Ζούμε το θέατρο του παραλόγου. Η ατυχία να είσαι «ποθητός» γεωστρατηγικά και μικρός σε μέγεθος, σε συνδυασμό με την ατυχία να έχεις κακό, παράλογο, αδίστακτο και απρόβλεπτο γείτονα, αποτελεί τη χειρότερη συνταγή για τη διαχείριση της πορείας επιβίωσής σου. Αν μέσα σε αυτό το σκηνικό, προστεθεί και η εσωγενής αδυναμία των εκάστοτε κυβερνώντων του κράτους σου, να διαχειριστούν τα τεκταινόμενα, τότε το μείγμα γίνεται δηλητηριώδες. Το δε σάπιο κερασάκι στην τούρτα, έρχεται να προστεθεί, αν μέσα στην αιμάσσουσα χώρα σου, υπάρχουν και κάποιοι που ανοίγουν αδιάλειπτα κερκόπορτες. 
Η εικόνα όμως δεν ολοκληρώνεται εδώ. Η Ελλάδα, παρουσιάζει μια δυστοκία στην αναβίωση του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος, που θα μπορούσε να αποτελέσει διαπραγματευτικό όπλο στην από κοινού διαχείριση του κοινού εχθρού, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση στέλνει λεκτικά φιρμάνια θεωρώντας ότι με αυτό τον τρόπο κάνει το καθήκον της έναντι μιας χώρας υπό κατοχή και υπό συνεχή απειλή που είναι κράτος μέλος της.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, η Κυπριακή Δημοκρατία προσπαθεί να επιβιώσει και να αντισταθεί σε όλα τα ρεύματα και τα εκτός και τα εντός. Έχουμε ξεπεράσει προ πολλού τη στιγμή που θα έπρεπε να δώσουμε τέλος στα ονειρέματα για εξευμενισμό και καλόπιασμα της Τουρκίας. Έστω και τώρα θα πρέπει να δούμε την αλήθεια κατάματα και να επιδιώξουμε να διαφοροποιήσουμε τη στρατηγική που επανειλημμένως μας οδηγεί στο γκρεμό.
 
Ο νεοσουλτάνος έβαλε με κόκκινα αιμάτινα γράμματα την υπογραφή του στην Κύπρο, στη Συρία, στη Λιβύη και τώρα επιχειρεί να αγγίξει και την κυριαρχία της Ελλάδας.
Ενώ στο εσωτερικό βρίσκεται σε οικονομική κρίση, έχει προβλήματα εθνικής συνοχής λόγω της Κουρδικής αντίστασης και η διακυβέρνηση του χαρακτηρίζεται από φασιστικά  στοιχεία χειραγώγησης, άρα αντιμετωπίζει και προβλήματα κοινωνικής αποσύνθεσης, η επιθετική εξωτερική  του πολιτική παραμένει σταθερή και παρουσιάζει αυξητική τάση παράνομων διεκδικήσεων. Το οξύμωρο είναι ότι ενώ η εσωτερική πολιτική του «μπάζει» από χίλιες τρύπες, ενώ χάνονται καθημερινά ζωές νέων Τούρκων στις μάχες και τις στρατιωτικές αντιπαραθέσεις, η μόνη φωνή αντίστασης είναι αυτή των Κούρδων. Ο δε υπόλοιπος κόσμος, φαίνεται να τον παρακολουθεί με μια απάθεια και μια ανεκτικότητα, που είναι δυσανάλογη της πραγματικής διάστασης των πράξεων και ενεργειών του.
Θα «κλέψω» μια παράγραφο από πρόσφατο άρθρο του Πέτρου Ευθυμίου που δίνει την πραγματική εικόνα: «Ο Καίσλερ (ένας από τους σημαντικότερους στοχαστές του 20ού αιώνα) εξηγούσε, γιατί οι άνθρωποι και οι κοινωνίες αρνούνται και τα πιο καταφανή γεγονότα, όταν η αναγνώρισή τους, ο “ονοματισμός” τους, συνεπάγονται “ξεβόλεμα”, δύσκολες παραδοχές, αποδοχή δυσάρεστων συνεπειών, αλλαγή των σχεδίων ζωής, είτε ατομικών, είτε συλλογικών. Έτσι ερμήνευε ο Καίσλερ την εθελοτυφλία των κομμουνιστών στο τερατώδες καθεστώς του Στάλιν και την αδράνεια των δυτικών δημοκρατιών, κυρίως της Αγγλίας και της Γαλλίας, απέναντι στη διαρκώς ανερχόμενη και ωμή ναζιστική επιβουλή, που οδήγησε και τις δύο χώρες από το 1933 ώς το 1939 στην πολιτική του appeasement (κατευνασμού) έναντι του Αδόλφου Χίτλερ».
Οι καταστάσεις είναι τέτοιες και τα δεδομένα, που θα πρέπει η μικρή και αδύνατη Κύπρος, να πάρει τα ηνία και τις πρωτοβουλίες για να ξεθαμπώσουν τα μάτια των ισχυρών, να ξεβολευτούν και να δουν τα γεγονότα στη πραγματική τους διάσταση. Αυτό ισχύει και για την Ελλάδα. Σε αυτό τον αγώνα επιβίωσης δεν δικαιούται να λείπει κανένας. Δεν είναι θέμα κομματικό, δεν είναι θέμα μιας κυβέρνησης, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Ανεξάρτητα από τις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές, τα κομματικά συμφέροντα και τα κοντόφθαλμα οφέλη, όλοι θα πρέπει να συστρατευθούμε για να σώσουμε την πατρίδα μας. Το Κυπριακό δεν είναι θέμα δικοινοτικό, είναι θέμα επεκτατισμού της αδηφάγου Τουρκίας, που δεν αποτελεί απειλή μόνο για την Κύπρο, αλλά αποτελεί μια απτή επιθετική πραγματικότητα που επιχειρεί να αλλάξει τον χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου και όχι μόνο.
*Αναπληρωτής πρόεδρος Κ.Σ. ΕΔΕΚ.