Πλακώσανε οι Αμερικάνοι στην Κύπρο και… τα καλύτερα έρχονται.
  
Η επανεκλογή του «Μπίμπι» Νετανιάχου δεν πανηγυρίζεται μόνο στις πιο συντηρητικές και οργανικιστικές δεξαμενές σκέψης σε ΗΠΑ και Ευρώπη. Ιαχές χαράς και ευφροσύνης ακούγονται και στη δική μας γωνίτσα του σύμπαντος μπροστά στο κοσμικό θαύμα της οποίας η επιστήμη, που προσφάτως διέθεσε στην ανθρωπότητα την πρώτη φωτογραφική απεικόνιση μαύρης τρύπας, έχει προ πολλού σηκώσει τα χέρια ψηλά. Ίσως μάλιστα να πανηγυρίστηκε πιο βροντερά κι από την εκλογή Πόντιου δημάρχου στην Κωνσταντινούπολη.
 
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ήταν από τους πρώτους που έσπευσαν να συγχαρούν τον συντηρητικούρα επανεκλεγέντα, μετά τους Τραμπ, Κουρτς και Σαλβίνι. Θα πει κανείς βέβαια ότι αν δεν τον συγχαρεί ο σύμμαχος γείτονας ποιος θα τον συγχαρεί; Η Χαμάς; Επηρεάζει τη ζαχαρένια κανενός εδώ αν το Λικούντ ουδεμία αναστολή είχε να τακιμιάσει με τους ακροδεξιούς και το κόμμα των ορθόδοξων εβραίων για να ριζώσει ο Νετανιάχου στην εξουσία; Αφορά κανέναν αν στην προεκλογική ρητορική του δεν δίστασε να επιβεβαιώσει απερίφραστα ότι το Ισραήλ δεν ανήκει σε όλους τους πολίτες του, αλλά είναι έθνος-κράτος του εβραϊκού λαού; Δεν θα χαρακτήριζε, φυσικά, κανείς και «φιλοαραβική» την επικοινωνιακή τακτική των ανθυποψηφίων του. Άλλωστε, η «εγγύηση της ασφάλειας», με όλες τις ερμηνείες της, αποτελεί απαράβατο επικοινωνιακό ελιξίριο κάθε επίδοξου καριερίστα πολιτικού στο Ισραήλ.
 
Συνεπώς γιατί να μην πανηγυρίζουν στην Κύπρο όσοι παραδοσιακά αντιμετωπίζουν την πολιτική ως ευκαιριακό πεδίο διαπλοκής συμφερόντων; Γιατί να μη φουσκώνει ο Πρόεδρος μαζί με τον Τσίπρα δίπλα στον Νετανιάχου κάνοντας προεκλογικές εξυπηρετήσεις στον λυκόφιλό του, με συμβολικότατο φόντο την Ιερουσαλήμ; Η τριμερής έχει ήδη γίνει απροκάλυπτα τετραμερής με τον Πομπέο να αυγατίζει με την παρουσία του το αβαντάρισμα του «Μπίμπι», με τα «δώρα» του Τραμπ (μεταφορά πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ, αναγνώριση κυριαρχίας στα Γκολάν κ.λπ.) να είναι βγαλμένα από τα πιο ζουμερά όνειρα των εθνικιστών. Σύμμαχος και συνεργάτης ο Νετανιάχου και υπέρμαχος του αγωγού EastMed. Κι έχει ακόμη ένα σημαντικό προσόν: είναι στα μαχαίρια με τον Ερντογάν. Χρειάζεται κάτι ακόμη για να τον λατρέψουμε;
 
Όλα δείχνουν ότι τα γεωπολιτικά άστρα στην περιοχή ευθυγραμμίζονται με τα συμφέροντά μας και σύντομα όλα τα βάσανά μας θα περάσουν στη σφαίρα των κακών αναμνήσεων. Μείνετε ήσυχοι. Συμβαίνει αυτό που έλεγε ο θείος μου, εννοώντας τους πελάτες στο ζαχαροπλαστείο: «πλακώσανε οι Αμερικάνοι». Κυριολεκτικά. Οι ΗΠΑ, στο πλαίσιο παγκόσμιας εκστρατείας διατήρησης των ερεισμάτων τους, εκτιμούν όλο και περισσότερο τη στρατηγική σημασία της Κύπρου, ειδικά όταν στο κάδρο μπαίνουν τα κοιτάσματα, ο αγωγός, η πλατύτερη από το προτιμητέο επιρροή του ρωσικού παράγοντα και η ρήξη στις σχέσεις με την Τουρκία. Ο Πομπέο ξεφυτρώνει στην τριμερή, τον «Γλαύκο» τρυπάει η ExxonMobil -πολυεθνική με έδρα το Τέξας- ενώ η απεσταλμένη του ΓΓ ΟΗΕ για το Κυπριακό, Τζέιν Χολ Λουτ, δεν έτυχε απλώς να γεννηθεί στο Νιου Τζέρσεϊ· χρημάτισε Υφυπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας στην πρώτη κυβέρνηση Ομπάμα.
 
Ως κερασάκι στην Τούρτα έρχεται το άρθρο με τον εύγλωττο τίτλο «Ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ. Ναι, της Κύπρου» (NATO Membership for Cyprus. Yes, Cyprus) που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του Ατλαντικού Συμβουλίου –κορυφαίο αμερικανικό Think Tank χρηματοδοτούμενο από τη Βορειοατλανική Συμμαχία- και υπογράφεται από τον αντιπρόεδρό του, Ντέιμον Ουίλσον. Εκτός από σύμβουλος του Μπους για θέματα Ευρώπης, ο συγκεκριμένος κύριος έχει κατά καιρούς προσφέρει τις καλές υπηρεσίες του στις δραστηριότητες του NATO και των ΗΠΑ σε σχέση με το Αφγανιστάν, το Ιράκ, την Ουκρανία, τη Γεωργία, την Τουρκία, τα Βαλκάνια και άλλα εξωτικά και «ειρηνικά» μέρη του πλανήτη. Όμως το πιο ανατριχιαστικό είναι το περιεχόμενο του άρθρου, εκεί όπου αναλύει τα κέρδη της συμμαχίας από την ενδεχόμενη ένταξη της Κύπρου. Εκτός από την υποχώρηση της ρωσικής επιρροής, ένα από αυτά είναι και η μετατροπή του νησιού σε προπύργιο στρατιωτικών επιχειρήσεων σε Μεσόγειο και Μέση Ανατολή.  
 
Όλη αυτή τη διπλωματική «αγάπη» που εισπράττουμε εσχάτως κάποιοι τη βλέπουν ως ευκαιρία. Ξεχνώντας ότι διαχρονικά είμαστε απλώς ένα πιόνι στη σκακιέρα. Από αυτά που βρίσκονται στον πάτο της βαθμίδας αναλωσιμότητας για τους όψιμους φίλους μας.