Η επίσκεψη άφησε μια καθαρή προειδοποίηση. Χωρίς ΜΟΕ, συμφωνημένη μεθοδολογία και προετοιμασία επί της ουσίας, δεν υπάρχει 5+1.
Η επίσκεψη του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο ολοκληρώθηκε χωρίς ημερομηνία για νέα άτυπη συνάντηση 5+1. Ο Αντόνιο Γκουτέρες δεν έκλεισε την πόρτα. Την άφησε, όμως, υπό όρους. Απαιτείται επαρκής προετοιμασία στα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, στη μεθοδολογία και στην ουσία. Αυτή η διατύπωση δεν είναι μια ουδέτερη διπλωματική φράση. Είναι πολιτική ετυμηγορία. Σημαίνει ότι, παρά τις συναντήσεις, τις δηλώσεις και την καλλιέργεια προσδοκιών, δεν έχει ακόμη παραχθεί το ελάχιστο αναγκαίο έδαφος για το επόμενο βήμα.
Ο απολογισμός, συνεπώς, έχει αρνητικό πρόσημο. Και οφείλουμε να το πούμε χωρίς ωραιοποιήσεις. Όχι για να μηδενίσουμε τη σημασία της παρουσίας του Γενικού Γραμματέα ούτε για να υποτιμήσουμε τη συνεχιζόμενη προσπάθειά του. Αλλά γιατί η πολιτική σοβαρότητα αρχίζει από την αλήθεια. Η Κύπρος υποδέχθηκε έναν Γενικό Γραμματέα που βρίσκεται στο τέλος της θητείας του, σε μια συγκυρία κατά την οποία το Κυπριακό κινδυνεύει να μετακινηθεί από την κατηγορία της ανοικτής διεθνούς εκκρεμότητας στην κατηγορία μιας διαχείρισης της μόνιμης διαίρεσης. Και τον αποχαιρετήσαμε χωρίς συμφωνημένο επόμενο σταθμό.
Η κύρια και ιστορική ευθύνη για το αδιέξοδο δεν επιδέχεται συμψηφισμούς. Η τουρκική εισβολή και η συνεχιζόμενη κατοχή, η παρουσία στρατευμάτων, η αξίωση για εγγυήσεις και επεμβατικά δικαιώματα, η δημιουργία τετελεσμένων και η διαρκής απειλή της λύσης δύο κρατών αποτελούν τον σκληρό πυρήνα του προβλήματος. Η κατοχική δύναμη δεν εξισώνεται με την κατεχόμενη χώρα. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να μετατρέπεται σε άλλοθι για τις δικές μας παραλείψεις. Η τουρκική αδιαλλαξία δεν καθιστά την ελληνοκυπριακή ακινησία στρατηγική. Αντίθετα, επιβάλλει στη δική μας πλευρά να είναι πιο δραστήρια, πιο συγκεκριμένη και πιο αξιόπιστη.
Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο τι αρνήθηκε η άλλη πλευρά. Είναι και τι κάναμε εμείς για να αλλάξουμε το έδαφος. Στις διευρυμένες συναντήσεις του Μαρτίου και του Ιουλίου 2025 συμφωνήθηκαν δέκα πρωτοβουλίες οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Έναν χρόνο αργότερα, η τελευταία έκθεση του Γενικού Γραμματέα κατέγραψε ουσιαστική κίνηση μόνο στη σύσταση της Τεχνικής Επιτροπής για τη Νεολαία, στην αποκατάσταση κοιμητηρίων και στη συμφωνία επί του πλαισίου για ένα συμβουλευτικό σώμα της κοινωνίας των πολιτών. Αυτά είναι θετικά και πρέπει να αναγνωρίζονται. Ακριβώς, όμως, επειδή αποδεικνύουν ότι πρόοδος είναι δυνατή όταν υπάρχει απόφαση, κάνουν ακόμη πιο εκκωφαντική την αποτυχία στα υπόλοιπα.
