Ουρλιάζουν οι μανάδες, οι πατεράδες, οι συγγενείς και οι φίλοι των θυμάτων της τραγωδίας στα Τέμπη από πόνο. Ουρλιάζει όμως και η κοινωνία από θυμό και οργή για την ανεπάρκεια ενός κράτος και ενός πολιτικού συστήματος, να προστατέψει τους πολίτες του- και όχι μόνο- διαθέτοντας στοιχειώδεις υποδομές παροχής υπηρεσιών. Η σιδηροδρομική τραγωδία στα Τέμπη, δεν ήταν μια «κακιά στιγμή». Ούτε μια απλή τραγική συγκυρία. Ήταν μια αλυσίδα εγκληματικών λαθών και παραλείψεων, συνέπεια ενός ανεπαρκούς κράτους που λειτουργεί ως μια επαρχιώτικη κοινωνία ανεύθυνων που θέλει να επικαλείται σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος.
Πρώτη επιβαλλόμενη πράξη, η ανάληψη της ευθύνης και δεύτερη πράξη η παραδειγματική τιμωρία όλων όσων φέρουν διαχρονικά την ευθύνη για το θρήνο και τον οδυρμό των οικογενειών. Η παραίτηση απλά ενός υπουργού, δεν συνεπάγεται εξόφληση της ευθύνης. Καμία παραίτηση δεν αρκεί για να φέρει τη δικαίωση, αν δεν συνεπάγεται και απόδοση των ποινικών ή αστικών ευθυνών που έχει ένας πολιτικός προϊστάμενος. Διότι η εξουσία συνεπάγεται ευθύνη για τη σωστή λειτουργία των δομών και υπηρεσιών του κράτους του τομέα που έχει υπό την επιτήρηση του. Δεν περιορίζεται μόνο στην πολιτική ευθύνη την οποία ο οποιοσδήποτε μπορεί να θεωρεί ότι «εξοφλά» με μία παραίτηση. Ποιος θα φέρει πίσω τόσες ψυχές που χάθηκαν εξαιτίας της ανευθυνότητας κάποιων; Ποιος θα απαλύνει τον πόνο των γονιών για την απώλεια των παιδιών τους;
Η τραγωδία στα Τέμπη είναι για ακόμα μια φορά ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για τις συνέπειες των παθογενειών ενός συστήματος εξουσίας που έχει τον αντίκτυπο της στις δομές λειτουργίας ενός κράτους. Γίνεται μεγάλη συζήτηση για τις ικανότητες και τα προσόντα του σταθμάρχη αλλά και για τον τρόπο ανέλιξης του στη συγκεκριμένη θέση. Είναι και αυτό μία ένδειξη των συνεπειών του τρόπου λειτουργίας του συστήματος. Το «ρουσφέτι», η εξυπηρέτηση κομματικών ή προσωπικών σχέσεων δεν είναι απλά μια μορφή κοινωνικής αδικίας. Οι προεκτάσεις αυτής της παθογένειας μπορεί να είναι δραματικές και οι συνέπειες της να έχουν ευρύτερες και ενίοτε τραγικές διαστάσεις. Η αξιοκρατία δεν μπορεί να είναι ένα εύηχο κοινωνικοπολιτικό σύνθημα προεκλογικών περιόδων. Οφείλει να είναι βασικός πυλώνας λειτουργίας για ένα κράτος. Είναι στοιχείο Δημοκρατίας.
Οι ευθύνες του σταθμάρχη και διαφόρων άλλων είναι τα προφανή δεδομένα. Ποιος όμως είχε την εξουσία για να βρίσκεται το συγκεκριμένο άτομο ή άλλα άτομα στις συγκεκριμένες θέσεις; Ποιος είχε την ευθύνη ελέγχου για την τήρηση των κανόνων ασφαλείας από τον Οργανισμό; Η ευθύνη λοιπόν, επιστρέφει στο κράτος. Η εκάστοτε κυβέρνηση είναι αυτή που έχει την εξουσία αλλά και την υποχρέωση των ελέγχων για τήρηση των κανόνων και των μέτρων ασφαλείας. Όπως επίσης έχει την ευθύνη για την κατάρτιση των ανθρώπων που βρίσκονται σε καίρια πόστα και έχουν την ευθύνη για τη ζωή δεκάδων ή και εκατοντάδων ανθρώπων καθημερινά.
Το ελληνικό κράτος θα πρέπει να κοιταχθεί στον καθρέφτη και να ζητήσει εξηγήσεις πρωτίστως από τον εαυτό του. Η ελληνική κοινωνία, έχει υποχρέωση να ξεχυθεί στους δρόμους και να απαιτήσει την τιμωρία όλων. Κράτος και κοινωνία όμως θα πρέπει να αποφασίσουν ότι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να γυρίσουν σελίδα. Να αλλάξουν δομές, σπάσουν κατεστημένα και να αφήσουν μια για πάντα πίσω κακές νοοτροπίες.
Η τραγωδία στα Τέμπη, βάζει αλάτι και στις δικές μας πληγές ως κυπριακό κράτος για όλα όσα η κρατική ανεπάρκεια, οι πελατειακές σχέσεις, η κομματοκρατία, η οικογενειοκρατία και η κουμπαροκρατία έχουν διαχρονικά επιφέρει. Ζήσαμε και μάλιστα πρόσφατες τραγωδίες. Το Μαρί, την «Ήλιος», τα σκάνδαλα διαφθοράς και τις τραγικές συνέπειες της οικονομικής κρίσης. Μάθαμε; Αυτό είναι το ερώτημα; Αλλάξαμε ως κράτος και κοινωνία, ή νέες τραγωδίες επικρέμανται και επί των δικών μας ζωών; Πόσοι κατ’ αντιστοιχία σταθμάρχες κρατούν και τις δικές μας ζωές στα χέρια τους; Διότι, δυστυχώς πολλές από τις παθογένειες του ελληνικού κράτους είναι οι ίδιες και στο κυπριακό κράτος…
