Η επερχόμενη ανθρωπιστική και οικονομική κρίση

Το να σας πω όμως ότι μετά το πέρας της πανδημίας θα ακολουθήσουν δραματικά πρωτόγνωρες καταστάσεις, κυρίως στο θέμα της οικονομίας, και νόημα έχει και περιεχόμενο πλήρως κατανοητό για όλους μας.

Η παγίδα της οικονομικής ύφεσης που σιγά-σιγά οδεύουμε έχει μόνο έναν ανασταλτικό παράγοντα για την επιβίωσή μας, ένα τεράστιο εμπόδιο που μόνο μεθοδευμένα και με συγκρότηση μπορούμε να αντεπεξέλθουμε

.
Αυτό το εμπόδιο φυσικά οφείλει να θεσπίσει πρώτα τον δημόσιο τομέα και έτσι, να υποχρεωθεί να ακολουθήσει και ο ιδιωτικός. Το εμπόδιο αυτό είναι η κινητικότητα, η χρηματοπιστωτική κινητικότητα, που αυτό επιτυγχάνεται μόνο αν δεν μειωθούν μισθοί και κυρίως αν δεν απολυθεί κόσμος για τους επόμενους τρεις με τέσσερις μήνες από την εργασία του.

Τα κράτη θα πρέπει να χωρίζουν τις καταστάσεις της οικονομίας σε δυο πυλώνες. Τις περιόδους της οικονομικής κρίσης και φυσικά τις περιόδους οικονομικής ανάπτυξης.

 Ανάλογα με ποια κατάσταση βρίσκεται η οικονομία τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, να διαφοροποιούν τις πολιτικές τους και τον τρόπο που κινούνται ανάλογα. Για παράδειγμα, επειδή αντιλαμβανόμαστε πως πλέον η οικονομία θα βρίσκεται σε σκαμπανεβάσματα και πολλές φορές υπό την απειλή ύφεσης, τα κράτη οφείλουν στις περιόδους οικονομικής κρίσης να προωθούν τη χρηματοπιστωτική κινητικότητα· τους τρόπους τους ανέφερα πιο πάνω. Ενώ σε περιόδους ανάπτυξης πρέπει να κινείται ελάχιστα (και τονίζω το ελάχιστα) πιο συντηρητικά έτσι ώστε να δημιουργεί μαξιλαράκια για τις δύσκολες στιγμές, που, όπως είδαμε, μπορούν να εμφανιστούν από το πουθενά. 

Φυσικά η υγεία και η παιδεία αποκλείονται αυστηρά από αυτό το μέτρο, καθώς δεν επιδέχονται καμία έκπτωση ή χαλαρότητα.

 
 Άρα είναι ξεκάθαρο μιας και η κρίση που οδεύουμε προβλέπεται να μη γνωρίσει σύνορα και επίσης να ταρακουνήσει ξανά τα νερά, ότι οφείλουμε να προφυλάξουμε τη βάση της κοινωνίας, δηλαδή τους εργαζόμενους, ειδικά αυτούς των πιο χαμηλόμισθων στρωμάτων.

Αυτό συνεπάγεται πως πρέπει να τύχει και συλλογικής διαβούλευσης, αν όχι σε παγκόσμιο επίπεδο που αυτό είναι εξ ορισμού αρκετά δύσκολο, τουλάχιστον σε ευρωπαϊκό οφείλει να τύχει, ακόμα και αν θεωρώ πως αυτή τη στιγμή η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται ήδη σε κρίση μιας και αδυνατεί να θέσει άμεσα κοινές γραμμές για να αντιμετωπίσει όχι μόνο το τι συμβαίνει τώρα, αλλά κυρίως το τι ακολουθεί, που δεν είναι κάτι άλλο από την οικονομική ύφεση. Η Ε.Ε. έχει ως υποχρέωση αυτή τη στιγμή να δείξει τη θέληση και να κατοχυρώσει άμεσα τη βοήθεια που ο μέσος Ευρωπαίος έχει ανάγκη να δει.

Αν μπορούμε να μάθουμε κάτι από αυτές τις στιγμές είναι πως πλέον πρέπει να εφαρμόζονται πολιτικές που να έχουν κυρίως επίκεντρο τον απλό άνθρωπο, αφού αυτός είναι η ραχοκοκαλιά της κοινωνίας και αυτός θα αναλάβει την ευθύνη να την επαναφέρει σε υγιή κατάσταση. Και φυσικά σε πολιτικό επίπεδο αποδεικνύεται πως μόνο μέσα από τη συνεργασία χωρών (για μας ευρωπαϊκών) μπορούν να αντιμετωπιστούν κρίσεις που δεν ξεχωρίζουν σύνορα και ανθρώπους (κλιματικές, οικονομικές κ.ά.).