Το ότι είμαστε προσωρινοί σε αυτή τη γη το ξέρουμε όλοι, η εδώ παρουσία μας έχει ημερομηνία λήξης. Και όμως, υπάρχει τόση μεγάλη επιθυμία για συσσώρευση υλικών αγαθών από μερικούς που λες και νομίζουν ότι θα ζήσουν αιώνια. Δε λέω, να ζούμε χωρίς στερήσεις, αλλά τι νόημα έχει να μαζεύεις δισεκατομμύρια και να χρησιμοποιείς τη θέση που σου ανέθεσε το κράτος για να παίρνεις ανταλλάγματα (χρήμα, μίζες, εκδουλεύσεις κ.λπ.).
Όσο μεγαλώνουμε θα έπρεπε να σκεφτόμαστε την υστεροφημία μας, που είναι η καλή φήμη που θέλει να αφήσει κάποιος για το άτομό του μετά την αποδημία του από τον κόσμο.
Δηλαδή, πώς θα μας θυμάται ο κόσμος, τι θα λέει μετά που θα φύγουμε από τον μάταιο κόσμο. Ήταν καλός ο μακαρίτης ή ήταν ένας μεγάλος απατεώνας που μάζεψε πολλά. Όπως λέει και ο Honore De Balzac: «Το μυστικό των μεγάλων περιουσιών χωρίς προφανή αιτία είναι ένα έγκλημα που έχει ξεχαστεί, επειδή έχει γίνει σωστά». Όμως, τελικά «ουδέν κρυφόν υπό τον ήλιο» και ας μην προσπαθούν να μας πείσουν κάποιοι ότι ήταν τόσο καλοί στη δουλειά τους και έτσι πλούτισαν. Προσωπικά, όταν ακούω για πλούσιους μεγάλους ευεργέτες ψάχνω πρώτα να μάθω πού βρήκαν όλα αυτά τα πλούτη.
Υστεροφημία είναι τι αφήνουμε πίσω μας μετά την αποχώρησή μας από αυτόν τον ψεύτικο κόσμο, η παρακαταθήκη μας. Είναι η φήμη που συνοδεύει κάποιον μετά τον θάνατό του και αποδίδει στον καθένα την όποια τιμή του ανήκει. Το άτομο εξαφανίζεται, μένει το έργο του. Χιλιάδες χρόνια μετά ο Εφιάλτης μνημονεύεται ως ένας μεγάλος προδότης ενώ ο Λεωνίδας ως ένας γενναίος άντρας με κλέος και περηφάνια. Όπως αναφέρει και ο Ισοκράτης, «να προτιμάς να αφήσεις ως μνημείο στους μεταγενέστερους την καλή φήμη για την αρετή σου, παρά την εικόνα του σώματός σου (το άγαλμά σου)».
Παραδείγματα από το παρελθόν, απ’ αυτούς που έζησαν πριν από μας, πολλά.
Κάποιοι έκτιζαν πύργους ή συσσώρευσαν αμύθητο πλούτο.
Οι άνθρωποι της Παλαιάς Διαθήκης επιχείρησαν να μείνουν στην ιστορία χτίζοντας «πόλιν και πύργον (τον πύργον της Βαβέλ), ου έσται ή κεφαλή έως του ουρανού» ώστε να τους θαυμάζουν οι μεταγενέστεροι.
Ο Σόλων ο Αθηναίος είχε πει κάποτε στον πάμπλουτο Βασιλιά των Σάρδεων, Κροίσο: «Μηδένα προ του τέλος μακάριζε». Δεν πέρασε πολύς καιρός που ο Κροίσος ηττήθηκε και κόντεψε να καεί στην πυρά.
Κάποτε, κάθε δημόσιος άντρας που σέβονταν τον εαυτό του στον ευλογημένο τόπο μας, πάσχιζε για την υστεροφημία του. Πάλευαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, για την υστεροφημία τους· γενναίοι, ρήτορες, φιλόσοφοι, τραγωδοί, κωμωδοί, επιστήμονες και καλλιτέχνες. Ήταν ένα είδος γιατρικού για την αγωνία του τέλους της ανθρώπινης ύπαρξης, κάτι θα άφηναν πίσω τους.
