Καλημέρα σας. Ξεκινώ με το text από το Protagon. Μια πρόταση, πάνω-πάνω, ελαχίστων λέξεων, που λέει πολλά. Διαβάζω το χθεσινό: Για να πεθάνεις στην Ελλάδα πληρώνεις εισιτήριο, αλλά κηδεύεσαι δημοσία δαπάνη! Και σήμερα, ακόμα πιο δυνατό: Και η νύχτα, πάλι νύχτα ξημερώνει!
Εδώ είμαστε. Πάλι! Και παρόλα αυτά! Καλύπτοντας ακόμα μία «εθνική καταστροφή» στην Ελλάδα. Μια χώρα μονίμως απροετοίμαστη. Αλλά πάντα έτοιμη να διαβεβαιώσει πολίτες της που βιώνουν πόνο, φόβο και οργή, ότι τα πράγματα θα αλλάξουν. Ότι, και πόσο σιχαίνομαι αυτή τη φράση, «το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκκαλο», για να αφαιρέσει κακοήθη κύτταρα χρόνιων παραδόσεων και πρακτικών.
Καθώς, όμως, βαθαίνουν οι πληγές και ο πόνος από την τραγωδία στη Λάρισα, οι νέοι άνθρωποι, τα παιδιά και εγγόνια μας, βγάζουν το σοκ και την οργή τους στους δρόμους. «Δεν μας ακούει κανείς», είναι η φράση που ακούω από όσα παιδιά έχω μιλήσει τις δύο τελευταίες μέρες, έχοντας βγει από μια καραντίνα 3 χρόνων για να απολαύσουν ένα 3ήμερο αργίας, που κατέληξε σε τραγωδία.
Πάνω από 700 χιλιάδες νέοι μας, παιδιά μας, έφυγαν από την χώρα εξαιτίας της οικονομικής κρίσης του 2010, και σκόρπισαν σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, όπου και οι περισσότεροι σήμερα διαπρέπουν. Παιδιά που τα σπούδασε η χώρα τους. Πλήρωσε για τις σπουδές τους. Για να το πω και με ποδοσφαιρικούς όρους, βγήκαν από τις δικές της ακαδημίες. Και φεύγοντας λόγω της κρίσης, τους πήραν τζάμπα με μεταγραφή η Μπαρτσελόνα, η Μπάγερν, η Λίβερπουλ και η Παρί Σεν Ζερμαίν.
Φοβάμαι πως αυτή η τραγωδία τώρα στα Τέμπη, μπορεί να διώξει και άλλα παιδιά μας. Μπορεί να προκαλέσει ακόμα μία έξοδο. «Έχουμε απαυδήσει. Είμαστε μπλοκαρισμένοι μέσα σε ένα τούνελ», μου είπε προχθές ο Γιώργος Π., γιος μιας καλής μου φίλης, φοιτητής στην Θεσσαλονίκη, επιβάτης στο τρένο, το μοιραίο.
Το βράδυ της Πέμπτης, πάρα πολλοί νέοι άνθρωποι, πέρα και έξω από τα «σύνορα» κάθε κομματικής επικράτειας, μαζεύτηκαν στη Πλατεία Συντάγματος, εκεί στον Άγνωστο Στρατιώτη μπροστά από τη Βουλή, σε μία «εκκωφαντικά σιωπηλή» διαμαρτυρία. Κρατούσαν αυτοσχέδια χάρτινα πλακάτ, που έγραφαν 2 φράσεις, οι οποίες «περιγράφουν» πλήρως το κακό που έγινε στα Τέμπη.
«Πάμε, και όπου βγει», η πρώτη, που ναι μεν τελικά διαπιστώθηκε ότι ειπώθηκε μεταξύ σταθμάρχη και μηχανοδηγού σε προγενέστερη φάση επικοινωνίας τους, όχι κοντά στο χρονικό σημείο της μοιραίας σύγκρουσης, αλλά σίγουρα αποτυπώνει την … λογική του τυχαίου. «Όπου βγει».
Και «Πάρε με όταν φτάσεις», η δεύτερη φράση. Η αγωνία κάθε γονιού. Όπου κι αν πάει το παιδί του. Είτε από την Αθήνα στην Θεσσαλονίκη, με όποιο μέσο. Είτε σε μια χώρα του εξωτερικού. Είτε και σε μια νυχτερινή έξοδο ακόμα, που πάντα ο γονιός ανησυχεί …
«Είμαι φοβισμένη», μου είπε η Μαρία Μ., φοιτήτρια στην Κομοτηνή, που ήταν στη συγκέντρωση της Αθήνας, και που σε λίγες μέρες θα επιστρέψει εκεί για τις σπουδές της. Ξέρετε για ποιον φόβο μιλάνε τα σημερινά παιδιά; Όχι τόσο για το αν θα συγκρουστεί ένα τρένο, θα βυθιστεί ένα πλοίο ή θα πέσει ένα αεροπλάνο. Φοβούνται το αίσθημα ανασφάλειας που τους «περνάει» το κράτος στο οποίο ζουν.
Ανασφάλεια εάν θα βρουν μια καλή δουλειά μετά τις σπουδές τους. Αν θα συγκρουστούν και αυτοί, κατά μέτωπο με την αναξιοκρατία, την κομματική πελατεία, το κρατικό ρουσφέτι.
Είναι Κυριακή σήμερα, του Μαρτίου του 2023 η 5η ημέρα. Μέσα σε πένθος, αλλά και μέσα σε εκδηλώσεις οργής, …, δοκιμασία αντοχής του ψυχισμού, μα και της λογικής συνάμα. Τα σοβαρά ερωτήματα σπάνια απαντώνται…
Τόχουμε ζήσει και στην Κύπρο μας. Με το Μαρί. Με το αεροπλάνο της «Ήλιος». Με την εισβολή και τον ξεριζωμό. Τους αγνοούμενους. Την διαρκή απογοήτευση της μη λύσης…
