Όσο κι αν μας ξαφνιάζει, η πολιτική είναι μία μορφή παιδαγωγίας. Κι ο πολιτικός, ένας κατεξοχήν παιδαγωγός, που στηρίζεται σε μία αρχαία ελληνική ιδέα με πανανθρώπινη και σύγχρονη εφαρμογή. Σκεφτείτε ότι ανέκαθεν τους μεγάλους νομοθέτες και τους μεγάλους πολιτικούς ηγέτες, τους λάτρεψαν οι λαοί ως ανθρώπους θεϊκούς. Ένας Λυκούργος, ένας Σόλων και ένας Περικλής του Επιταφίου ήταν θεϊκοί κατά τούτο. Ότι προσπάθησαν και κατόρθωσαν να πλάσουν και να παιδεύσουν ανθρώπους. Η πολιτική είναι σε τελευταία ανάλυση, η απόληξη κάθε ηθικής πράξης και η καλλιέργεια ηθικού φρονήματος. Κι αυτό το ηθικό φρόνημα, να ακτινοβολείται και να διεκτείνεται μέσα στην κοινωνία, εμποτίζοντας ολόκληρο το κοινωνικό σώμα.
Βέβαια η πολιτική όπως ασκείται στον κόσμο, απέχει από την ηθική. Αλλά αυτό είναι το προσωπείο της πολιτικής και όχι το αληθινό της πρόσωπο. Προσωπείο του πολιτικού, είναι ο άνθρωπος ο διψασμένος για δύναμη ή εκείνος που προωθεί τα δικά του συμφέροντα και των συντρόφων του. Αντίθετα, πρόσωπο του γνήσιου πολιτικού είναι να βοηθήσει τους συμπατριώτες του να αποκτήσουν την αρετή. Αυτό τον κάνει παιδαγωγό. Όταν νομοθετεί και κατοχυρώνει τη Δικαιοσύνη. Όταν διοικεί και κυβερνά. Όταν παρέχει πρόνοια ή οργανώνει την εκπαίδευση. Όταν ανοίγει δρόμους στους ανθρώπους να καλυτερέψουν τη ζωή τους. Όταν εμποδίζει, να φθείρονται οι υγιείς και κοινωνικές δυνάμεις και ματαιώνει το έργο του κακού. Με όλα αυτά, αυτό ακριβώς κάνει. Παιδαγωγεί.
Τέτοιους πολιτικούς παιδαγωγούς θέλουμε. Μολονότι ξέρουμε ότι το καλό είναι λίγο και το κακό περισσεύει. Αφού λίγες σταγόνες δηλητήριο, νεκρώνει ένα ολόκληρο σώμα, ενώ μεγάλες ποσότητες αρώματος, δεν ευωδιάζουν μία βρομερή ατμόσφαιρα.
Εδώ όμως προβάλλει και η ευθύνη του καθενός μας. Με ελεύθερο φρόνημα, χωρίς συμφεροντολογικά κριτήρια να επιλέγουμε τέτοιους πολιτικούς παιδαγωγούς. Να είμαστε ρεαλιστές, να βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι, αλλά να οραματιζόμαστε και να δρούμε να τα φτιάξουμε όπως πρέπει να είναι. Κι όταν ο καθένας από μας, καλλιεργεί τέτοια νοοτροπία, τότε στο μεγάλο λιβάδι της πολιτικής θα ανθίσουν λουλούδια και θα καρποφορήσουν δέντρα, που θα πνίξουν τα ζιζάνια.
Ερχόμαστε τώρα στη σύγχρονη κυπριακή πραγματικότητα με τις ιδιαιτερότητές της. Ο κυπριακός Ελληνισμός κινδυνεύει με αφανισμό. Κατόρθωσε για τρεις χιλιάδες χρόνια να επιβιώσει μέσα από πολλούς κατακτητές και να κρατήσει αυτό που έχει σήμερα. Μία ελληνοχριστιανική ταυτότητα. Μπορούμε να φανούμε αντάξιοι του παρελθόντος και να τη σώσουμε; Η επιτυχία της αντιμετώπισης αυτών των κινδύνων, θα κρίνει την επάρκεια της ηγεσίας μας. Mε τον όρο ηγεσία εννοώ ασφαλώς όλες τις μορφές της. Νομοθετική, Δικαστική, Εκκλησιαστική, Οικονομική, Πνευματική κ.λπ. Η Πολιτική όμως είναι εκείνη που μπορεί να εμπνεύσει, να συντονίσει ή να αχρηστεύσει όλες τις άλλες.
Και εδώ καταλήγουμε, στον καθοριστικό ρόλο του εκάστοτε Προέδρου. Ενός αξιώματος με τεράστιες εξουσίες, λόγω κυρίως της αποχώρησης του Τ/κ Αντιπροέδρου με τα βέτο και τις εξισορροπήσεις. Και αφού κανένας από τους επτά Προέδρους μέχρι σήμερα, δεν περιόρισε αυτόβουλα, τα υπέρπρονόμιά του, μεταφέροντας εξουσίες στη Βουλή ή κάπου αλλού, έχει και την κύρια ευθύνη για το τελικό αποτέλεσμα. Που είναι η επιβίωση του κυπριακού Ελληνισμού στη γη που γεννήθηκε.
Ας κάνει αυτοκριτική ο σημερινός Πρόεδρος γιατί έχει τέτοια ικανότητα. Συνέβαλε ουσιαστικά για τον μεγάλο σκοπό ή προσωπικά κίνητρα και υστεροβουλίες υπερίσχυσαν; Κι όταν δίνει την απάντηση, να κοιτάζει τα πρόσωπα των εγγονιών του που είναι προέκταση των εγγονιών όλης της Κύπρου.
* Βιολόγος