Τι δείξαμε, λοιπόν, πέρα από τη ρητορική μας ετοιμότητα; Ποιο ήταν το μετρήσιμο, ορατό και μη αναστρέψιμο δείγμα πολιτικής βούλησης της ελληνοκυπριακής πλευράς; Ποια πρωτοβουλία αναλάβαμε που να υποχρεώνει την άλλη πλευρά είτε να ανταποκριθεί είτε να αναλάβει καθαρά το κόστος της άρνησής της; Ο κατάλογος των ΜΟΕ που έμειναν στα χαρτιά δεν είναι υποσημείωση της διαδικασίας. Είναι ο καθρέφτης της.
Πρώτα, τα τέσσερα νέα οδοφράγματα. Δεν άνοιξε ούτε ένα. Η Μια Μηλιά είναι το πιο αποκαλυπτικό παράδειγμα. Κανένα οδόφραγμα δεν ανοίγει πραγματικά με απόφαση της μίας πλευράς μόνο. Χρειάζονται συνεννόηση, τεχνικές ρυθμίσεις, ασφάλεια και συνεργασία με τα Ηνωμένα Έθνη. Η δική μας πλευρά, όμως, μπορούσε να προχωρήσει σε μια πολιτικά αποφασιστική κίνηση. Μπορούσε να αποδεσμεύσει τη Μια Μηλιά από τη λογική του αδιαίρετου πακέτου, να ολοκληρώσει με συγκεκριμένη ημερομηνία όλες τις εργασίες και τις διαδικασίες που της αναλογούν, να δημοσιοποιήσει χάρτη εφαρμογής και να καλέσει τον ΟΗΕ και την Ευρωπαϊκή Ένωση να πιστοποιήσουν την ετοιμότητά της.
Το ίδιο ισχύει, με διαφορετικές τεχνικές και πολιτικές δυσκολίες, για τη Λουρουτζίνα–Λύμπια, τη διαδρομή Αθηένου–Πυροΐου–Αγλαντζιάς και τα Κόκκινα. Αντί για μια ανεξάρτητη τεχνική μελέτη του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με εναλλακτικές χαράξεις, κόστος, ζητήματα ασφάλειας και δεσμευτικές ημερομηνίες, επιτρέψαμε στις διαφωνίες για λίγες εκατοντάδες μέτρα δρόμου να ακυρώσουν ολόκληρη την πολιτική απόφαση. Προσθέταμε νέους χάρτες και νέες ιδέες προτού υλοποιήσουμε όσα είχαν ήδη συμφωνηθεί. Έτσι, η αμοιβαιότητα —θεμιτή ως διαπραγματευτική αρχή— μετατράπηκε σε αμοιβαία ομηρία. Και η ακινησία πλήττει περισσότερο εκείνον που θέλει να ανατρέψει το στάτους κβο.
Ένα οδόφραγμα δεν είναι παραχώρηση προς την άλλη κοινότητα. Είναι ρήγμα στη διαίρεση. Η Μια Μηλιά θα αποσυμφόριζε τον Άγιο Δομέτιο, θα διευκόλυνε τη Λευκωσία και τη Μεσαορία, θα αύξανε την ανθρώπινη και οικονομική επαφή. Η Λουρουτζίνα θα έβγαζε μια κοινότητα από τη γεωγραφική της απομόνωση. Η Αθηένου θα αποκτούσε μια πρακτική σύνδεση με τη Λευκωσία. Τα Κόκκινα θα διευκόλυναν την καθημερινότητα της Τηλλυρίας. Κυρίως, το άνοιγμά τους θα αποδείκνυε ότι οι δύο κοινότητες μπορούν ακόμη να παράγουν κοινό αποτέλεσμα. Αν δεν μπορούμε να ανοίξουμε μια πύλη, με ποια αξιοπιστία διαβεβαιώνουμε ότι μπορούμε να οικοδομήσουμε ένα κοινό ομοσπονδιακό κράτος;
Δεύτερο, η αποναρκοθέτηση. Τον Ιούλιο του 2025 παρουσιαζόταν ως σχεδόν ολοκληρωμένη συμφωνία, με μόνες εκκρεμότητες ορισμένες τεχνικές λεπτομέρειες. Έναν χρόνο αργότερα, ο Γενικός Γραμματέας κατέγραφε ότι δεν υπήρξαν σημαντικές εξελίξεις. Δεν μιλάμε για ένα θεωρητικό σύμβολο, αλλά για ύποπτες επικίνδυνες περιοχές, για ασφάλεια ανθρώπων και για γη που παραμένει όμηρος του πολέμου. Η πλευρά μας μπορούσε να δημοσιοποιήσει τον κατάλογο των περιοχών στις οποίες είναι έτοιμη να επιτρέψει πρόσβαση, να δεχθεί τον μηχανισμό αναλογικότητας που είχε συζητηθεί και να ζητήσει από την UNMAS συγκεκριμένο ημερολόγιο εκκαθάρισης. Δεν το μετέτρεψε σε δημόσια, επαληθεύσιμη δέσμευση.
