Δεν την ξανάδα έτσι την μητρώα γη.
Δεν είναι έτσι όπως την αφήσαμε την πόλη μας.
Ήθελα όμως να την δω.
47 χρόνια μετά να περπατήσω την αμμουδιά και τους δρόμους των νεανικών μας χρόνων.
Κάθε βήμα και μιά ανάμνηση.
Δεν ξέρω πώς το άντεξα να θυμάμαι το τότε και να ζω την πραγματικότητα του τώρα.
Αστραπή η σκέψη διαδέχεται η μιά την άλλη, όπως το κύμα της πολυγάλανης που διαδέχεται το ένα το άλλο και ο φλοίσβος του έρχεται και φεύγει αλλά πάντα ξανάρχεται.
Κάθομαι στα πόδια της μπροστά στη Χρυσή Ακτή και περιμένω το κύμα να ρθεί στα πόδια μου. Σκύβω και παίρνω νερό και το γεύομαι. Κάτια… λέω …ακόμα και το νερό της θάλασσας της είναι γλυκό. Κουνά το κεφάλι και συνεχίζει να καταγράφει.
Έτσι μου φάνηκε, γλυκό. Θυμήθηκα τον Βόσπορο. Χαμένες πατρίδες. Αντί αυτού όμως, είπα μέσα μου… θέλω να πιώ όλη τη Μεσόγειο.
Κούνησα το κεφάλι καλώντας τη σκέψη μου να επανέλθει στην πραγματικότητα.
Σηκώθηκα στα πόδια και όμως το βλέμμα μου πάει αριστερά. Βλέπω το κέντρο «Λουλουδιές», εκεί που οι Τούρκοι στρατιωτικοί απολαμβάνουν την παραλία εδώ και δεκάδες χρόνια.
Εκεί τα καλοκαίρια περνούσα τον χρόνο μου μαζί με τους φίλους μου, που ήταν τα παιδιά του ιδιοκτήτη, του μακαριστού Αντρέα Μίτα, τον Πέτρο, τον Αντώνη, τον Χρίστο, αλλά και τον Κόκο και τον Λάκη.
Περπατούσαμε στην παραλία, κολυμπούσαμε μέχρι τη σχεδία, παίζαμε ρακέτες ανάμεσα σε τουρίστες και ντόπιους.
Απαγορεύεται να πλησιάσεις τώρα.
Επανέρχομαι ξανά στην πραγματικότητα.
Ήθελα να φωνάξω, να κλάψω, να βρίσω αυτούς που μας τους έφεραν.
Ξεκίνησα να γράφω τις σκέψεις μου και για κάποιο λόγο άρχισα από τη θάλασσα.
Ίσως γιατί είναι ολοζώντανη.
Μέχρι τη θάλασσα όμως ο δρόμος μακρύς και το βλέμμα δεν χορταίνει να περιφέρεται δεξιά και αριστερά.
Μα είναι δυνατόν αυτή να είναι η Λεωφόρος Δημοκρατίας;
Εναλλαγή εικόνων του σήμερα και του τότε.
Γκρεμισμένο το σινεμά Χ”Χαμπή, ακόμα και το ντοκιμαντέρ που μας έδειξαν όταν ήμουν στο Δημοτικό για τον κίνδυνο και προστασία από τον εχινόκοκκο το θυμήθηκα…
Γκρεμισμένο και το παραλιακό κέντρο Φάληρο και άλλα κτήρια σε πολύ κακή κατάσταση.
Τα προπύλαια του Α’ Γυμνασίου όπου μαθήτευσα για 3 χρόνια, πριν πάω στο Β’ Γυμνάσιο άρχισαν να φαίνονται καθώς καθαρίζουν τον χώρο του δημόσιου κήπου.
Τόσες πολλές οι μνήμες όσο και η πίκρα που νιώθουμε για τις χαμένες ευκαιρίες επιστροφής στην πόλη μας, αυτή την πόλη που έσφυζε από ζωή και τουρισμό, που οι γονείς μας τόσο σκληρά δούλεψαν για να την κάνουν το στολίδι της Μεσογείου.
Περπάτησα για πέντε ώρες γεμάτες ερωτηματικά για το παρελθόν, το τώρα και το μετά.
Αυτό το μετά με βασανίζει.
Μια ευχή κάνω μόνο. Να επιστρέψουμε ελεύθεροι.
Πάντα θα ελπίζω.
