29 Νοεμβρίου 2019
Πρoς:
1. Εξοχότατο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας
2. Έντιμο Υπουργό Εξωτερικών
3. Έντιμο Υπουργό Εσωτερικών
4. Έντιμους Αρχηγούς κομμάτων
5. Έντιμους Πρόεδρο και Μέλη της Βουλής
6. Α.Μ. Αρχιεπίσκοπο Κύπρου και Μέλη της Ιεράς Συνόδου
7. Έντιμο Πρόεδρο της ΠΣΕΚΑ
8. Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
Για τον Θρόνο και για τα Τριάκοντα Αργύρια !!!
Στην αρχή είμαστε πολλοί, γύρο στις 200 χιλιάδες εκτοπισμένοι. Επειδή η φωνή των 200 χιλιάδων, (σε συνολικό πληθυσμό γύρο στις 500 χιλιάδες), θα είχε μεγάλη δύναμη, η Ηγεσία μας φρόντισε να την εξουδετερώσει, για να μπορέσει ανενόχλητα και με πλήρη μυστικότητα να προωθήσει την Λύση του Βολέματος.
1.0) Ο Εγκλωβισμός της φωνής των Προσφύγων:
Από την αρχή φρόντισαν να μην αφήσουν τον προσφυγικό κόσμο να οργανωθεί εκλέγοντας τους δικούς του αντιπροσώπους, για να μην υπάρχουν φωνές ενάντια στην Τουρκική Εισβολή και απαιτήσεις για απελευθέρωση των κατεχομένων. Να μη υπάρχουν φωνές για επιστροφή στα σπίτια μας, στα χωριά μας, στους τόπους που είμαστε ριζωμένοι. Προς τούτο έσπευσαν να ιδρύσουν την Παγκύπρια Επιτροπή Προσφύγων και να διορίσουν Πρόεδρό της, τον Δρ. Φειδία Παρασκευαϊδη. Ο Πρόεδρος και τα υπόλοιπα διορισθέντα μέλη της Επιτροπής αυτής, ήταν στελέχη του δικού τους κατεστημένου, για να μπορούν να τους ελέγχουν στο τι θα πουν και τι θα κάμουν, (ή μάλλον στο να μην πουν και να μην κάμουν). Κατά παρόμοιο τρόπο ίδρυσαν τα Αδούλωτα και τα Ελεύθερα προσφυγικά Σωματεία ευρύτερης εμβέλειας, για να παρουσιάζονται σαν εκπρόσωποι όλης της Επαρχίας ή της περιοχής που καθορίζεται από την ονομασία τους, παρά το γεγονός ότι δεν είχαν καμία τέτοια εξουσιοδότηση από τις ξεχωριστές κοινότητες της περιοχής, (βλέπε σχετικά άρθρα του Αλέκου Κωνσταντινίδη στην εφημερίδα ΑΛΗΘΕΙΑ στις 25 και 26 Αυγούστου 1990, φωτοαντίγραφα στο 3.2.1). Με τέτοια φίμωση και με τους διωγμούς του δικτατορικού καθεστώτος σε όσους αντιδρούσαν, πως μπορούσε ο προσφυγικός κόσμος να οργανωθεί και να φωνάξει τον πόνο του, την διαμαρτυρία του, τον πόθο του, την απαίτησή του για την απελευθέρωση των κατεχομένων και την επιστροφή στους τόπους του; Αντί να καλλιεργούν, να οργανώνουν και να αξιοποιούν την αγωνιστικότητα των προσφύγων, τους νάρκωναν με θεατράκια, χορωδίες και άλλες πολιτιστικές δραστηριότητες. Ενδεικτικό αποτέλεσμα αυτής της φίμωσης είναι το ότι δεν υπήρξαν δημόσιες διαμαρτυρίες για τις συμφωνίες περί Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, ούτε και για την αβίαστη υποβολή χάρτη στον Ο.Η.