Το άρθρο του Άντρου Παυλίδη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Πολίτης» στις 21/7/2020, αποτελεί κατάφωρη παραβίαση της ιστορικής αλήθειας, προσβάλλει βάναυσα την αξιοπρέπεια όλων των εν ζωή Αμμοχωστιανών και συνιστά ύβρη και ασέβεια στη μνήμη όλων των συμπολιτών μου που πέθαναν στην προσφυγιά με τον ανεκπλήρωτο πόθο να ταφούν στη γενέτειρα θαλασσοφίλητη γη που τους γέννησε και τους ανέθρεψε.
Δίνει επίσης –άθελά του θέλω να πιστεύω– τροφή στην τουρκική προκλητικότητα και λαβή στην τουρκική προπαγάνδα ότι οι Αμμοχωστιανοί δεν δικαιούνται και δεν νομιμοποιούνται να διεκδικούν την πόλη τους αφού την εγκατέλειψαν αμαχητί και χωρίς να την υπερασπιστούν τον Αύγουστο του 1974.
Με σαρκαστικά ειρωνικό ύφος ο συγγραφέας του άρθρου διατυπώνει την αυθαίρετη άποψη πως «…η γνώμη που σχημάτισα ήτανε τούτη, πως εάν έστω και λίγοι κάτοικοι παρέμεναν στην πόλη, εκείνη η νέα πόλη θα εξακολουθούσε να ήτανε σήμερα Ελληνική και ευημερούσα. Διότι απλούστατα οι εισβολείς δεν είχανε σκοπό να την καταλάβουν».
Είναι πολύ εύκολο και ανώδυνο, κύριε Άντρο Παυλίδη, να διατυπώνουμε εικασίες και να καταφεύγουμε σε δικολαβισμούς, 46 χρόνια μετά την κατάληψη της Πόλης μας.
Αφού γνωρίζατε τα τουρκικά σχέδια, γιατί δεν καλέσατε –ως λειτουργός του ΡΙΚ το 1974– τους Αμμοχωστιανούς να παραμείνουν στην πόλη τους γιατί οι Τούρκοι δεν θα την καταλάβουν;
Αντί τούτου το βάλατε εσείς στα πόδια μετά από έναν πυροβολισμό που δεχτήκατε, όπως περιγράφετε ο ίδιος στο άρθρο σας.
Αντί κ. Παυλίδη να κατηγορείτε ασύστολα και να μέμφεστε με ελαφρότητα τους άτυχους κατοίκους της πόλης ότι «τρέξανε να φύγουνε μέχρι και ο τελευταίος», οφείλατε ως άνθρωπος που ασχολείστε με τα ιστορικά γεγονότα, να φωτίσετε, να αξιολογήσετε και να δημοσιοποιήσετε τους λόγους για τους οποίους οι τότε στρατιωτικές και πολιτικές ηγεσίες στην Ελλάδα και την Κύπρο άφησαν στο έλεος των εισβολέων την πόλη του Ευαγόρα.
Σας παραπέμπω συναφώς στην προσωπική μου μαρτυρία ως τότε έφεδρος Ανθυπολοχαγός του 201 Τάγματος Πεζικού – που ήταν εντεταλμένο να υπερασπισθεί την Αμμόχωστο έναντι των επελαυνόντων τουρκικών στρατευμάτων – σε άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στον ημερήσιο Τύπο της Κύπρου στις 13/8/2012
Κατέγραφα σχετικά στο άρθρο μου:
«Η εικόνα επανέρχεται κάθε φορά πιο εφιαλτικά. Η Μνήμη κάθε φορά και πιο βασανιστική. Τότε που επικεφαλής της διμοιρίας μου ως έφεδρος αξιωματικός οδηγούσα μέρος της ατέλειωτης φάλαγγας στον δρόμο της φυγής από την πόλη μας, της απεμπόλησης των ιδανικών μας.
Η διαταγή από τον Διοικητή της μονάδος μας ήταν ξερή, στεγνή και βαρύγδουπη: «Μαζέψτε τους στρατιώτες σας και φεύγουμε»/ ούτε καν να αντιδράσω δεν πρόλαβα. Ούτε πως άκουσε την προτροπή μου να πάρουμε μαζί τα λάβαρα από το στρατόπεδο της Μονάδας μας που ήταν 2 – 3 χιλιόμετρα πιο κάτω.
Εκείνο το απόγευμα της 15ης Αυγούστου μια φάλαγγα στρατιωτών, εφέδρων, πυροβόλων οχημάτων διέσχιζε τις βρετανικές βάσεις της Δεκέλειας για να βρει καταφύγιο στη Λάρνακα.
Μια φάλαγγα κυνηγημένη και ταπεινωμένη εγκατέλειπε την πόλη των ονείρων μας αφήνοντας πίσω της την κληρονομιά, την περηφάνια και την ιστορία της, προσπερνώντας με γοργά βήματα την αξιοπρέπειά της».
