Ο καπιταλισμός συνενώνει το γράμμα και το πνεύμα του αντι-ρατσισμού, βυθισμένος στην τελειωτική μορφή του ρατσισμού.
Οι Κύπριοι αστοί με τις «ατρόμητες» μορφές των «επιστημόνων» τους, κυρίως χυδαίες, συνδέονται με έναν κέντρο σχέσεων για έναν θεωρητικό άνθρωπο. Παρ’ όλη την υποτιθέμενη ευφυΐα τους βρίσκουν ισχυρή έλξη προς τα κάτω. Η διαρκής τους κίνηση σημαδεμένη από κρυφές οικονομικές επικοινωνίες φέρει την σφραγίδα του αντι-ρατσισμού.
Μεταμφιεσμένοι, λεγόμενοι άνθρωποι του λαού, σε προνομιακή οικονομική, κοινωνική και πολιτική κατάσταση με διευθετημένη και διευθετώσα φασιστική ηθικολογία εργάζονται μαζικά για την δοξασία του ανθρώπου. Διαθέσιμοι πάντα εμβληματικά εισάγουν σχιζοφρενικά, περιχαρακωμένα φυλετικά και έμφυλα θεάματα αλυσιδωτών ανισοτήτων. Παραδίδονται στην περιφρόνηση, πάσχουν και υποφέρουν και με ένα λέγειν και πράττειν υποτίθεται καινοτόμο, υποκινούν προοδευτικές αντιδράσεις κατά των διακρίσεων. Ασκούνται ποικιλοτρόπως στο νεκρό για να υποκύψουμε στις παγίδες της μη ύπαρξης ταξικών ανισοτήτων. Σ’ έναν ακέραιο υπολογισμό, οι αποκρύψεις, τα ψεύδη και τα διφορούμενα ως προς την ταξική δομή της κοινωνίας και ως προς αυτό που την προσεγγίζει.
Αλλάζοντας βλέμμα χάσκουμε ελλειπτικά. Η λογιστική των αντι-ρατσιστών αρνείται τα ταξικά αίτια που προκαλούν τις φυλετικές και έμφυλες ανισότητες. Είναι συγκεντρωμένοι καθάρια και με πανουργία στην οικονομία του ατόμου τους. Παραμένοντας ζωηροί στον αγώνα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων νεύουν στους ανθρώπους να εγκατασταθούν στη διαφορά. Μια μοναχική πορεία προφανής της εποχής. Και αυτό που πραγματικά συμβαίνει παραμένει ανεπίκαιρο. Οι λόγχες των Κυπρίων αστών αντι-ρατσιστών καρφώνονται στους φτωχούς και τους καταφρονεμένους. Κλέβουν τις ζωές των ανθρώπων.
Η λογιστική υπεραπλούστευση των έτσι ονομαζόμενων αντι-ρατσιστών, ρατσιστές στην ένωση των αντιθέτων τους, με αναπτυσσόμενη φασιστική και πολωμένη εμμονή και στα κομμάτια αυτής της λογικής, κυριαρχεί στο κέντρο της, το οικονομικό ατομικό συμφέρον, δοκιμάζει να υποτάξει την κοινωνική ισότητα και την ελευθερία (χωρίς κοινωνική ισότητα δεν νοείται ελευθερία) στα αφοριστικά χάσματα σοφιστικών σχετικοποιήσεων, ένα άλλο ύφος, κατά βάθος ταξικό, αναλλοίωτα ανοιχτό στην λογικο-μεταφυσική του καπιταλισμού.
Στο επόμενο ξημέρωμα ο ακτιβισμός τους θα χαθεί μαζί με την ιδιοκτησία τους που είναι από το αίμα και τον μόχθο των κολασμένων. Δεν αρκεί μόνο να αρνούνται τα συστήματα, θα ζήσουν τα όρια των «πλανώμενων συλλογισμών» της εμπειρίας τους.
* O Δρ Σωτήρης Θεοχαρίδης είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Φιλοσοφίας και Κοινωνικών Επιστημών, Πανεπιστημίου Frederick Κύπρου.
