Το πολιτικό σύστημα για να αξιολογηθεί ως προς την αποτελεσματικότητα του πρέπει να το αξιολογήσουμε σε σχέση και συνάρτηση με τον σκοπό του. Θεωρώ ότι το κυπριακό πολιτικό σύστημα είναι εξαιρετικά αποτελεσματικό για το σκοπό για τον οποίο υπάρχει και το διαχειρίζεται η πολιτική τάξη της χωράς, δηλαδή για την λεηλάτηση και ιδιοποίηση του δημόσιου αγαθού. Τι θα έπρεπε να κάνει μια πολιτική τάξη σε μια κοινωνία εν ελευθερία, πώς θα έπρεπε να λειτουργεί και κάτω από ποιες ηθικές αξίες είναι μια άλλη ιστορία και προφανώς ψηλά γράμματα για τους πολιτικούς μας άρχοντες. Θα έπρεπε, αγαπητοί μου, να είναι σε απόλυτη αρμονία, σε ανταποκρισμότητα με το κοινό συλλογικό συμφέρον και βεβαίως σε αρμονία με την κοινωνική βούληση. Τώρα, στην Κύπρο η πολιτική τάξη, το πολιτικό σύστημα γενικότερα, είναι σε πλήρη δυσαρμονία με την κοινωνία και ο λόγο δεν είναι επειδή η κυπριακή κοινωνία είναι απαίδευτη ή υποανάπτυκτη, τριτοκοσμική αλλά τριτοκοσμικό είναι το πολιτικό σύστημα το οποίο από την συγκρότηση του αποδόμησε δυο θεμελιώδη στοιχεία της κυπριακής κοινωνίας που υπήρχαν στο DNA της ακριβώς λόγο της ελληνικότητας της και του ρόλου που έπαιξε στην ιστορία. Το πρώτο στοιχείο είναι η δόμηση της κοινωνίας με όρους συλλογικότητας, δηλαδή η έννοια του δήμου και το δεύτερο είναι μια ενδιάμεση ισχυρή οικονομική μεσαία τάξη (αστική όπως συνηθίσαμε να την αποκαλούμε) η οποία είχε οικουμενικά χαρακτηριστικά. Επομένως, αφού αποδόμησαν τη λογική της συλλογικότητας, έσπρωξαν εξελικτικά την κοινωνία να λειτουργεί με όρους πολιτικής ατομικότητας με αποτέλεσμα να οδηγηθεί σταδιακά και βαθμιαία σε πλήρη αποσύνθεση. Άρα, έχουμε μεταβάλει τους όρους πολιτικής λειτουργίας, αντί οι αποφάσεις και οι λύσεις στα προβλήματα να εκπηγάζουν από την πολιτική εμπλοκή της κοινωνίας μέσα από τη συλλογικότητα της, να πηγαίνουν ατομικά οι πολίτες, ως ιδιώτες πλέον, στον πολιτικό (και αυτό αγαπητοί μου είναι το περίφημο πελατειακό σύστημα) για να μεσολαβήσει. Αυτό δεν είναι πλέον η εξαίρεση ή η παρέκκλιση, αλλά είναι το ίδιο το σύστημα παραχωρώντας πλήρη και απόλυτη δυνατότητα της πολιτικής τάξης να ρυθμίζει τα πάντα κατά τη δική της λεηλατική λογική αφού δεν έχει από πουθενά αντιστάσεις. 

Μπορεί ο πολίτης να αναχαιτίσει αυτή τη κατάσταση, μπορεί να επανεμπλακεί στην πολιτική ζωή ως δημότης και να ανακτήσει ξανά την πολιτική του αξιοπρέπεια ή θα παραμείνει πλέον εσαεί ένα ιδιωτικό πιόνι στην πολιτική σκακιέρα της άρχουσας πολιτικής τάξης και όλων αυτών που κινούνται γύρω από την εξουσία και όλοι μαζί λυμαίνονται σαν παράσιτα το δημόσιο αγαθό που έχει τις ρίζες του στην κοινωνίαꓼ Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις, όμως από τον καιρό του Αριστοτέλη γνωρίζουμε ότι αυτός που εξεγείρεται είναι αυτός που είχε και έχασε και όχι αυτός που δεν είχε και δεν γνώριζε κάτι περισσότερο. Ακριβώς για αυτό το λόγο, υπάρχει ελπίδα, το πρόβλημα είναι ότι η κοινωνία δεν αντιδρά συλλογικά και συντεταγμένα. Επιπλέον, το ίδιο το Σύνταγμα λέει στον πολίτη ότι εσύ είσαι ιδιώτης, θα ασχοληθείς με τα ιδιωτικά σου ζητήματα και αν χρειαστεί να έρθεις σε επαφή με την πολιτική τότε θα πας να βρεις κανένα βουλευτή ή υπουργό να κάνεις σχέση (πελατειακή) να του εκχωρήσεις την ψήφο σου για να σου προσφέρει και αυτός απλόχερα την εξυπηρέτηση του, για πράγματα πληρωμένα στο δεκαπλάσιο και μέσα από τους φόρους και μέσα από τους μισθούς του εν λόγω «κυρίου». Πρέπει, επιτέλους, να καταφέρουμε να κάνουμε αυτό το σύστημα αντιπροσωπευτικό κατά το ελάχιστο και να επαναπροσδιορίσουμε τον ρόλο του πολίτη ως εντολέα με τις πολιτικές αρμοδιότητες που του αναλογούν δηλαδή, το «εκλέγειν» (να εκλέγουν τους πολιτικούς), το «ανακαλείν» (να τους ανακαλούν όποτε θέλουν παρά το ότι τους εξέλεγαν για ορισμένη προθεσμία), το «ελέγχειν» (να τους ελέγχουν για τα πεπραγμένα τους), το «ευθήνειν» (να τους προσάγουν στη Δικαιοσύνη αν ζημιώνουν με τις πολιτικές τους την κοινωνία) και τέλος να καθορίζουν το πλαίσιο της πολιτικής που θα ασκήσουν εκείνοι οι οποίοι ήταν εντεταλμένοι.

Η πραγματικότητα είναι μια και αδιαμφισβήτητη, ο πολίτης σήμερα είναι ξένο σώμα προς το κράτος και το πολιτικό σύστημα, το οποίο λειτουργεί, όπως είπαμε, με όρους κατακτητή, είναι κράτος κατοχής επί της κοινωνίας και αν δεν το αντιληφθούν αυτό οι πολίτες συλλογικά και θεωρούν ότι με το να αλλάζουν κυβερνήσεις, να αλλάζουν βουλευτές και δημάρχους θα φτάσουν κάπου καλύτερα κάνουν μεγάλο λάθος. Επί δεκαετίες ακολουθούμε αυτή την πρακτική ως πολίτες και δεν είδαμε καμία ουσιαστική αλλαγή άρα τι θα αλλάξει, το φιλότιμο τους; Μπα, δεν νομίζω, δεν έχουν φιλότιμο αγαπητοί μου γιατί αν είχαν δεν θα ήταν εκεί μετά από όλα αυτά που έχουν κάνει. 

* Ph.D Ακτομηχανικής, επιχειρηματίας