Ο Σουηδός βιομήχανος και εφευρέτης Alfred Nobel (1833-1896) είχε την ευκαιρία, λόγω κάποιου λάθους, να διαβάσει στις εφημερίδες την ανακοίνωση του δικού του θανάτου αντί του αδελφού του. Στη νεκρολογία του μνημονευόταν ως ο «έμπορος του θανάτου» και ο άνθρωπος «που πλούτισε εφευρίσκοντας τρόπους να σκοτώνονται περισσότεροι άνθρωποι πιο γρήγορα από ποτέ», επειδή μια από τις πολλές εφευρέσεις του ήταν να «δαμάσει» (1867) την επικίνδυνα ασταθή νιτρογλυκερίνη (από την οποία είχε σκοτωθεί ο νεότερος αδελφός του, 1864) σε ένα ασφαλές μίγμα, που το ονόμασε «δυναμίτη» που αξιοποιήθηκε για πολεμικούς σκοπούς. Η περιγραφή αυτή τον συγκλόνισε ώστε αποφάσισε για το υπόλοιπο της ζωής του να κάνει έργα για το καλό της ανθρωπότητας. Έτσι γεννήθηκαν τα βραβεία Νόμπελ, αφού κληροδότησε σχεδόν όλη την τεράστια περιουσία του στη θεσμοθέτηση και χρηματοδότηση των βραβείων αυτών.
Μεγάλοι άνθρωποι στην ιστορία αντιλήφθηκαν ότι με την υστεροφημία θα κέρδιζε η ψυχή τους την «αθανασία». Η ανάγκη της, αν και δεν μπορεί να μετρηθεί, αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί καθοριστικό παράγοντα στη διαμόρφωση της ανθρώπινης ιστορίας. Ο Μέγας Αλέξανδρος συνοδευόταν από ιστορικούς στην εκστρατεία του που κατέγραφαν τα πάντα.
Ο Γάλλος λογοτέχνης Ονορέ ντε Μπαλζάκ (1799 – 1850) αποκάλεσε πολύ σωστά τη δόξα που προέρχεται από την υστεροφημία ως τον «ήλιο των νεκρών».
Ας αναρωτηθούν οι «μεγάλοι» ποια θα είναι η δική τους κληρονομιά στους απογόνους τους;
Πώς θα ήθελαν αλήθεια να τους θυμούνται; Διότι τα πλούτη δεν χωρούν στο σεντούκι.
Ας προσπαθήσουμε όλοι να αφήσουμε έναν κόσμο καλύτερο από αυτόν που κληρονομήσαμε!
Όσο μεγαλώνουμε θα έπρεπε να σκεφτόμαστε την υστεροφημία μας, που είναι η καλή φήμη που θέλει να αφήσει κάποιος για το άτομό του μετά την αποδημία του από τον κόσμο.
Δηλαδή, πώς θα μας θυμάται ο κόσμος, τι θα λέει μετά που θα φύγουμε από τον μάταιο κόσμο. Ήταν καλός ο μακαρίτης ή ήταν ένας μεγάλος απατεώνας που μάζεψε πολλά. Όπως λέει και ο Honore De Balzac: «Το μυστικό των μεγάλων περιουσιών χωρίς προφανή αιτία είναι ένα έγκλημα που έχει ξεχαστεί, επειδή έχει γίνει σωστά». Όμως, τελικά «ουδέν κρυφόν υπό τον ήλιο» και ας μην προσπαθούν να μας πείσουν κάποιοι ότι ήταν τόσο καλοί στη δουλειά τους και έτσι πλούτισαν. Προσωπικά, όταν ακούω για πλούσιους μεγάλους ευεργέτες ψάχνω πρώτα να μάθω πού βρήκαν όλα αυτά τα πλούτη.
Υστεροφημία είναι τι αφήνουμε πίσω μας μετά την αποχώρησή μας από αυτόν τον ψεύτικο κόσμο, η παρακαταθήκη μας. Είναι η φήμη που συνοδεύει κάποιον μετά τον θάνατό του και αποδίδει στον καθένα την όποια τιμή του ανήκει. Το άτομο εξαφανίζεται, μένει το έργο του. Χιλιάδες χρόνια μετά ο Εφιάλτης μνημονεύεται ως ένας μεγάλος προδότης ενώ ο Λεωνίδας ως ένας γενναίος άντρας με κλέος και περηφάνια. Όπως αναφέρει και ο Ισοκράτης, «να προτιμάς να αφήσεις ως μνημείο στους μεταγενέστερους την καλή φήμη για την αρετή σου, παρά την εικόνα του σώματός σου (το άγαλμά σου)».