Ε., στον οποίο παρουσιάζεται η περιοχή που πρόσφερε η Ηγεσία μας να μείνει υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση και η οποία περιλαμβάνει ολόκληρη την επαρχία Κερύνειας. Αντίθετα κάποιοι συμπατριώτες όταν άκουγαν κάποιον να διαμαρτύρεται για αυτά, τον κατάγγελλαν στις Μυστικές Υπηρεσίες ότι είναι αντιδραστικός και άρχιζαν οι διωγμοί εναντίον του και της οικογένειάς του. Οι περισσότεροι από αυτούς ύστερα από δεκαετίες, μετά που οι συμφωνίες αυτές εδραιώθηκαν με την συμπερίληψή τους στα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και άλλων Οργανισμών, στράφηκαν με σφοδρότητα εναντίον τους. Μα όταν διαφωνείς σε κάτι που εδραιώθηκε με την δική σου υποστήριξη, αφήνεις εύλογες υποψίες ότι επιδιώκεις αλλότριους στόχους. Μία σύγκριση του ποιοι και πόσοι ήταν εναντίον των συμφωνιών αυτών όταν υπογράφτηκαν και πόσοι είναι σήμερα, θα πείσει και τους πιο δύσπιστους. Μήπως αυτό οφείλεται στο ότι τότε, ήθελαν να παρουσιάζουν κραυγαλέα την υποστήριξή τους προς τους χειρισμούς της Ηγεσίας, για να κερδίσουν την ευνοιοκρατική στήριξή τους σε όλους τους τομείς; Μακάρι να εκφράζονταν οι διαφωνίες αυτές τον καιρό που έπρεπε για να προληφθούν καταστάσεις.
) Ο απεγκλωβισμός της φωνής των Κερυνειωτών και οι εξελίξεις:
Το 1987, οι Κερυνειώτες, ύστερα από πολλές και δύσκολες προσπάθειες, κατάφεραν να απεγκλωβίσουν την φωνή τους, με την ίδρυση της «Συντονιστικής Επιτροπής Δήμων, Σωματείων και Οργανώσεων Επαρχίας Κερύνειας». Στην Επιτροπή αυτή συμμετείχαν οι Δήμαρχοι Κερύνειας, Λαπήθου, Καραβά, που προέδρευαν των συνεδριάσεων εκ περιτροπής και ένας εκπρόσωπος από κάθε Σωματείο της επαρχίας. Με αυτή την ευρεία αντιπροσώπευση , αποκλείστηκαν οι εξωτερικές παρεμβάσεις, και οι στόχοι περιορίστηκαν στην απελευθέρωση και στην επιστροφή. Κάθε χρόνο, από το 1987 και μετά, οργανώνονταν με επιτυχία αντικατοχικές εκδηλώσεις των Κερυνειωτών, συναντήσεις στις Πρεσβείες και άλλες δραστηριότητες, ( βλέπε εκτενέστερη αναφορά στην επιστολή «Ιστορικό της Συντονιστικής Κερύνειας», 3.1&3.2). Έχει διαφανεί ότι με τους αγώνες τους οι Κερυνειώτες κατάφεραν να συμπεριληφθεί, σε όλα τα σχέδια λύσης που ετοίμασαν τα Ηνωμένα Έθνη, η επιστροφή υπό ε/κ διοίκηση εννέα χωριών της επαρχίας Κερύνειας, (Κοντεμένος, Άγιος Ερμόλαος, Σύσκληπος, Αγριδάκι, Λάρνακας Λαπήθου, Ασώματος, Μύρτου, Καρπάσια και η κατοικημένη περιοχή του Κορμακίτη). Δυστυχώς όμως, όπως έχει διαφανεί, στον τελευταίο γύρο των διαπραγματεύσεων, η Ηγεσία της Πατρίδας μας αποφάσισε, με πλήρη μυστικότητα, να αποκλείσει για δεύτερη φορά την επιστροφή του Λάρνακα της