Τρίτο, το φωτοβολταϊκό πάρκο στη νεκρή ζώνη. Συμφωνήθηκε σε μια περίοδο ενεργειακής ακρίβειας και κλιματικής πίεσης, αλλά δεν απέκτησε ούτε χωροθέτηση, ούτε τεχνικό φορέα, ούτε μοντέλο διαχείρισης, ούτε ημερομηνία. Θα μπορούσε να είχε ζητηθεί άμεσα από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την UNDP κοινή μελέτη σκοπιμότητας, χρηματοδότηση και πιλοτική εγκατάσταση, με την παραγόμενη ενέργεια να κατανέμεται διαφανώς στις δύο κοινότητες. Ένα έργο που θα μετέτρεπε τη νεκρή ζώνη από χώρο στρατιωτικής ακινησίας σε χώρο κοινής πράσινης παραγωγής έμεινε πολιτικό σύνθημα.
Τέταρτο, το περιβαλλοντικό πακέτο. Συμφωνήσαμε συνεργασία για το κλίμα και τις επιπτώσεις των μεταλλευτικών περιοχών. Αργότερα προσθέσαμε κοινή παρακολούθηση της ποιότητας του αέρα και αντιμετώπιση των μικροπλαστικών. Και όμως, δεν δημιουργήθηκε ενιαίο δίκτυο αισθητήρων, κοινό πρωτόκολλο μετρήσεων, ανοικτή βάση δεδομένων ή σχέδιο δράσης για ολόκληρο το νησί. Την ώρα που ο καύσωνας, η σκόνη, οι πυρκαγιές και η θαλάσσια ρύπανση δεν αναγνωρίζουν οδοφράγματα, οι θεσμοί μας εξακολουθούν να λειτουργούν σαν να υπάρχουν δύο ατμόσφαιρες και δύο θάλασσες.
Πέμπτο, η ανταλλαγή έργων τέχνης και πολιτιστικών αντικειμένων. Πρόκειται ίσως για το χαμηλότερου πολιτικού κινδύνου ΜΟΕ. Δεν απαιτεί συνταγματική συμφωνία, εδαφικές αναπροσαρμογές ή συζήτηση για εγγυήσεις. Απαιτεί καταγραφή, συντήρηση, ασφαλή μεταφορά και πολιτική απόφαση. Παρ’ όλα αυτά, ούτε αυτό απέκτησε ορατό αποτέλεσμα. Θα μπορούσαμε να είχαμε αρχίσει με έναν μικρό, συμφωνημένο κατάλογο και μια κοινή έκθεση υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Όταν αποτυγχάνουμε ακόμη και στα εύκολα, στέλνουμε το μήνυμα ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο η δυσκολία των θεμάτων αλλά η ανεπάρκεια της βούλησης.
Έκτο, οι δεσμεύσεις του Δεκεμβρίου 2025. Η επέκταση του Αγίου Δομετίου ολοκληρώθηκε και η τρίτη λωρίδα λειτούργησε — ένα απτό θετικό βήμα. Αλλά η ίδια η έκθεση του Γενικού Γραμματέα σημείωσε ότι το πραγματικό όφελος εξαρτάται από την επαρκή στελέχωση των θαλάμων ελέγχου. Έργο χωρίς σταθερή στελέχωση σημαίνει ουρές πάνω σε καινούργια άσφαλτο. Το ίδιο μοτίβο εμφανίστηκε στις διευθετήσεις στη Δερύνεια και στον Αστρομερίτη. Ανακοινώσεις, καθυστερήσεις και ημιτελής εφαρμογή.
