από το κάθε μέλος (σ.σ. ανθρωπίνου σώματος) DNA, οπότε κάποιο μέλος που μπορεί να ανήκει σε μια σορό διαμελισμένη, θα αποδοθεί στη σορό. Κάποια μέλη που δεν θα ανήκουν σε σορό, θα έχουμε το DNA τους». Διευκρινίζει, λες και θέλει να μας δώσει την τελειωτική μαχαιριά, ότι μέχρι στιγμής στο νεκροτομείο, οι σάκοι με ανθρώπινα μέλη έχουν ξεπεράσει τους δέκα.
Αν αντέξουμε τη φρίκη, έρχεται μια γερή δόση οδύνης. Οι κραυγές κάθε μητέρας και κάθε πατέρα, που αναγνωρίζει στο νεκροτομείο το σπλάχνο του ή που πεθαίνει λίγο-λίγο βλέποντας το χρόνο να περνά χωρίς να μαθαίνει αν το αγνοούμενο παιδί του ζει ή πέθανε. Ποια καρδιά μπορεί να αντέξει τον σπαραγμό του πατέρα ενός από τους νεκρούς: «Τα σκοτώσανε τα παιδιά. Ποιος θα τα φέρει πίσω; Τι θα πάω τώρα στη μάνα και στον αδερφό του; Κάτι άυλο; Ένα ανύπαρκτο DNA; Ήθελε να ανοίξει τα φτερά του και του τα έκοψαν αυτοί οι εγκληματίες. Θα μας δώσουν κλειστά φέρετρα, θα μας χτυπήσουν και την πλάτη…».
Αν ακόμη διαθέτουμε αντοχές, οι άθλιοι έχουν κι άλλο σχέδιο. Συνεχίζουν τις θρασύτατες προκλήσεις και μας βομβαρδίζουν και με άλλες αποκαλύψεις. Όπως για παράδειγμα το βίντεο από συζήτηση στη Βουλή. Μόλις στις 20 Φεβρουαρίου, ο παραιτηθείς μετά την τραγωδία υπουργός Μεταφορών Κώστας Καραμανλής, με απύθμενο θράσος επιτίθετο σε βουλευτή της αντιπολίτευσης επειδή μιλώντας για τους σιδηροδρόμους είχε θίξει πρόβλημα ασφαλείας. «Είναι ντροπή. Ντρέπομαι που θέτετε θέματα ασφαλείας», φώναζε. Δύο μόλις εβδομάδες μετά, ήρθε η τρομακτική τραγωδία να αποδείξει την τεράστια εγκληματική τρύπα που υπήρχε. Πράγματι, ντρέπεται και η ντροπή μαζί σας!
Πόση φρίκη μπορεί να αντέξει ο άνθρωπος; Πόση οδύνη μπορεί να αντέξει; Πόση πρόκληση μπορεί να αντέξει; Η οργή ξεχειλίζει. Εμφανίζεται απειλητικότερη και από την φρίκη και από την οδύνη. Βρίσκει εκτόνωση στα χείλη μιας μάνας: «Σκάστε σήμερα όλοι οι πολιτικοί! Σήμερα ουρλιάζουν οι μανάδες!». Ευτυχώς, που μέσα σε αυτό το περιβάλλον κόλασης, κάνουν την εμφάνισή τους και μερικοί άγγελοι. Για να κρατάνε, όσο το δυνατόν, λίγη ισορροπία ώστε να μην μας αποτελειώσουν οι άθλιοι και οι αθλιότητες τους.
Όπως η ιστορία του 20χρονου φοιτητή Ανδρέα Αλικανιώτη, την οποία δημοσιοποίησε η γιατρός Ειρήνη Τζιαστούδη: «Είναι ένας ήρωας γιατί με κίνδυνο της ζωής του, με την τεράστια φωτιά δίπλα του, δεν εγκατέλειψε το βαγόνι αλλά κατάφερε και έσπασε μόνος του το τζάμι και έσωσε τουλάχιστον δέκα ακόμη παιδιά, αγόρια και κορίτσια. Μέσα στη σημερινή μαύρη ημέρα, ο Ανδρέας μας έδειξε πως η νέα γενιά των Ελλήνων έχει καλοσύνη ,αρχές και ήθος! Συγχαρητήρια όμορφε Ανδρέα μου, συγχαρητήρια στους γονείς που σε μεγάλωσαν!!!».
Ας μην ξεγελιόμαστε, όμως, αγαπητοί φίλοι. Ένα, δυο ή τρία χελιδόνια δεν φέρνουν την Άνοιξη. Η λατρεμένη Ελλάδα είναι διάσπαρτη από δεκάδες «Τέμπη» και δεκάδες «Μάτι». Όπως διάσπαρτη από δεκάδες μικρά ή μεγάλα «Μαρί» είναι και η λατρεμένη Κύπρος μας. Όλα προϊόν διαχρονικού πολιτικαντισμού. Διαχρονικής αμέλειας. Διαχρονικής αδιαφορίας. Διαχρονικής ανικανότητας. Αναμένουν την κατάλληλη συγκυρία, ένα ανθρώπινο λάθος, μια «κακιά στιγμή» για να εκραγούν. Για να σπείρουν απέραντη φρίκη, οδύνη και πόνο. Για να μαυροφορέσουν μανάδες, συζύγους και αδελφές.
Έπρεπε μετά από τόσα χρόνια να το είχαμε μάθει. Έπρεπε να το αναμέναμε. Έπρεπε να είχαμε αντιδράσει. Να ξεφύγουμε από την εγκληματική ανοχή. Αφού αυτοί έχουν φτιάξει τους νόμους και τα δικαστήρια με τέτοιο τρόπο ώστε να μην τιμωρούνται, να τους διώχνουμε με την αντίδρασή μας.
Πότε θα συνειδητοποιήσουμε πως όσο τους ανεχόμαστε τόσο περισσότερο θα αντικρίζουμε ξαφνικά έξω από την πόρτα μας το αποκρουστικό πρόσωπο της φρίκης; Πότε θα αντιληφθούμε πως αν δεν αρχίσουμε να διώχνουμε (χωρίς βία αλλά με τόλμη και αποφασιστικότητα) τους ανίκανους και τους επικίνδυνα αμελείς, δεν θα ελαχιστοποιήσουμε τις τραγωδίες; Ότι πρέπει να επιμένουμε μέχρι να βρεθούν πέντε σοβαροί και ικανοί να εμπιστευθούμε τις τύχες της πατρίδας μας.
Πότε θα κάνουμε βίωμά μας το βαθύ νόημα των στίχων του τεράστιου Ελύτη: «Την Άνοιξη αν δεν τη βρεις, τη φτιάχνεις»!
Υ.Γ: ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ ΛΕΒΕΝΤΗ ΜΟΥ.
Την ώρα που γράφονταν οι γραμμές πιο πάνω, δεν είχε γίνει γνωστή η ταυτοποίηση της σορού του Κυπριανού. Τι αξία όμως έχουν τα λόγια; Τα παίρνει ο αέρας και χάνονται. Μένει ο πόνος των γονέων και των άλλων συγγενών. Αιωνία η μνήμη σου περήφανε καταδρομέα!