Παρόμοιες μαρτυρίες έχετε υποχρέωση να διερευνήσετε από ανθρώπους που ακούοντας τότε τις ανακοινώσεις του ΡΙΚ στο οποίο υπηρετούσατε, επέστρεψαν στην Αμμόχωστο και αιχμαλωτίστηκαν για να μεταφερθούν στις φυλακές του Αττίλα. Γι’ αυτούς, που στο ίδιο εγχείρημα δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ, οφείλετε μια μεγάλη συγνώμη.
Η φράση σας «τρέξανε να φύγουνε, μέχρι και ο τελευταίος. Και τώρα θέλουνε, λέει, να τους επιτραπεί σήμερα να επιστρέψουν. Το αξίζουν άραγε;» μου προκαλεί ανατριχίλα, αναστάτωση, οργή και αποτροπιασμό.
Γιατί απλούστατα είναι βάναυσα ειρωνική και βρίσκεται σε πλήρη ταύτιση με την τουρκική θέση και πολιτική ότι, η Αμμόχωστος δεν θα επιστραφεί ποτέ γιατί δεν μας ανήκει… γιατί δεν έχουμε το δικαίωμα να τη διεκδικούμε, όπως και εσείς σκανδαλωδώς υπαινίσσεσθε.
Είμαι βέβαιος πως δεν ήταν αυτή η πρόθεσή σας και γι’ αυτό αναμένω φυσιολογικά από μέρους σας όλες τις απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις.
Ως οφειλόμενο χρέος στους ζωντανούς αλλά ιδιαίτερα και ως οφειλόμενος φόρος τιμής προς τους αποβιώσαντες συμπολίτες μου.
Εγώ προσωπικά σας αφιερώνω την αρχαία ρήση «Κρείττον του λαλείν το σιγάν» που σημαίνει «καλύτερα να σιωπάς αν δεν έχεις να πεις κάτι καλύτερο από τη σιωπή». !!!
Υ.Γ. Αν πραγματικά σας ενδιαφέρει η ιστορική αλήθεια διερευνήστε ποιοί πολιτικοί και στρατιωτικοί στην Κύπρο και στην Ελλάδα έδωσαν τότε τη διαταγή να εγκαταλείψουμε άρον-άρον την πόλη της Αμμοχώστου, ενώ τα τουρκικά στρατεύματα ήσαν ακόμα έξω από τα βόρεια δημοτικά της όρια και να εγκατασταθούμε την πρώτη νύκτα στα γυμνά υψώματα της Κόσιης και μετά στο Αλεθρικό για να καταλήξουμε στη συνέχεια στη Βαβατσινιά, αφήνοντας ανοχύρωτη και την πόλη της Λάρνακας.
Δίνει επίσης –άθελά του θέλω να πιστεύω– τροφή στην τουρκική προκλητικότητα και λαβή στην τουρκική προπαγάνδα ότι οι Αμμοχωστιανοί δεν δικαιούνται και δεν νομιμοποιούνται να διεκδικούν την πόλη τους αφού την εγκατέλειψαν αμαχητί και χωρίς να την υπερασπιστούν τον Αύγουστο του 1974.
Με σαρκαστικά ειρωνικό ύφος ο συγγραφέας του άρθρου διατυπώνει την αυθαίρετη άποψη πως «…η γνώμη που σχημάτισα ήτανε τούτη, πως εάν έστω και λίγοι κάτοικοι παρέμεναν στην πόλη, εκείνη η νέα πόλη θα εξακολουθούσε να ήτανε σήμερα Ελληνική και ευημερούσα. Διότι απλούστατα οι εισβολείς δεν είχανε σκοπό να την καταλάβουν».
Είναι πολύ εύκολο και ανώδυνο, κύριε Άντρο Παυλίδη, να διατυπώνουμε εικασίες και να καταφεύγουμε σε δικολαβισμούς, 46 χρόνια μετά την κατάληψη της Πόλης μας.
Αφού γνωρίζατε τα τουρκικά σχέδια, γιατί δεν καλέσατε –ως λειτουργός του ΡΙΚ το 1974– τους Αμμοχωστιανούς να παραμείνουν στην πόλη τους γιατί οι Τούρκοι δεν θα την καταλάβουν;
Αντί τούτου το βάλατε εσείς στα πόδια μετά από έναν πυροβολισμό που δεχτήκατε, όπως περιγράφετε ο ίδιος στο άρθρο σας.
Αντί κ. Παυλίδη να κατηγορείτε ασύστολα και να μέμφεστε με ελαφρότητα τους άτυχους κατοίκους της πόλης ότι «τρέξανε να φύγουνε μέχρι και ο τελευταίος», οφείλατε ως άνθρωπος που ασχολείστε με τα ιστορικά γεγονότα, να φωτίσετε, να αξιολογήσετε και να δημοσιοποιήσετε τους λόγους για τους οποίους οι τότε στρατιωτικές και πολιτικές ηγεσίες στην Ελλάδα και την Κύπρο άφησαν στο έλεος των εισβολέων την πόλη του Ευαγόρα.