Έβδομο, το χαλλούμι/hellim. Συμφωνήθηκε να ξεμπλοκάρει η διαδικασία που θα επιτρέψει σε Τουρκοκύπριους παραγωγούς, εφόσον πληρούν πλήρως τα ευρωπαϊκά πρότυπα ασφάλειας και την προδιαγραφή ΠΟΠ, να εμπορεύονται νόμιμα μέσω της Πράσινης Γραμμής. Η προθεσμία της 31ης Ιανουαρίου χάθηκε. Οι επιθεωρητές διορίστηκαν αργότερα και η διαδικασία κινήθηκε, αλλά όχι με τον χρόνο και την αποφασιστικότητα που είχαν συμφωνηθεί. Αντί να μετατρέψουμε ένα κοινό κυπριακό προϊόν σε γέφυρα ευρωπαϊκής εναρμόνισης και οικονομικής αλληλεξάρτησης, το αφήσαμε για ακόμη μία φορά να γίνει πεδίο καχυποψίας και γραφειοκρατικής καθυστέρησης.
Όγδοο, το επεξεργασμένο νερό από τη Μια Μηλιά. Μια συμφωνία που παραμένει ανεκπλήρωτη εδώ και περίπου μία δεκαετία επανήλθε στην ατζέντα, ενώ η Κύπρος βιώνει οξεία υδατική κρίση. Έγιναν επιμέρους βήματα και προκηρύχθηκαν έργα, αλλά το νερό ακόμη δεν φτάνει στους γεωργούς για τους οποίους προορίζεται. Η κυβέρνηση μπορούσε να εντάξει αμέσως τις δεξαμενές και τους αγωγούς σε έκτακτο χρηματοδοτικό σχέδιο, να ζητήσει ευρωπαϊκή συγχρηματοδότηση και να δημοσιοποιήσει ημερομηνία ολοκλήρωσης. Σε μια χώρα που περικόπτει νερό από τη γεωργία, η απώλεια αξιοποιήσιμου ανακτημένου νερού δεν είναι μόνο αποτυχία ΜΟΕ. Είναι αποτυχία διακυβέρνησης.
Ακόμη και τα τρία ΜΟΕ που κινήθηκαν δεν πρέπει να μείνουν μισά. Το συμβουλευτικό σώμα της κοινωνίας των πολιτών χρειάζεται να συγκροτηθεί, να συνεδριάσει και να αποκτήσει θεσμική πρόσβαση στη διαδικασία. Η Τεχνική Επιτροπή για τη Νεολαία χρειάζεται πόρους, πολιτική εντολή και σταθερό δίαυλο προς τις διαπραγματευτικές ομάδες, όχι μόνο αξιόλογες εκδηλώσεις. Η αποκατάσταση των κοιμητηρίων πρέπει να συνεχιστεί, επειδή ο σεβασμός στους νεκρούς είναι στοιχειώδης όρος συμφιλίωσης των ζωντανών.
Ο χρόνος στο Κυπριακό δεν είναι κενός. Κάθε μήνας που περνά δεν διατηρεί τα πράγματα όπως είναι. Βαθαίνει την αποξένωση, εδραιώνει τα τετελεσμένα, ενισχύει την οικονομική και πολιτική εξάρτηση των κατεχομένων από την Τουρκία και κάνει τη διχοτόμηση πιο οικεία στις νέες γενιές. Δεν «περιμένουμε» απλώς. Χάνουμε έδαφος. Η αναβολή είναι και αυτή απόφαση — απλώς είναι η απόφαση που λαμβάνεται χωρίς να αναλαμβάνει κανείς την ευθύνη της.
Υπάρχει ακόμη χώρος για κίνηση, αλλά το παράθυρο στενεύει. Ο Γενικός Γραμματέας δεν εγκατέλειψε την προσπάθεια. Έθεσε τρεις εργασίες. Η απάντησή μας δεν μπορεί να είναι άλλη μια γενική δήλωση ετοιμότητας. Προτείνω στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και στην κυβέρνηση ένα άμεσο σχέδιο εξήντα ημερών, με δημόσια ορόσημα και πολιτική λογοδοσία.