Λαπήθου, του Αγριδακίου, του Συσκλήπου, και του Αγίου Ερμολάου. Μήπως τώρα που μας βαρέθηκαν, ( ο Διεθνή Παράγοντας και τα Ηνωμένα Έθνη) και μας παρέπεμψαν να τα βρούμε μεταξύ μας, (ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι), η Ηγεσία μας βρήκε την ευκαιρία να προωθήσει την λύση του Βολέματος, όπως ήταν η εξ αρχής επιδίωξη; Μήπως τώρα που η αποκλειστική εξουσία για την ετοιμασία σχεδίου λύσης μεταβιβάστηκε στους Ηγέτες των δύο κοινοτήτων, έσπευσαν κάποιοι να εφαρμόσουν την δημοφιλή στον τόπο μας μέθοδο του «ΜΕΣΟΥ», για να πετύχουν την επιστροφή της περιοχής τους; Μήπως κάποιοι που για τόσα χρόνια εγκλώβιζαν την φωνή των προσφύγων, για να μην προκαλούν εμπόδια στην επιδιωκόμενη λύση του Βολέματος, τώρα που πέτυχαν τον στόχο τους έσπευσαν στην Ηγεσία να εξαργυρώσουν τις υπηρεσίες τους, ζητώντας τον αποκλεισμό αυτών που με αγώνες κατάφεραν να συμπεριληφθεί η επιστροφή τους σε όλα τα σχέδια λύσης του Ο.Η.Ε., και σε αντάλλαγμα να ζητηθεί η επιστροφή της δικής τους περιοχής; Αυτή η αναταραχή είχε την έξαρσή της με την έναρξη του τελευταίου γύρου των συνομιλιών. Ο Δήμος Κυθρέας, με το δημοσίευμά του στην εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος» στις 11.8.2015, (βλέπε φωτοαντίγραφο στο 3.2.4), που θα αναφερόταν σε δημοσίευμά μου στην ίδια εφημερίδα της προηγούμενης μέρας, δημιουργεί σοβαρές υποψίες και προβληματισμούς, ότι ζήτησε από την Ηγεσία να αποκλεισθεί η επιστροφή των προαναφερθέντων χωριών της Κερύνειας και σε αντάλλαγμα να ζητηθεί η επιστροφή της δικής τους περιοχής, με την προβολή του επιχειρήματος ότι αντιπροσωπεύουν τον συμπαγή όγκο των 15000 προσφύγων !!!!.
2.0) Ο διασκορπισμός των προσφύγων:
Προώθησαν τον διασκορπισμό των εκτοπισμένων για να διαλυθεί η συνοχή και η οντότητα της κοινότητας, με όλα τα επακόλουθα. Η διοίκηση των κατεχομένων φρόντισε για την μετακόμιση της κάθε τ/κ κοινότητας, στο ίδιο κατεχόμενο χωριό, για να συνεχιστεί η συνοχή της, ενώ στην δική μας πλευρά ακόμα και οι οικογένειες έχασαν την επαφή μεταξύ τους, εξ αιτίας του διασκορπισμού. Τα παιδιά μας δεν ξέρουν ούτε τους συγγενείς τους, ούτε τους συγχωριανούς τους. Πως μπορεί να υπάρξει η συνοχή και η συνεννόηση για να οργανωθούν και να απαιτήσουν το δίκαιό τους;
3.0) Η διχόνοια:
Συνέχισαν να καλλιεργούν την διχόνοια στον λαό, για να συντηρούν την εχθρότητα μεταξύ τους. Με τον τρόπο αυτό απέτρεψαν την συνεργασία του λαού, για απελευθέρωση των εδαφών και την επιστροφή στα σπίτια τους. Όταν ο ένας έβλεπε τον άλλον σαν υπαίτιο για την καταστροφή της Πατρίδας και τον εκτοπισμό του, πως μπορούσε να υπάρξει συνεργασία μεταξύ τους και συναγωνιστικότητα;
