Ο μήνας που άλλαξε τα πάντα και προχωράμε

Ο Μάρτιος συνηθίζει να μας κάνει δυσάρεστες εκπλήξεις. Το 2013 έγινε το κούρεμα, το 2020 χτύπησε ο κορωνοϊός όπως και όλο τον πλανήτη. Η εικόνα καταθλιπτική. Τα σχολεία κλειστά, οι εργαζόμενοι ενώπιον νέων δεδομένων. Παιδιά, γονείς, εργαζόμενοι, επιχειρηματίες, πολιτικοί, κυβέρνηση, προσπαθούν ακόμη να χωνέψουν τη νέα πραγματικότητα. Τα καταστήματα έχουν στην πλειονότητά τους κατεβάσει ρολά, οι δρόμοι είναι άδειοι, τα αεροδρόμια άδεια και οι ναοί συνεχίζουν τις λειτουργίες τους χωρίς πιστούς. Τα μόνα που λειτουργούν συνέχεια είναι οι υπολογιστές και τα κινητά τα οποία βρίσκονται σε διαρκή λειτουργία, για εργασία, για ψυχαγωγία και επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Υπάρχει η κυβερνητική εντολή να μένουμε σπίτι, να περιορίζουμε τις μετακινήσεις στις απολύτως απαραίτητες. Γιατροί, νοσηλευτές και συνολικά τα συστήματα υγείας δοκιμάζουν καθημερινά τις αντοχές τους. 

Το κλείσιμο σε τέσσερις τείχους κουράζει, εκνευρίζει, δημιουργεί εντάσεις, θυμό, κατάθλιψη ή μελαγχολία. Αλλά και μας μαθαίνει καινούργια πράγματα. Μας μαθαίνει να εκτιμούμε λίγο περισσότερο τα ψηφιακά εργαλεία που μας κρατούν σε επικοινωνία και τα οποία αποδεικνύεται πως όταν χρησιμοποιούνται με σύνεση έχουν περισσότερα οφέλη παρά κινδύνους. Το κινητό αποδείχθηκε ο καλύτερος σύντροφος, ανταλλαγές μηνυμάτων στο messenger, επικοινωνία στο wiber. Αρχίζουμε να μιλάμε με τους φίλους μας και την οικογένειά μας, περισσότερο σε σχέση με την εποχή του προ κορωνοϊού. Μένουμε μακριά, αλλά κατά κάποιο τρόπο ερχόμαστε πιο κοντά από ποτέ με συγγενικά και φιλικά μας πρόσωπα. Γιατί όλοι αντιλαμβάνονται τον πόνο και την αγωνία των άλλων. Βιώνουν την ίδια, σε μικρότερη ή μεγαλύτερη ένταση, κατάσταση. Μετά το σύνθημα «μένουμε σπίτι» έρχεται το σύνθημα «Πάσχα στο σπίτι» και ο χρόνος περνάει χωρίς να κάνουμε σχέδια, χωρίς να σκεφτόμαστε που θα κάνουμε εξορμήσεις, κλειστές Εκκλησίες και η Ανάσταση για τον καθένα γίνεται μια τελείως προσωπική υπόθεση που τη βιώνει ο καθένας μόνος του. Αυτά είναι τα απλά καθημερινά θέματα. 

Και ερχόμαστε τώρα στα δύσκολα και στην αβεβαιότητα του αύριο. Προβλέψεις δεν μπορούν να γίνουν και ούτε ξέρουμε πότε θα σημάνει η λήξη του συναγερμού. Η ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων έχει αλλάξει προς το χειρότερο, από την μια στιγμή στην άλλη εξαιτίας  του κορωνοϊού, μιας επιδημίας που ξεκίνησε από την Κίνα και έγινε πανδημία κατακλύζοντας όλη την υφήλιο. Και οι πολιτικοί της Ευρώπης ανίσχυροι να προστατέψουν εκατομμύρια πολίτες. Η Ευρώπη της συνοχής και της αλληλεγγύης δεν υπάρχει. Μια Ευρώπη αδύναμη να λειτουργήσει ταυτόχρονα και στα πιο απλά θέματα, όπως ίδιοι περιορισμοί μετακίνησης πολιτών, κλείσιμο συνόρων την ίδια στιγμή. Η Ευρώπη της Ανγκελα Μέρκελ, του Μαρκ Ρούτε και των υπόλοιπων θερμών υποστηρικτών της λιτότητας εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την τραγική νέα πραγματικότητα με το ίδιο δόγμα που αντιμετώπιζε τα πράγματα πριν από 30 χρόνια. Δεν θέλουμε αυτή την Ευρώπη,  θέλουμε μια Ευρώπη που θα δίνει λύσεις σε δυσεπίλυτα προβλήματα και όχι να δυσκολεύει. Οι ευρωπαϊστές πολιτικοί θα πρέπει να δώσουν εξηγήσεις στον λαό τους και να τους εξηγήσουν γιατί κάποιες χώρες δεν θέλουν να βοηθήσουν. Η Γερμανία θα επιμείνει μέχρι τέλους στην άρνησή της να δεχθεί «κορονο-ομόλογο». Φοβάται ότι αν αποδεχθεί το αίτημα των εννέα ευρωπαίων ηγετών, αυτό θα αποτελέσει προηγούμενο πάνω στο οποίο θα πατήσουν μετά το τέλος της κρίσης οι χώρες του Νότου, ζητώντας έκδοση και νέων ευρωομολόγων μαζί με χαλάρωση της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Λέγοντας τώρα «όχι» το Βερολίνο, σηκώνει ένα τοίχος σε κάθε μελλοντική σκέψη κάποιων χωρών για χαλάρωση των δημοσιονομικών κανόνων οι οποίοι δεν έπαψαν ποτέ να αποτελούν το Ιερό Δισκοπότηρο για την Γερμανία. Και εμείς να περιμένουμε στην μικρή Κύπρο, η Ευρώπη να βοηθήσει. Τελικά τόσα χρόνια όλα μόνοι τα έχουμε καταφέρει, γιατί θέλουμε και γιατί μπορούμε.