Κοντά είν’ ακόμα η Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών, λες και χρειαζόταν, λες και δεν θα ’πρεπε να ’ναι κάθε μέρα ένας αγώνας, με κάθε τρόπο, απ’ όλους τους αρμόδιους. Μέσα στον κυκεώνα του κορωνοϊού που μας έκανε να πιστέψουμε πως γίναμε και λίγο καλύτεροι, οι αναφορές πλήρεις, είμαστε στο ίδιο έργο θεατές. Kαθημερινότητα η ενημέρωση για καινούργια είδη, σκόνες για ρούφηγμα, χαπάκια για καταβρόχθισμα, ενέσεις για «χτύπημα» κυκλοφορούν. Ανελέητη η Υπηρεσία Δίωξης, ακούραστες οι ψυχιατρικές υπηρεσίες, σε εγρήγορση η Αστυνομία αναζητούν νέους τρόπους προσέγγισης «πελατών», για τη σωτηρία όχι μόνο τη δική τους. Ούτε κουνέλες να ’τανε οι σακούλες, οι βαλίτσες, οι χαρτοφύλακες που γεννάνε κιλά ουσιών που ακόμα και με δόσεις θα εξολόθρευαν ολόκληρη πόλη. Άσε τις…φυσιολατρικές…ευεργετικές για το περιβάλλον! φυτείες σε χωράφια πίσω από καλαμιές, σε γλάστρες με συστήματα αυτόματου ποτίσματος, σε θερμαινόμενα δωμάτια για πιο γρήγορη ανάπτυξη!
Οικογενειακές επιχειρήσεις με κέρδη αμύθητα, διεθνή καρτέλ διακίνησης με πολιτικές που κοιτάνε μη χαλάσουν σχέσεις με χώρες παραγωγής. Πλάι μας η Τουρκία, εδώ θα βρει ο Αμερικανός ο χρήστης το ξεπερασμένο, είναι η αλήθεια, πια, όπιο. Τυχαία η καλλιέργεια της κόκας στις πάμπτωχες χώρες της Λατινικής Αμερικής; Η ουσία ελευθερώνει απ’ τη φτώχεια και τη μιζέρια, άλλο αν την πληρώνεις με τίμημα βαρύ. Τόσα καινούργια προϊόντα, κρακ, κρυσταλλικά σκευάσματα, πλασάρονται ως υποκατάστατα της ουσίας που ο νέος δεν βρίσκει. Και πού να την ψάξει; Στις κλεψιές, στις λαμογιές, στις ματσαράγκες μιας σάπιας κοινωνίας στην οποία το αθέμιτο κέρδος, ο σελεμπριτισμός (να ’σαι στα μέσα και τα έξω, στην τηλεόραση, τα έντυπα και το διαδίκτυο), η αναγνωρισιμότητα και τα λίγα λεπτά προβολής έγιναν θρησκεία, που μας έταξε για τον καθένα ο Άντι Γουόρχολ. Στον κόσμο του εύκολου κέρδους κάθε λογής, τον κόσμο της παράνοιας, της παρανομίας, του παραμερισμού αξιών, της κατάργησης ορίων, που αν μπουν έγκαιρα συγκροτούν έναν άνθρωπο με λογική και σεβασμό στον άλλο, πού να την βρεις την ουσία; Ναι πέστε μας και «παρωχημένους» τώρα.
Καταιγιστικός ο βομβαρδισμός της διαφήμισης, ναι, ακόμα και τώρα που το σύμπαν φλέγεται, ταξίδια, απολαύσεις, ανέσεις, εύκολη λεία η ακόρεστη ανθρώπινη φύση. Μια ματιά γύρω, το παν η φιγούρα, η εικόνα, κεντημένο όλο το κορμί, γυμνασμένοι κοιλιακοί, αντριλίκι που ασκείται με το «όλες, όλοι κι όλα δικά μου». Ε, κάτι δεν θα θέλει το μυαλό για να σ’ απογειώσει, να νιώσεις πως είσαι κάποιος άλλος; Και τα κυκλώματα δρουν υπόγεια κι υποδόρια να στην προσφέρουν την ψευδαίσθηση. Γιατί δεν σου κάνει ο εαυτό σου; Σκοτώνεις αυτόν που θεωρούσες κακό εαυτό σου, αυτόν που δεν πέτυχε σε κάτι, που κάποιοι δεν τον στήριξαν όπως θα ’πρεπε, μη λυγίσει σαν νιο δεντρί; Έτσι λέει η ψυχιατρική. Απανωτές οι εκκλήσεις νέων ανθρώπων, έχω πρόβλημα εξάρτησης «χρειάζομαι τη βοήθεια όλων σας». Αληθινό, απλοϊκό σπαραχτικό το σήμα κινδύνου. Αν βρεθεί κάποιος στο δρόμο σου και σε στηρίξει, θα το παλέψεις. Κι είναι σκληρός ο αγώνας ν’ αδράξεις το μέσα σου, να το γιατρέψεις. Αν αντέξεις, άντεξες, αλλιώς από δω πήγαν κι άλλοι.
