Οι αριθμοί δεν κάνουν λάθος, λάθη κάνουν οι ηγεσίες των κομμάτων και οι αριθμοί αποτυπώνουν τον αντίκτυπό τους. Κι αυτό γίνεται τα τελευταία χρόνια με το ΑΚΕΛ. Λάθη επί λαθών με κυριότερα την εκλογή του Τάσου Παπαδόπουλου στην προεδρία της Δημοκρατίας το 2003 και τη στάση του κόμματος στο δημοψήφισμα του 2004 με τα περιβόητα «άλλαξεν ο άδρωπος σιόρ» και «ψηφίζουμε όχι, για να τσιμεντώσουμε το ναι». Δύο αποφάσεις που άφησαν το κυπριακό άλυτο και αντί να «τσιμεντώσουμε το ναι» έχουμε τσιμεντώσει τη διχοτόμηση. Και η σημερινή ηγεσία του ΑΚΕΛ, τουλάχιστον η πλειοψηφία της, φέρει τεράστια ευθύνη για τα πιο πάνω, διότι ήταν μέρος της ηγετικής πυραμίδας του κόμματος.
Η σημερινή ηγεσία του ΑΚΕΛ έχει επίσης τεράστια ευθύνη για την κάκιστη διαχείριση της οικονομικής κρίσης του 2013 που έφερε την Κύπρο στο χείλος της χρεοκοπίας. Κι ενώ η κοινωνία και οι πολίτες αντιλαμβάνονται αυτό το πράγμα και το αποτυπώνουν με την ψήφο τους και την αποχή τους, η μόνη που δεν το αντιλαμβάνεται είναι η ηγεσία του ΑΚΕΛ που περί άλλων τυρβάζει.
Το ΑΚΕΛ, εν πολλοίς, με αυτή την ηγεσία βρέθηκε για πρώτη φορά στην προεδρία της χώρας το 2008 και ήταν η μόνη επιτυχία της και εκεί που είχε την ευκαιρία να διακυβερνήσει με τρόπο που θα καθιστούσε την πενταετία του αξέχαστη και σημείο αναφοράς στη σύγχρονη ιστορία της χώρας, όπως την πενταετία Γιώργου Βασιλείου, έκαμε σωρεία λαθών. Ακολούθησε την πεπατημένη με ρουσφέτια και πολιτικές διαποτισμένες ιδεολογήματα ανεφάρμοστα, απέτυχε να κατανοήσει ότι έπρεπε να κυβερνήσει ως ένα σύγχρονο αριστερό κόμμα σε ένα δυτικό μοντέλο δημοκρατίας και τις κρίσιμες ώρες στάθηκε στα δέντρα και έχασε το δάσος.
Ακολούθησαν έκτοτε δύο χαμένες προεδρικές εκλογές και δύο βουλευτικές αναμετρήσεις με οδυνηρά αποτελέσματα. Παρόλο που εδώ και οκτώ χρόνια είναι το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης, δεν μπόρεσε να κεφαλαιοποιήσει τη φθορά της εξουσίας του ΔΗΣΥ και της διακυβέρνησης Αναστασιάδη.
Και ερωτώ: Πότε η σημερινή ηγεσία του ΑΚΕΛ θα καταλάβει ότι έχει αποτύχει για πολλοστή φορά; Ότι παρέλαβε ένα κόμμα του 31% (+), πραγματικό ποσοστό και το κατέβασε στον πάτο. Διότι ούτε και το σημερινό 23% είναι πραγματικό. Είναι το 23% των όσων ψήφισαν (έγκυρα ψηφοδέλτια). Το 2006 το ΑΚΕΛ ήταν στο 31,4%, είχε πάρει 131.060 ψήφους και ήταν πρώτο κόμμα, ενώ το 2011 είχε ανέβει στο 32,67% και στους 132.171 ψήφους. Σήμερα πήρε 22,34% και μόλις 79.913 ψήφους. Δηλαδή, περίπου 52 χιλ. ψήφους λιγότερους σε σχέση με το 2006 και το 2011. Και θέλω να υπενθυμίσω ότι στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές του 2016 το ΑΚΕΛ συγκέντρωσε μόλις 90.204 ψήφους και ποσοστό 25,67% των έγκυρων ψήφων, καταγράφοντας μία πτώση της τάξης του 7,1% σε σχέση με τις βουλευτικές του 2011.
Θα επαναλάβω ότι είναι η σημερινή ηγεσία του ΑΚΕΛ που έχασε δύο προεδρικές εκλογές (2013 και 2018) και είναι μέλη της σημερινής ηγεσίας που το 2003 επέλεξε και εξέλεξε Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Τάσο Παπαδόπουλο, έναν πολιτικό που η πολιτική του στο μέγιστο και το κύριο θέμα, το κυπριακό πρόβλημα, καμία σχέση δεν έχει με την -τουλάχιστον δημόσια εκπεφρασμένη- πολιτική του ΑΚΕΛ. Και με αυτήν την ίδια ουσιαστικά ηγεσία δεν μπορεί το κόμμα και η αριστερά της Κύπρου να πορευθούν στις επόμενες προεδρικές εκλογές. Ούτε η σημερινή ηγεσία πρέπει να αφεθεί να σύρει ξανά τον κόσμο σε νέες επιλογές παρόμοιες με αυτές του 2003.
Κυρίες και κύριοι στην ηγεσία του ΑΚΕΛ μία επιλογή έχετε: Να παραιτηθείτε. Εδώ και τώρα!