4.0) Ο εμπαιγμός:
Δυστυχώς η ηγεσία μας από την δεκαετία του 1950 μέχρι και σήμερα, δεν συμπεριφέρθηκε με σεβασμό και ειλικρίνεια προς τον βασανιζόμενο επί χιλιετίες Κυπριακό λαό. Μήπως τον παραπλάνησαν και τον οδήγησαν σε επικίνδυνους ατραπούς και αχρείαστους αγώνες, για να ικανοποιήσουν προσωπικές τους φιλοδοξίες, (βλέπε εκτενέστερη αναφορά στην επιστολή «Η Πορεία των Παθών» στο 11); Αν μη τι άλλο όφειλαν να δείξουν τον απαιτούμενο σεβασμό για την αυτοθυσία, την αξιοπρέπεια και τον πατριωτικό ηρωισμό που επέδειξε ο ελληνισμός της Κύπρου όταν τον κάλεσαν, αχρείαστα κατά την άποψή μου , σε ένοπλο αγώνα. Καταθέτουμε ένα στεφάνι στο ετήσιο μνημόσυνο των πεσόντων ηρώων της ΕΟΚΑ, φουσκώνουμε το στήθος μας με πατριωτισμό, μας δείχνουν τα τηλεοπτικά κανάλια και έχουμε ήσυχη την συνείδησή μας ότι επιτελέσαμε το πατριωτικό μας καθήκον. Μήπως όμως αξιοποιήσαμε τις θυσίες τους για τους στόχους που αγωνίστηκαν, ή μήπως συνεχίζουμε να τις εξαργυρώνουμε για την ικανοποίηση προσωπικών φιλοδοξιών και συμφερόντων; Μήπως νομίζουμε ότι με αυτό τον τρόπο τους προσφέρουμε τιμή, όταν ξέρουμε ότι φέραμε αυτή την Πατρίδα για την οποία θυσίασαν την ζωή τους και την οικογένειά τους, στο κατάντημα που βρίσκεται σήμερα; Μήπως προσποιούμαστε ότι τους τιμούμε, για να προωθήσουμε την προσωπική μας προβολή και για να παραπλανήσουμε τον λαό;
5.0) Η εξάλειψη των πρωτογενών εκτοπισμένων με την πάροδο του χρόνου.
Συμπληρώθηκαν 45 ολόκληρα χρόνια από τον καιρό που μας έδιωξαν από τους τόπους μας, την γη που γεννηθήκαμε και ριζώσαμε, την γη που είμαστε δεμένοι με τόση αγάπη, τόσους κόπους και τόσες αναμνήσεις. Ο άτιμος ο χρόνος μας τρώει τον ένα μετά τον άλλο. Φεύγουνε όλοι με αυτό τον πόνο και τον σπαραγμό ψυχής. Εμείς οι λίγοι που μείναμε, μετρούμε ο ένας τον άλλο και μας βασανίζει η σκέψη ότι σύντομα θα φύγουμε όλοι και δεν θα μείνει κανένας να φωνάζει για την αδικοχαμένη πατρίδα. Θυμούμαι παλιά όταν μου έλεγαν να μην μιλώ για τα κακώς έχοντα, τους απαντούσα ότι μόνο όταν πεθάνω θα σταματήσω να μιλώ. Τώρα βιάζουμε να προλάβω τον χρόνο, να φωνάξω ώσπου μπορώ και όσο μπορώ για τον πόνο της αδικοχαμένης Πατρίδας, για τον πόνο του ξεριζωμού, για τον πόθο της επιστροφής. Ξέρω ότι μετά τον χρόνο, θα σβήσουν οι φωνές και μόνο που το σκέφτομαι σπαράζει η ψυχή μου. Εδώ που φέραμε τα πράγματα δεν νομίζω να ενδιαφέρεται κανένας να ακούσει, αλλά εγώ θα συνεχίσω να φωνάζω για τους καταστροφικούς και εγκληματικούς, κατά την άποψή μου, χειρισμούς μέχρι το τέλος. Οι