Διαβάζω το βιογραφικό της νέας Προέδρου της Βουλής. Μπορεί να είμαι προκατειλημμένη· μπορεί να φταίει το γεγονός ότι δεν ανήκα ποτέ σ’ έναν κομματικό χώρο κι ότι πάντοτε μου προκαλούσε σχεδόν ενστιχτώδικη αποστροφή η ανάγκη πολλών συμπατριωτών μου να υπάρχουν μέσω ενός κόμματος, προκειμένου να πάνε μπροστά σ’ αυτό που ονομάζουμε κυπριακό κράτος (το ότι αρκετοί απ’ αυτούς πήγανε μπροστά –με οποιονδήποτε τρόπο κι αν ερμηνεύεται αυτό- είναι μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα). Στο έγγραφο λοιπόν των 80 λέξεων με το βιογραφικό της πρώτης γυναίκας Προέδρου της Κυπριακής Βουλής, το μάτι μου πέφτει 9 φορές στη λέξη ΔΗΣΥ. «Εκλέγηκε με τον ΔΗΣΥ… Διετέλεσε γραμματέας της κοινοτικής επιτροπής του ΔΗΣΥ…» κοκ.  Μια φίλη τις προάλλες με ρώτησε, «Δεν μου λες; Δεν είσαι περήφανη που βγάλαμε την πρώτη γυναίκα Πρόεδρο της Βουλής;» Η αλήθεια είναι ότι δεν απάντησα. Είπα μόνο πως δεν θα ήθελα να το σχολιάσω. Αλλά τώρα θέλω. Και γράφω: Πρώτον, δεν «βγάλαμε» εμείς οι γυναίκες της Κύπρου, γυναίκα Πρόεδρο, αλλά ο ΔΗΣΥ ή καλύτερα, οι γυναίκες που είναι ξεκάθαρα κομματικοποιημένες (όχι πολιτικοποιημένες) και έκτισαν καριέρα μέσα από τον ΔΗΣΥ. Μάλιστα, κάποια στιγμή, διαβάζοντας για την κ. Δημητρίου, εντόπισα και το εξής: «Σάββια Ορφανίδου και Ξένια Κωνσταντίνου «πυροβολούν» Αβέρωφ και κάνουν λόγο για πολιτικά παρασκήνια»(tothemaonline.com. 6 Απρίλιος 2016). Και αναρωτήθηκα πώς γίνεται δύο πρόσωπα να διαμαρτύρονται για πολιτικά παρασκήνια, όταν αποφάσισαν προ καιρού να είναι μέρος του παιγνιδιού αυτού; Το ότι είναι γυναίκες, δεν είναι λόγος για μένα να υποστηρίζω. Θεωρώ πολιτικά σωστό να υποστηρίζω πρόσωπα και ήθος, όχι φύλο. Άρα, μπαίνοντας σ’ ένα ανδροκρατούμενο πολιτικό σκηνικό, βγάζω το καπέλο αν προσπαθήσεις να φέρεις αξιοκρατία και δικαιοσύνη στους αδικούντες, όχι αν παίζεις εξομοιούμενος με τους ευνοημένους. 

Και προτού αρχίσουν να «πυροβολούν» εμένα για μη υποστηρικτική στάση στη συμμετοχή γυναικών κ.λπ., θεωρώ ότι η γυναίκα αυτή και η όποια γυναίκα υπάρχει στο πολιτικό σκηνικό του τόπου αυτού, δεν αντιπροσωπεύει εμένα που είμαι η μέση Κύπρια γυναίκα η οποία, χωρίς πλάτες κομματικές και την κοινωνική δικτύωση που αποκομίζει φαντάζομαι κανείς από αυτές, προσπαθεί να ζήσει.  Όταν πριν λίγα χρόνια πήγα συνειδητά σε προεκλογική εκστρατεία για ν’ ακούσω γυναίκες από διάφορες κομματικές παρατάξεις –σημειωτέον ότι ήταν πριν το κίνημα MeToo- είναι ζήτημα αν άκουσα δύο από αυτές να μιλούν για την αναξιοκρατία και το ρουσφέτι που επικρατεί στον τόπο αυτό ή την κακοποίηση στην οποία υπόκεινται τόσες γυναίκες Κύπριες ή αλλοδαπές οι οποίες συχνά δεν έχουν πού να μείνουν κι αναγκάζονται κι επιστρέφουν στον τόπο του εγκλήματος επειδή προφανώς ο δρόμος είναι πιο επικίνδυνος από το σπίτι από το οποίο πρότινος είχαν φύγει και πολλά άλλα. 

Οπότε, γιατί να χαρώ μόνο και μόνο επειδή βγήκε μια γυναίκα η οποία μπορεί να είναι καλή και χρυσή, αλλά είναι κύημα του ίδιου φυτωρίου που καλλιεργεί κι επιμελείται εδώ και χρόνια αυτό για τ’ οποίο αισθάνομαι αμηχανία: μια κοινωνία βιτρίνας, με υπαίτιους που δεν κατεβαίνουν ουσιαστικά ποτέ το κατώφλι των δικαστηρίων, φυσικά με διαπλοκή και διαφθορά, καθώς και ποσοστιαία μαγειρέματα σε κάθε εκλογική αναμέτρηση; 

Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι δεν έχω πειστεί ότι η εκλογή της πρώτης γυναίκας Προέδρου είναι μια νίκη των γυναικών της Κύπρου. Αντίθετα, αυτό που τριβελίζει συνεχώς το μυαλό μου είναι η σκέψη πως έχει θριαμβεύσει η διπλωματία του κομματικού συστήματος στην Κύπρο, ρίχνοντάς μας στάχτη στα μάτια, δίνοντας ψήγματα –πλην όμως εντυπωσιακά- αυτού που ήθελε φαινομενικά τουλάχιστον ο λαός ως απάντηση στο κίνημα MeToo κι εκδήλωση υποτυπώδους ευαισθησίας…ως πάρατζιει… Εύχομαι να διαψευσθώ.