Πρώτον, μέσα στις επόμενες δέκα ημέρες να κατατεθεί στον Γενικό Γραμματέα και στη Μαρία Άνχελα Ολγκίν ένα σύντομο, πλήρες έγγραφο εργασίας πάνω και στους τρεις άξονες που έθεσε ο ίδιος. Στα ΜΟΕ, στη μεθοδολογία και στην ουσία. Όχι μια επιστολή προθέσεων, αλλά σχέδιο με ημερομηνίες, αρμόδιους και παραδοτέα. Να ζητηθεί, ταυτόχρονα, εντατική συνάντηση των δύο ηγετών υπό τα Ηνωμένα Έθνη, αποκλειστικά για την οριστικοποίηση της μεθοδολογίας.
Η δική μας πρόταση μεθοδολογίας πρέπει να είναι καθαρή. Οι συνομιλίες να επαναρχίσουν από το σημείο όπου διακόπηκαν στο Κραν Μοντανά, στη βάση της Κοινής Δήλωσης του 2014, των συγκλίσεων και του Πλαισίου Γκουτέρες. Να επιβεβαιωθεί η διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία με πολιτική ισότητα, μία κυριαρχία, μία ιθαγένεια και μία διεθνή προσωπικότητα. Να καταρτιστεί κατάλογος των ήδη συμφωνημένων ζητημάτων που δεν θα επανανοίξουν και κοινός κατάλογος των εναπομεινάντων διαφορών. Να διεξαχθεί παράλληλη διαπραγμάτευση των εσωτερικών πτυχών και των ζητημάτων ασφάλειας και εγγυήσεων. Να υπάρξει ουσιαστική συνδρομή της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αυστηρά ορόσημα αξιολόγησης, χωρίς επιδιαιτησία και χωρίς διαδικασία ατέρμονης συζήτησης. «Αυτή τη φορά διαφορετικά» πρέπει να σημαίνει διαδικασία προσανατολισμένη σε συμφωνία, όχι μια νέα διαδρομή χωρίς προορισμό.
Δεύτερον, εντός τριάντα ημερών να ολοκληρωθεί και να πιστοποιηθεί από τον ΟΗΕ η ετοιμότητα της ελληνοκυπριακής πλευράς για τη Μια Μηλιά. Να προτείνουμε το άμεσο άνοιγμά της ως αυτοτελές πρώτο βήμα και, παράλληλα, δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα για τη Λουρουτζίνα–Λύμπια, τη διαδρομή Αθηένου–Πυροΐου–Αγλαντζιάς και τα Κόκκινα. Η αρχή πρέπει να είναι απλή. Ό,τι είναι τεχνικά ώριμο ανοίγει, ενώ τα δυσκολότερα ζητήματα συνεχίζουν να διαπραγματεύονται. Δεν παγώνουμε το εφικτό μέχρι να λυθούν όλα.
Τρίτον, να δημιουργηθεί υπό τους δύο ηγέτες και με τη διευκόλυνση των Ηνωμένων Εθνών Μονάδα Υλοποίησης ΜΟΕ, με μηνιαίο δημόσιο πίνακα προόδου. Σε αυτή να ενταχθούν με προθεσμίες το φωτοβολταϊκό πάρκο στη νεκρή ζώνη, η ενεργειακή συνεργασία και η αποναρκοθέτηση συγκεκριμένων επικίνδυνων περιοχών. Να ενταχθούν επίσης η πλήρης στελέχωση και η ψηφιακή παρακολούθηση των χρόνων αναμονής στα υφιστάμενα οδοφράγματα. Το ίδιο ισχύει για την εφαρμογή του Κανονισμού της Πράσινης Γραμμής, τη διευκόλυνση του δικοινοτικού εμπορίου και την ολοκλήρωση των εκκρεμοτήτων για το χαλλούμι/hellim και το νερό από τη Μια Μηλιά. Η Μονάδα πρέπει ακόμη να αναλάβει κοινά πρωτόκολλα για πυρκαγιές, καύσωνες, πλημμύρες, σεισμούς και υγειονομικές κρίσεις. Στις αρμοδιότητές της πρέπει να περιληφθούν η ανταλλαγή πολιτιστικών αντικειμένων, η παρακολούθηση της ποιότητας του αέρα και η αντιμετώπιση της ρύπανσης.