περισσότεροι από αυτούς που βολεύτηκαν με τις ευμενείς για αυτούς επιπτώσεις της εισβολής και με την αρπαγή των τουρκοκυπριακών περιουσιών, μάλλον θα ανυπομονούν πότε θα φύγουμε και εμείς οι λίγοι εναπομείναντες, για να μην φωνάζουμε για τα δίκαια της Πατρίδας, μήπως και παρενοχλήσουν τα άδικα συμφέροντά τους. Για αυτούς πιθανό να μην υπάρχει θέμα Πατρίδας, να υπάρχει μόνο θέμα συμφερόντων. Αυτοί πιθανό να μην ενδιαφέρονται αν αυτό γίνεται εις βάρος των εκτοπισμένων “συμπατριωτών τους και εάν εδραιώνεται η Τουρκοποίηση της κατεχόμενης Πατρίδας. Πως να ενδιαφερθούν για την απελευθέρωση της κατεχόμενης Πατρίδας, όταν αυτό θα πλήξει τις αρπαγές και τα άδικα συμφέροντά τους; Πως θα επιτρέψουν την οποιαδήποτε λύση που θα περιλαμβάνει επιστροφή τουρκοκυπρίων στις περιουσίες τους (π.χ. Σχέδιο Ανάν); Πως θα ζητήσουν την επιστροφή των ελληνοκυπρίων, όταν εμείς αποκλείουμε την επιστροφή των τουρκοκυπρίων; Μήπως την ευθύνη για αυτό το κατάντημα της κοινωνίας και της Πατρίδας την φέρει η Ηγεσία μας;
6.0) Οι καταστροφικοί χειρισμοί, οι ευθύνες, και τα αποτελέσματα:
Η Ηγεσία, μας καθησύχαζε ότι αγωνιζόταν για την απελευθέρωση και την επιστροφή και μας παρέπεμπε σε μακροχρόνιο αγώνα, ενώ στην πραγματικότητα μας καταπίεσε σε μακροχρόνια νάρκωση, για να προωθεί ανενόχλητα και με πλήρη μυστικότητα τον στόχο της λύσης του Βολέματος από τις επιπτώσεις της Εισβολής. Με τις καταγγελίες του Δημάρχου της Πάφου, τον Νοέμβριο του2017, για την σκανδαλώδη αρπαγή των περιουσιών των τ/κ, και τους μέχρι σήμερα χειρισμούς, διαφάνηκε ότι από την αρχή ο στόχος της Ηγεσίας μας ήταν η μονιμοποίηση και η νομιμοποίηση των τετελεσμένων της Εισβολής, της αρπαγής και του άδικου βολέματος. Έτσι στα Ηνωμένα Έθνη υπάρχει μόνο η Καταγγελία του Προέδρου Μακαρίου στις 19/7/1974, για δήθεν Εισβολή της Ελλάδας στην Κύπρο, την οποία αξιοποίησαν οι άλλες δύο εγγυήτριες, (Τουρκία, Αγγλία), για να δικαιολογήσουν την ΕΙΣΒΟΛΗ της Τουρκίας. Μέχρι και σήμερα, όχι μόνο δεν καταγγείλαμε την Εισβολή της Τουρκίας, αλλά ούτε και διεκδικήσαμε την απελευθέρωση των κατεχομένων. Ούτε και επιτρέπουμε σε άλλους να διεκδικήσουν τα δίκαια της Πατρίδας μας και του λαού της, (βλέπε δηλώσεις του Υπουργού εξωτερικών της Ελλάδας, κ. Κοτζιά στον Φιλελεύθερο στις 28/12/2018 και σχετική αναφορά στο 10.1). Λέγουν ότι δεν θέλουν να κατηγορούν την Τουρκία για να μη χαλάσουν το κλίμα των διαπραγματεύσεων, ενώ έχει διαφανεί ότι ροκανίζουν τον χρόνο για να πετύχουν τον στόχο της μονιμοποίησης και νομιμοποίησης των επιπτώσεων της Εισβολής. Μήπως υπάρχει καλύτερη ένδειξη