Η Δημοκρατία προϋποθέτει κριτική και έλεγχο της κρατούσης εκάστοτε εκλελεγμένης από τον κυρίαρχο λαό Κυβέρνησης. Η δύναμη όμως της αντιπολιτευτικής δράσης στην πάλη των ιδεών και η αναγκαιότητα των προτάσεων προς δημόσιο όφελος έχουν αξία όταν δεν γίνονται απλώς χάριν κομματικών ποσοστών που το κάθε κόμμα επιτυγχάνει στις Βουλευτικές Εκλογές. Απόδειξη τούτου η συνεχώς αυξανόμενη ανυποληψία προς τους πολιτικούς, όπως και η ολοένα διευρυνόμενη αποχή! Η πολυφωνία στη σύνθεση της Βουλής σε ένα προεδρικό σύστημα δεν πρέπει να αποβλέπει απλώς στο να αποτελέσουν τα ποσοστά εκάστου κόμματος πρόκριμα για αναζήτηση συμμαχιών, με στόχο την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Πολύ περισσότερο όταν η ίδια η κρατική μας υπόσταση αντιμετωπίζει από το 1974, λόγω της παράνομης στρατιωτικής εισβολής και κατοχής, κινδύνους εξαιρετικά σοβαρούς, σε βάρος τόσο της επιβίωσής μας ως κράτος κυρίαρχο και ανεξάρτητο όσο και για τον Ελληνισμό στην ίδια την πατρίδα του.
Η όποια κριτική, αυστηρή, έντονη και ουσιώδης, πρέπει κύρια να αποβλέπει αντικειμενικά στο να αποτελέσει λόγο για πολιτικές ενέργειες και αποφάσεις προς το καλώς νοούμενο συμφέρον της ίδιας της κριτικής υπόστασής μας ως κράτος-μέλος μάλιστα όχι μόνο του ΟΗΕ αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η υπέρβαση από δογματικές θέσεις, χάριν συναπόφασης για βελτιώσεις, εκσυγχρονισμό και πάταξη της διαφθοράς, είναι ή πρέπει να είναι η κύρια επιδίωξη της εκάστοτε συμπολίτευσης και αντιμετώπισης. Πολύ περισσότερο όταν η επεκτατική και αυθαίρετη τουρκική βουλιμία στο έδαφος και στη θαλάσσια ζώνη ενός κυρίαρχου κράτους μέλους του ΟΗΕ προεκτείνεται και αυξάνεται προκλητικά!
Είναι βέβαιο ότι η κυριαρχία ενός κράτους και τα πλήρη δικαιώματα και ατομικές ελευθερίες των πολιτών του δεν διασώζονται απλώς και μόνο γιατί έχουμε καταστεί, με πολλές θυσίες του ίδιου του λαού, πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ιδιότητα αυτή προφανώς διαμορφώνει δυνατότητες για διεκδίκηση του πρόδηλου, που είναι η διασφάλιση υπέρ της Κυπριακής Δημοκρατίας και των νομίμων πολιτών της των ίδιων δικαιωμάτων κατά το Κοινοτικό Κεκτημένο σ’ όλη την έκταση της επικράτειάς μας, που άλλωστε είναι τμήμα του εδάφους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πρόσθετα η διακήρυξη των αρχών του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης που κατά καιρούς, με πολλή μάλιστα προσπάθεια, επιτυγχάνουμε να υπάρχουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αρκεί. Χρειάζεται η μηδέποτε υπάρξασα ενότητα των πολιτικών δυνάμεων στην Κύπρο για μια σταθερή απαίτηση έναντι των εταίρων μας κατά το δίκαιο που θεμελίωσε την Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και των αρχών του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ. Μια απαίτηση απλή, που αφορά στην επικράτηση του διεθνούς και ενωσιακού δικαίου και στο ζήτημα της Ευρωπαϊκής Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η επικράτηση του δικαίου έναντι ενός κακού αλλά ισχυρού γείτονα, ως η Τουρκία, απαιτεί λαό πραγματικά ενωμένο που να διεκδικεί το αυτόδηλο, δηλαδή να έχει τα ίδια δικαιώματα στη χώρα του όπως και όλοι οι άλλοι λαοί των άλλων 26 χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια απαίτηση και διεκδίκηση που δεν μπορεί να επιτρέψει να διαγραφεί η θέση «δεν ξεχνώ» ότι «τα σύνορά μας είναι στην Κερύνεια». Το τι επιθυμεί και επιδιώκει η Τουρκία είναι προφανές, ας μην εθελοτυφλούμε. Συνεπώς πρέπει η δικαία διεκδίκησή μας να αποτελεί μια σταθερή και συνεπή συλλογική και ομόφωνη πίεση προς όλα τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και του ΟΗΕ, ώστε να παραμερίσουν άλλες σκέψεις που πηγάζουν από μεγάλα πολιτικά ή οικονομικά συμφέροντα που τους συνδέουν με την Τουρκία.
Συνεπώς Κυβέρνηση και Αντιπολίτευση οφείλουν επιτέλους να αντιληφθούν ότι η κρατική μας επιβίωση και τα δικαιώματα του κυρίαρχου λαού απαιτούν συναντίληψη των κινδύνων, σύνεση και συναίνεση για μια κοινή διεκδίκηση προς κάθε κατεύθυνση προς τα έξω για ό,τι αφορά στο μέγιστο των προβλημάτων μας που συνεχίζει από το 1974 και μέχρι σήμερα. Ας μην αναλωνόμαστε εσωτερικά με το πώς θα επιτύχουμε να κατευνάσουμε δήθεν το θηρίο, υποδεικνύοντας του ποίο είναι δήθεν το συμφέρον του, ή ακόμη να προτείνουμε χάριν συζήτησης «το Καστελόριζο να μην έχει για την ώρα ΑΟΖ» που καθορίζει και τα προς δύση δικά μας όρια. Αυτές οι θέσεις είναι υποχωρήσεις που θα διευκολύνουν νέες απαιτήσεις της Τουρκίας. Θα πρέπει όλα τα κόμματα να υιοθετήσουν κοινή πολιτική έναντι της επεκτατικής πολιτικής της και παράλληλα από κοινού να φροντίσουν για τις από χρόνια αναγκαίες τομές στο όλο σύστημα διακυβέρνησης που θα φέρουν αξιοκρατία, ταχύτητα επίλυση των νόμιμων αιτημάτων και παραγωγή πολιτικής που να προκαλέσει το ενδιαφέρον και συμμετοχή των όσων απέχουν, την πιο παραγωγική λειτουργία του δημόσιου τομέα και την κάθαρση της διαφθοράς που αναπαράγει όλα όσα συνέτειναν στο να αντιμετωπίζουμε αδυναμίες αντί εκσυγχρονισμό.
Ας αποφασίσουμε επιτέλους ότι ο κυρίαρχος λαός δεν πρέπει να υφίσταται συνεχώς δυσεπανόρθωτα πλήγματα στην οικονομία, στην εργασία, στον κοινοτικό ιστό, στη γνωστή πατροπαράδοτη ηθική διάστασή του, στην ευγένεια, στη φιλαλληλία, στη διεκδίκηση της ελευθερίας και κύρια στη φιλοπατρία του, από την αδράνεια ή τη μη χρηστή στάση της πολιτικής εξουσίας έναντι των τόσων προβλημάτων, λόγω κομματικών αντιπαραθέσεων.
*Δικηγόρος
