Οι εκλογές τελείωσαν και, αφού με ήσυχη την συνείδηση θεωρητικά επιτελέσαμε το συνταγματικό μας καθήκον, επιστρέφουμε στην τραγική καθημερινότητά μας.

Ποιο είναι αυτό το καθήκον μας ως πολίτες; Να καθορίζουμε τις κατευθυντήριες γραμμές και απαιτήσεις μας προς αυτούς οι οποίοι διαχειρίζονται και κρατούν στα χέρια τους την τύχη της χώρας, την πρόοδο, την ανάπτυξη και την ευημερία τη δική μας και των παιδιών μας.

Όλα τα μεγάλα παραδοσιακά κόμματα έχασαν 3% περίπου της δύναμης τους. Το ισχυρό μήνυμα όμως, το οποίο θα έπρεπε να δοθεί προς την κυβέρνησή μας, φαίνεται ότι δεν δόθηκε όπως θα αναμενόταν, γιατί ήμασταν πολύ διστακτικοί, άτολμοι, προτιμήσαμε το γνωστό αδιέξοδο μονοπάτι της αβεβαιότητας και διότι ο βασικός αποδέκτης, που ήταν οι κυβερνώντες, το εξέλαβαν ως επιβεβαίωση της καταστροφικής και καταχρηστικής εξουσίας και πολιτικής που ασκεί σε βάρος όλων μας.

Το κυβερνών κόμμα και η κυβέρνηση, με καθαρή πρόθεση αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης, «πανηγυρίζουν» καθότι το «εξέλαβαν» πως δεν πέρασαν οι φωνές του λαού, μέσω όλων των υπολοίπων κομμάτων, για την διαφθορά που μαστίζει τον τόπο και μετατρέπει το αποτέλεσμα σε σημαία μιας δήθεν δικαίωσης και μιας «υποτιθέμενης» νίκης τους, η οποία στο ωστόσο αποδεικνύεται πύρρειος.

Τι ακριβώς πανηγυρίζουν ο ΔΗ.ΣΥ. και η κυβέρνηση δεν έχω καταλάβει. Πανηγυρίζουν επειδή έχασε μόνο 3% της δύναμης τους, που από 35% έγινε 30% και σήμερα 27%; Πανηγυρίζουν πως δεν υπάρχει διαφθορά, στην οποία είναι μπλεγμένοι μέχρι το λαιμό; Ότι κατάφεραν να τα τιθασεύσουν, κοινώς να τα «καπακώσουν» και με τα γνωστά τεχνάσματά τους να μαντρίσουν την τελευταία στιγμή, αυτούς που θεωρούν ως «αρνιά»;

Εν ολίγοις πανηγυρίζουν ότι, με την βούλα του λαού, μπορούν πλέον να συνεχίσουν απρόσκοπτα το «ευάρεστο» και «προοδευτικό» έργο τους;

Κάνοντας και εγώ την δική μου, προσωπική αποτίμηση των αποτελεσμάτων, θυμήθηκα τα λόγια του αείμνηστου Θεμιστοκλή Δέρβη: «Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ και αγαπημένε, πάντοτε ευκολόπιστε και πάντοτε απατημένε».

Αυτό που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι, είτε επί της ουσίας δεν υπάρχει διαφθορά, δηλαδή ότι ο Συνεργατισμός δεν διαλύθηκε από αυτούς που εξ’ ορισμού θα έπρεπε να τον «προστάτευαν», δεν υπήρξε κανένα πόρισμα και συνεχίζει την προσφορά του, είτε δεν δόθηκε παράνομα το 50% των 6500 χρυσών διαβατηρίων, όπως αποφάνθηκε η διορισθείσα ερευνητική επιτροπή, είτε δεν υπήρξε κούρεμα των καταθέσεων των πολιτών και τα λεφτά των κόπων μας βρίσκονται στις τράπεζες και μπορούμε να τα πάρουμε όποτε θέλουμε, είτε απλώς δεν μας νοιάζει για όλα τα πιο πάνω. Ας τους να κάνουν ότι θέλουν. Δεν μας ενδιαφέρει. Αυτό τους είπαμε; Αυτό ήταν το μήνυμα μας;

Το πιο φανταστικό στην κυπριακή «μπανανία» είναι πως τους ανθρώπους που πρωταγωνίστησαν στα πρωτοφανή σκάνδαλα, όχι μόνο δεν τους «τιμωρήσαμε», αλλά και τους «επιβραβεύσαμε» και τους «αναδείξαμε», για να μας εκπροσωπήσουν στην νέα Βουλή. Για να κάνουν τι; Για να ολοκληρώσουν αυτά που άφησαν στην μέση;

Δίκαια, λοιπόν, πανηγυρίζουν ο ΔΗ.ΣΥ. και οι κυβερνώντες, διότι, όπως λανθασμένα το αντιλαμβάνονται, πιστεύουν ότι έχουν την δια της ψήφου συγκατάθεσή μας και πως τους ανάψαμε το πράσινο φως για να συνεχίσουν το «σωτήριο» έργο τους.

Μόνο στην Κύπρο θα μπορούσε, μετά από όσα βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, να υπάρξει τέτοιο «μπερδεμένο» μήνυμα. Βασικά, θα ήταν προτιμότερο να υπήρχε συνολική αποχή και να μέναμε στις παραλίες που τόσο στερηθήκαμε.

Ειλικρινά, εύχομαι και ελπίζω ότι κάποτε θα αντιληφθούμε ότι ο λαός, δια της σωστής ψήφου και ετυμηγορίας του, μπορεί να καθορίζει την μοίρα του, με ξεκάθαρα και χωρίς αμφισβήτηση λόγια και μηνύματα.

Αντιστράτηγος ε.α.