από το γεγονός ότι αμέσως μετά την Εισβολή, άρχισαν να διαμοιράζουν ευνοιοκρατικά και με πλήρη μυστικότητα, τις περιουσίες των τουρκοκυπρίων; Πώς θα διεκδικούσαν την επιστροφή των περιουσιών των ελληνοκυπρίων στα κατεχόμενα, όταν οι ίδιοι διένειμαν, στους οπαδούς τους, τις περιουσίες των τουρκοκυπρίων; Το επιστέγασμα ήταν να σοφιστούν, και με δικές τους προτάσεις, να συμφωνήσουν για τα δήθεν δικαιώματα του «ΧΡΗΣΤΗ», (= Τούρκος κατακτητής σφετεριστής των περιουσιών των ε/κ στα κατεχόμενα και άρπαγας καταχραστής των περιουσιών των τ/κ στις ελεύθερες περιοχές), για να μεταβιβαστεί η ιδιοκτησία της περιουσίας από τον νόμιμο ιδιοκτήτη, στον «Χρήστη». Προβάλλουν το επιχείρημα ότι συνεχίζουμε να είμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση διότι, αν δεν απατούμε (ομολογώ ότι δεν έχω γνώσεις νομικής), σε τέτοια περίπτωση, οι όποιες αποφάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου, μπορούν να αιτιολογηθούν ότι έγιναν εν όψη των περιστάσεων για το Δημόσιο Συμφέρον, Μήπως με αυτό τον τρόπο νομιμοποιούν και την άδικη και παράτυπη μυστική διανομή των περιουσιών των τουρκοκυπρίων στα μέλη του κυκλώματός τους; Είναι για να διερωτάται κάποιος, για ποιο σκοπό διόρισε η Κυβέρνηση τον Κηδεμόνα (=προστάτη) των περιουσιών των τ/κ; Μήπως αυτό έγινε για να παραπλανήσουν τον λαό;
Το ισχυρότερό μας όπλο, (για να μην πω το μόνο μας όπλο) είναι το Δίκαιό μας. Εμείς όμως ούτε το προβάλαμε, ούτε διεκδικήσαμε τα δίκαια της Πατρίδας και τα δικαιώματα των εκτοπισμένων. Ποιος θα μας υποστηρίξει να επανακτήσουμε τα Δίκαιά μας όταν εμείς δεν τα διεκδικούμε, δεν καταγγέλλουμε την Εισβολή και τις παραβιάσεις της Τουρκίας και δεν ζητούμε την απελευθέρωση των εδαφών μας; Η Κύπρος είναι ανεξάρτητο Κράτος, μέλος των Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γιατί δεν αξιοποιούμε τους Οργανισμούς αυτούς για να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας όπως τις άλλες ανεξάρτητες χώρες;
Το όνομα του χωριού μου Λάρνακας της Λαπήθου, (όπως και των άλλων κατεχόμενων χωριών), σε λίγο δεν θα υπάρχει στο λεξιλόγιο. Θα το βρίσκεις μόνο σε καμιά εγκυκλοπαίδεια όταν αναζητάς τα ιστορικά και θρησκευτικά γεγονότα όπως π.