Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Το ερώτημα σήμερα δεν είναι ποιος έφερε την ΕΔΕΚ στο σημείο που βρίσκεται. Αν ευθύνονται περισσότερο αυτοί που αποστασιοποιήθηκαν, αυτοί που αντιστάθηκαν ή αυτοί που επέλεξαν να παραμείνουν σιωπηλοί. Αυτή είναι μια άχαρη συζήτηση που μπορεί να συνεχίζεται για χρόνια, χωρίς ποτέ να υπάρξει ξεκάθαρη απάντηση.
Το δεδομένο σήμερα είναι η υφιστάμενη κατάσταση και το ζητούμενο: ποιος μπορεί να οδηγήσει την ΕΔΕΚ στην επόμενη δεκαετία. Το δίλημμα δεν είναι εμπειρία ή ανανέωση. Δεν είναι ασφάλεια ή ρίσκο. Ούτε η συζήτηση μπορεί να περιορίζεται στο ποιος διαθέτει περισσότερα χρόνια κομματικής παρουσίας ή ποιος δικαιούται περισσότερο να επικαλείται την ιστορία του Κινήματος.
Η ΕΔΕΚ δεν είναι κειμήλιο για να διεκδικείται στη βάση του ποιος υπήρξε περισσότερο ή «σωστότερος» ΕΔΕΚίτης. Είναι ένας ζωντανός πολιτικός οργανισμός. Και κάθε ζωντανός οργανισμός, για να επιβιώσει, πρέπει να μπορεί να εξελίσσεται, να ανανεώνεται και να αναπαράγεται. Να προσελκύει νέους ανθρώπους, να δημιουργεί νέα στελέχη, να παράγει σύγχρονες πολιτικές προτάσεις και να επανασυνδέεται διαρκώς με την κοινωνία που φιλοδοξεί να εκπροσωπήσει.
Το πραγματικό ερώτημα είναι ποιος μπορεί να εμπνεύσει την επόμενη γενιά ΕΔΕΚιτών να έρθει, να συμμετάσχει, να στελεχώσει το Κίνημα και να παραμείνει σε αυτό. Ποιος μπορεί να δημιουργήσει το κράμα εκείνο που θα συνδυάζει την εμπειρία των ανθρώπων που κράτησαν την ΕΔΕΚ όρθια για δεκαετίες, με τη δημιουργικότητα, την ενέργεια και τις απαιτήσεις της νέας γενιάς. Ποιος μπορεί να δημιουργήσει και να κρατήσει δίπλα του ανθρώπους που δεν θα εμφανιστούν ευκαιριακά για μια εκλογική αναμέτρηση, αλλά θα παραμείνουν με τη δέσμευση να υπηρετήσουν ένα μακροπρόθεσμο πολιτικό όραμα.
Η ιστορία, όσο πολύτιμη παρακαταθήκη κι αν αποτελεί, δεν αποτελεί σχέδιο για το μέλλον. Το σχέδιο για το μέλλον δημιουργείται τώρα και αφορά μια ΕΔΕΚ που μεγαλώνει ξανά. Που ανακτά τη χαμένη πολιτική και κοινωνική της δύναμη, που δημιουργεί χώρο για την επόμενη γενιά χωρίς να αποκόπτει την προηγούμενη, που επιστρέφει στις γειτονιές, στα πανεπιστήμια, στους χώρους εργασίας, στα κινήματα και στις πραγματικές αγωνίες της κοινωνίας.
Αφορά μια ΕΔΕΚ που θα μπορέσει επιτέλους να καλύψει το πολιτικό κενό που υπάρχει σήμερα στην Κύπρο: την ανάγκη για μια σοβαρή, σύγχρονη, πατριωτική και σοσιαλδημοκρατική πολιτική δύναμη, την οποία ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας αναζητά ως αυθεντικό μέσο πολιτικής έκφρασης και την οποία θα μπορεί να εμπιστευτεί ξανά.
Η επιλογή που βρίσκεται μπροστά μας στις εσωκομματικές εκλογές δεν αφορά απλώς το ποιος θα ηγηθεί της ΕΔΕΚ σήμερα. Αφορά ποια ΕΔΕΚ θέλουμε να υπάρχει σε δέκα χρόνια, για την κοινωνία που αγωνία και φοβάται, για εμάς που παλεύουμε ήδη μέσα σε αυτήν και για τα παιδιά μας που σε λίγα χρόνια θα κληθούν να συμμετέχουν σε αυτήν.
Αυτό είναι το μοναδικό δίλημμα και αυτό είναι που πρέπει να απαντηθεί.