Παραδείγματα από το παρελθόν, απ’ αυτούς που έζησαν πριν από μας, πολλά.
Κάποιοι έκτιζαν πύργους ή συσσώρευσαν αμύθητο πλούτο.
Οι άνθρωποι της Παλαιάς Διαθήκης επιχείρησαν να μείνουν στην ιστορία χτίζοντας «πόλιν και πύργον (τον πύργον της Βαβέλ), ου έσται ή κεφαλή έως του ουρανού» ώστε να τους θαυμάζουν οι μεταγενέστεροι.
Ο Σόλων ο Αθηναίος είχε πει κάποτε στον πάμπλουτο Βασιλιά των Σάρδεων, Κροίσο: «Μηδένα προ του τέλος μακάριζε». Δεν πέρασε πολύς καιρός που ο Κροίσος ηττήθηκε και κόντεψε να καεί στην πυρά.
Κάποτε, κάθε δημόσιος άντρας που σέβονταν τον εαυτό του στον ευλογημένο τόπο μας, πάσχιζε για την υστεροφημία του. Πάλευαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, για την υστεροφημία τους· γενναίοι, ρήτορες, φιλόσοφοι, τραγωδοί, κωμωδοί, επιστήμονες και καλλιτέχνες. Ήταν ένα είδος γιατρικού για την αγωνία του τέλους της ανθρώπινης ύπαρξης, κάτι θα άφηναν πίσω τους.
Ο Σουηδός βιομήχανος και εφευρέτης Alfred Nobel (1833-1896) είχε την ευκαιρία, λόγω κάποιου λάθους, να διαβάσει στις εφημερίδες την ανακοίνωση του δικού του θανάτου αντί του αδελφού του. Στη νεκρολογία του μνημονευόταν ως ο «έμπορος του θανάτου» και ο άνθρωπος «που πλούτισε εφευρίσκοντας τρόπους να σκοτώνονται περισσότεροι άνθρωποι πιο γρήγορα από ποτέ», επειδή μια από τις πολλές εφευρέσεις του ήταν να «δαμάσει» (1867) την επικίνδυνα ασταθή νιτρογλυκερίνη (από την οποία είχε σκοτωθεί ο νεότερος αδελφός του, 1864) σε ένα ασφαλές μίγμα, που το ονόμασε «δυναμίτη» που αξιοποιήθηκε για πολεμικούς σκοπούς. Η περιγραφή αυτή τον συγκλόνισε ώστε αποφάσισε για το υπόλοιπο της ζωής του να κάνει έργα για το καλό της ανθρωπότητας. Έτσι γεννήθηκαν τα βραβεία Νόμπελ, αφού κληροδότησε σχεδόν όλη την τεράστια περιουσία του στη θεσμοθέτηση και χρηματοδότηση των βραβείων αυτών.
Μεγάλοι άνθρωποι στην ιστορία αντιλήφθηκαν ότι με την υστεροφημία θα κέρδιζε η ψυχή τους την «αθανασία». Η ανάγκη της, αν και δεν μπορεί να μετρηθεί, αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί καθοριστικό παράγοντα στη διαμόρφωση της ανθρώπινης ιστορίας. Ο Μέγας Αλέξανδρος συνοδευόταν από ιστορικούς στην εκστρατεία του που κατέγραφαν τα πάντα.
Ο Γάλλος λογοτέχνης Ονορέ ντε Μπαλζάκ (1799 – 1850) αποκάλεσε πολύ σωστά τη δόξα που προέρχεται από την υστεροφημία ως τον «ήλιο των νεκρών».
Ας αναρωτηθούν οι «μεγάλοι» ποια θα είναι η δική τους κληρονομιά στους απογόνους τους;
Πώς θα ήθελαν αλήθεια να τους θυμούνται; Διότι τα πλούτη δεν χωρούν στο σεντούκι.
Ας προσπαθήσουμε όλοι να αφήσουμε έναν κόσμο καλύτερο από αυτόν που κληρονομήσαμε!