Τέταρτον, όσα εξαρτώνται αποκλειστικά από εμάς να γίνουν τώρα. Περισσότερο προσωπικό και διευρυμένο ωράριο στα οδοφράγματα. Ταχύτερες και διαφανείς διοικητικές διαδικασίες για Τουρκοκύπριους πολίτες όπου εφαρμόζεται το δίκαιο της Δημοκρατίας. Μείωση των γραφειοκρατικών εμποδίων στο εμπόριο μέσω της Πράσινης Γραμμής, πάντοτε εντός του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Περισσότερα προγράμματα εκμάθησης των δύο γλωσσών, υποτροφίες, κοινές εκπαιδευτικές και αθλητικές δράσεις. Θεσμοθετημένη σύνδεση της Τεχνικής Επιτροπής για τη Νεολαία και του νέου συμβουλευτικού σώματος της κοινωνίας των πολιτών με τις διαπραγματευτικές ομάδες, ώστε η ειρηνευτική διαδικασία να πάψει να είναι κλειστό δωμάτιο χωρίς την κοινωνία.
Πέμπτον, ο Πρόεδρος να συγκαλέσει το Εθνικό Συμβούλιο όχι για ακόμη μία γενική ανταλλαγή θέσεων, αλλά για να παρουσιάσει το έγγραφο μεθοδολογίας, το χρονοδιάγραμμα των ΜΟΕ και τις κόκκινες γραμμές της ουσίας. Η κοινωνία χρειάζεται ειλικρίνεια, όχι συνθήματα. Χρειάζεται να ακούσει τι διακυβεύεται, ποιοι συμβιβασμοί είναι αναγκαίοι και ποιες εγγυήσεις είναι αδιαπραγμάτευτες. Ο στόχος είναι μια επανενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία χωρίς κατοχικά στρατεύματα, αναχρονιστικές εγγυήσεις και επεμβατικά δικαιώματα, εντός του συμφωνημένου ομοσπονδιακού πλαισίου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η ανάληψη πρωτοβουλίας δεν σημαίνει αφέλεια ούτε υποχώρηση. Σημαίνει ότι παύουμε να παρακολουθούμε τον χρόνο και αρχίζουμε να τον διαμορφώνουμε. Αν η τουρκοκυπριακή πλευρά ή η Άγκυρα απορρίψουν συγκεκριμένες, ισορροπημένες και επαληθεύσιμες προτάσεις, η ευθύνη τους θα καταγραφεί καθαρά ενώπιον του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αν τις αποδεχθούν, θα έχουμε δημιουργήσει κίνηση εκεί όπου σήμερα υπάρχει τέλμα. Και στις δύο περιπτώσεις, η πρωτοβουλία είναι προτιμότερη από τη σιωπηλή διολίσθηση.
Κύριε Πρόεδρε, δεν αρκεί πλέον να δηλώνουμε ότι είμαστε έτοιμοι. Πρέπει να αποδείξουμε ότι είμαστε. Η ηγεσία δεν μετριέται από τον αριθμό των συναντήσεων ούτε από την αισιοδοξία των δηλώσεων. Μετριέται από την προθυμία να αναλάβεις πολιτικό κόστος για να αποτρέψεις ένα εθνικό κόστος πολύ μεγαλύτερο.
Η επίσκεψη Γκουτέρες δεν ήταν το τέλος της προσπάθειας. Ήταν, όμως, μια τελευταία προειδοποίηση απέναντι στην ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να αφήνουμε τον χρόνο να περνά χωρίς συνέπειες. Η γραμμή που χωρίζει την Κύπρο γίνεται σύνορο λίγο περισσότερο κάθε μέρα που δεν κάνουμε τίποτε. Αν θέλουμε πραγματικά να την καταργήσουμε, η πολιτική βούληση πρέπει επιτέλους να αποκτήσει ημερομηνία, περιεχόμενο και πράξη.
*Μέλος της Τεχνικής Επιτροπής για Θέματα Νεολαίας
Πολιτικός Γραμματέας Κυπριακού και Δικοινοτικών Σχέσεων ΝΕΔΗΣΥ