χ. κάτι για τον Ναό του Λαρνάκειου Ποσειδώνα ή για την επιγραφή στην Λαχαρόπετρα, (σημείο όπου ο αρχηγός των στρατευμάτων του Πτολεμαίου, νίκησε τα στρατεύματα του Αντιγόνου και λάξευσε επιγραφή που αφιερώνει τη νίκη του στη Θεά Αθηνά), το μοναστήρι της Παναγίας των Καθάρων κτλ. Τα παιδιά μας όταν τα ρωτήσεις από που είναι, λένε ότι είναι από τους τόπους που γεννήθηκαν στις ελεύθερες περιοχές και οι Τούρκοι που γεννήθηκαν στον Λάρνακα της Λαπήθου λένε ότι είναι από το Κοζάν Κοϊ, (το νέο όνομα που έδωσαν οι Τούρκοι στο χωριό μας). Έτσι δεν θα υπάρχει κανένας που θα αναφέρει τον Λάρνακα της Λαπήθου. Μήπως όμως παραβλέπουμε αυτά τα καταστροφικά γεγονότα της Πατρίδας μας, γιατί το μέλημά μας είναι πως να ανθίσει το όνομα της Λίμνης, (τοποθεσία μεταξύ του χωριού Αργάκα και της Πόλης Χρυσοχούς), όπως και άλλες περιοχές όπου πολύ μεγάλες εκτάσεις περιουσιών των τ/κ, δόθηκαν ευνοιοκρατικά και με πλήρη μυστικότητα σε μεγαλοεπιχειρηματίες και άλλους για να αναγείρουν ξενοδοχεία, γήπεδα γκολφ κ.τλ., πράγμα που θα συμβάλει στην τουριστική ανάπτυξη της περιοχής τους και στην κατακόρυφη αύξηση της αξίας της; Μήπως χαρίσαμε τις περιουσίες των ελληνοκυπρίων στους κατακτητές «Χρήστες», γιατί χαρίσαμε τις περιουσίες των τουρκοκυπρίων στους άρπαγες του κατεστημένου;
Χαμένα ονόματα, χαμένα χωριά, χαμένη Πατρίδα, διαλυμένες κοινότητες, χαμένες πολιτιστικές και θρησκευτικές κληρονομιές, λεηλατημένες εκκλησίες, διεφθαρμένα κυκλώματα, διαστρεβλωμένη ιστορία.
Εμείς όμως το βιολί μας. Όλοι παρουσιαζόμαστε πατριώτες. Τιμούμε ο ένας τον άλλο με προσποιημένα επιτεύγματα και δόξες, για να συγκαλύψουμε το αίσχος από τις εγκληματικές και καταστροφικές ενέργειές μας. Όταν αναλογιστούμε πως ήταν η πατρίδα και ο κόσμος της όταν την παρέλαβε η δική μας γενιά και σε ποιο κατάντημα την φέραμε σήμερα, θα έπρεπε να ντρεπόμαστε να κυκλοφορούμε μέσα στον κόσμο της Νέας Γενεάς. Μήπως βάζουμε μαύρα μαγικά γυαλιά, για να τα βλέπουμε όλα σύμφωνα με τις ψευδαισθήσεις μας και να προβάλλουμε τις αποτυχίες μας σαν επιτυχίες; Να καταπατούμε την αξιοπρέπεια του λαού και να του λέμε ότι σεβόμαστε την αξιοπρέπεια του; Να παραδίδουμε την κατεχόμενη Πατρίδα στους κατακτητές και να λέμε στον λαό ότι αυτή είναι λύση σύμφωνη με το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο και το Διεθνές Δίκαιο; Δεν μας φτάνουν όλα αυτά και πολλά άλλα, πρέπει να υποτιμάτε και να εξευτελίζετε και την νοημοσύνη μας;
Μήπως αυτή είναι η Πατρίδα που μας αρμόζει; Μήπως νοιώθουμε και περήφανοι που παραδίδουμε στους απογόνους μας , μισή Πατρίδα με αμφισβητούμενο μέλλον, και μίαν αμφιλεγόμενη κοινωνία; Μήπως μέσα στα τελευταία 69 χρόνια της ιστορίας του τόπου μα,ς σταυρώνουμε την Πατρίδα και τον λαό της, για τον Θρόνο και για τα Τριάκοντα Αργύρια;
(Πρώην Γραμματέας της Συντονιστικής Επιτροπής Δήμων Σωματείων και Οργανώσεων Επαρχίας Κερύνειας, από την ίδρυσή της το 1987 μέχρι το 2002.)
Ιστοσελίδα: www.andreaspetroudis.com
