Ιστορικά, χαρακτηριστικά παραδείγματα, που υπαγορεύουν την απόρριψη φοβικού συνδρόμου απέναντι στις εχθρικές απειλές, υπάρχουν πολλά στην ιστορική πορεία του λαού μας. Είναι χαρακτηριστικά, επίσης, και τα παραδείγματα προδοτικών ενεργειών και πολιτικών λαθών με τις ανάλογες εθνικές περιπέτειες.
Η Επανάσταση του 1821, το έπος του 1940 και του 1955-59 για αποτίναξη του αποικιακού ζυγού των Άγγλων, αποτελούν ορόσημα για τον Ελληνισμό. Αντίθετα, το 1922, η Μικρασιατική καταστροφή, από δικά μας λάθη, και ο Ιούλιος του 1974 με τη δεύτερη προέλαση του Αττίλα στην Κύπρο, συνιστούν μεγάλη ταπείνωση, αφού αναγκασθήκαμε να διέλθομε τα καυδιανά δίκρανα του Αττίλα. Και στις δυο περιπτώσεις, πολύ οδυνηρές οι εθνικές συνέπειες, από προδοτικές ενέργειες και λαθεμένους πολιτικούς χειρισμούς, όταν στις αντίστοιχες πιο πάνω επιτυχίες επιτελέσαμε μοναδικό άθλο απέναντι στη στρατιωτική υπερδύναμη των εχθρών.
Το ίδιο συνέβη το 1996· η μη αντίδραση της ελληνικής πλευράς στην απόβαση τουρκικού αγήματος στα Ίμια, οδήγησε στην «γκριζοποίηση» θαλασσίων περιοχών και στην αποθηρίωση της τουρκικής επιθετικότητας, που σήμερα προβάλλει συνολική αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο.
Η αδιαλλαξία φαινομενικά μόνον είναι ανορθολογική και συναισθηματική. Στο βάθος της κρύβει μεγάλη γεωστρατηγική σοφία. Δηλαδή την κάμψη της αποφασιστικότητας του επίδοξου εισβολέα, όταν αντιληφθεί ότι το κόστος μιας εισβολής θα είναι ανυπόφορο για τον ίδιον και ότι η ήττα του είναι μέσα στα ενδεχόμενα. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα του Απελευθερωτικού Αγώνα των Ελληνοκυπρίων, το Έπος του 1955-59, που διέψευσε την αποτελεσματικότητα της παρελκυστικής πολιτικής που ακολουθούσαν οι Έλληνες πολιτικοί για το Κυπριακό. Ακόμα θα περιμέναμε την εκδήλωση των «αγαθών προθέσεων» των Άγγλων αποικιοκρατών.
Υπάρχει, βέβαια, η φράση: «ὁ τρώσας οὗτος καὶ ἰάσεται». Αλλά στις αναφερθείσες εθνικές ταπεινώσεις, οι τρώσαντες με την προσγενόμενη εθνική ζημιά δεν υπάρχουν, και ως εκ τούτου, οι σήμερον διαχειριζόμενοι τα εθνικά θέματα επωμίζονται το ύψιστο ιστορικό χρέος να επιτύχουν την ίαση, να αποκαταστήσουν την εθνική ζημιά, και, ιδιαίτερα, να μην επαναληφθούν παρόμοια εθνικά εγκλήματα.
Κοντολογίς, βασικό αξίωμα για την αποθάρρυνση εχθρικών προθέσεων αποτελεί η συνεκτικότητα του κοινωνικού συνόλου, η αμυντική θωράκιση και οι υπαγορευμένες από τις εκάστοτε συγκυρίες συμμαχίες, άριστη διαχείριση από τους πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες της χώρας.
* Φιλόλογος – Λογοτέχνης, Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του «Παρνασσού».
* Λέγεται στη φράση : «περνώ μέσα από τα καυδιανά δίκρανα» με το νόημα ότι αναγκάζομαι να υποστώ ταπεινώσεις.
Η φράση προέρχεται από την ταπεινωτική ήττα του ρωμαϊκού στρατού στο Καύδιο, στην Αππία οδό, όπου ο ρωμαϊκός στρατός υποχρεώθηκε να περάσει κάτω από ένα ζυγό σε σχήμα Π κατασκευασμένο από δόρατα (καυδιανά δίκρανα).
Τα Καυδιανά δίκρανα είναι μια στενωπός ανάμεσα στις απόκρημνες πλαγιές δυο ορέων των Απεννίνων της Ιταλίας, από την οποία περνούσε η Αππία Οδός.