Σας παραπέμπω συναφώς στην προσωπική μου μαρτυρία ως τότε έφεδρος Ανθυπολοχαγός του 201 Τάγματος Πεζικού – που ήταν εντεταλμένο να υπερασπισθεί την Αμμόχωστο έναντι των επελαυνόντων τουρκικών στρατευμάτων – σε άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στον ημερήσιο Τύπο της Κύπρου στις 13/8/2012
Κατέγραφα σχετικά στο άρθρο μου:
«Η εικόνα επανέρχεται κάθε φορά πιο εφιαλτικά. Η Μνήμη κάθε φορά και πιο βασανιστική. Τότε που επικεφαλής της διμοιρίας μου ως έφεδρος αξιωματικός οδηγούσα μέρος της ατέλειωτης φάλαγγας στον δρόμο της φυγής από την πόλη μας, της απεμπόλησης των ιδανικών μας.
Η διαταγή από τον Διοικητή της μονάδος μας ήταν ξερή, στεγνή και βαρύγδουπη: «Μαζέψτε τους στρατιώτες σας και φεύγουμε»/ ούτε καν να αντιδράσω δεν πρόλαβα. Ούτε πως άκουσε την προτροπή μου να πάρουμε μαζί τα λάβαρα από το στρατόπεδο της Μονάδας μας που ήταν 2 – 3 χιλιόμετρα πιο κάτω.
Εκείνο το απόγευμα της 15ης Αυγούστου μια φάλαγγα στρατιωτών, εφέδρων, πυροβόλων οχημάτων διέσχιζε τις βρετανικές βάσεις της Δεκέλειας για να βρει καταφύγιο στη Λάρνακα.
Μια φάλαγγα κυνηγημένη και ταπεινωμένη εγκατέλειπε την πόλη των ονείρων μας αφήνοντας πίσω της την κληρονομιά, την περηφάνια και την ιστορία της, προσπερνώντας με γοργά βήματα την αξιοπρέπειά της».
Παρόμοιες μαρτυρίες έχετε υποχρέωση να διερευνήσετε από ανθρώπους που ακούοντας τότε τις ανακοινώσεις του ΡΙΚ στο οποίο υπηρετούσατε, επέστρεψαν στην Αμμόχωστο και αιχμαλωτίστηκαν για να μεταφερθούν στις φυλακές του Αττίλα. Γι’ αυτούς, που στο ίδιο εγχείρημα δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ, οφείλετε μια μεγάλη συγνώμη.
Η φράση σας «τρέξανε να φύγουνε, μέχρι και ο τελευταίος. Και τώρα θέλουνε, λέει, να τους επιτραπεί σήμερα να επιστρέψουν. Το αξίζουν άραγε;» μου προκαλεί ανατριχίλα, αναστάτωση, οργή και αποτροπιασμό.
Γιατί απλούστατα είναι βάναυσα ειρωνική και βρίσκεται σε πλήρη ταύτιση με την τουρκική θέση και πολιτική ότι, η Αμμόχωστος δεν θα επιστραφεί ποτέ γιατί δεν μας ανήκει… γιατί δεν έχουμε το δικαίωμα να τη διεκδικούμε, όπως και εσείς σκανδαλωδώς υπαινίσσεσθε.
Είμαι βέβαιος πως δεν ήταν αυτή η πρόθεσή σας και γι’ αυτό αναμένω φυσιολογικά από μέρους σας όλες τις απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις.
Ως οφειλόμενο χρέος στους ζωντανούς αλλά ιδιαίτερα και ως οφειλόμενος φόρος τιμής προς τους αποβιώσαντες συμπολίτες μου.
Εγώ προσωπικά σας αφιερώνω την αρχαία ρήση «Κρείττον του λαλείν το σιγάν» που σημαίνει «καλύτερα να σιωπάς αν δεν έχεις να πεις κάτι καλύτερο από τη σιωπή». !!!
Υ.Γ. Αν πραγματικά σας ενδιαφέρει η ιστορική αλήθεια διερευνήστε ποιοί πολιτικοί και στρατιωτικοί στην Κύπρο και στην Ελλάδα έδωσαν τότε τη διαταγή να εγκαταλείψουμε άρον-άρον την πόλη της Αμμοχώστου, ενώ τα τουρκικά στρατεύματα ήσαν ακόμα έξω από τα βόρεια δημοτικά της όρια και να εγκατασταθούμε την πρώτη νύκτα στα γυμνά υψώματα της Κόσιης και μετά στο Αλεθρικό για να καταλήξουμε στη συνέχεια στη Βαβατσινιά, αφήνοντας ανοχύρωτη και την πόλη της Λάρνακας.
*Έφεδρος Υπολοχαγός, Δημοτικός Σύμβουλος Αμμοχώστου Κίνημα Αλληλεγγύη
