Ποιο είναι το σχέδιο Β’ σε περίπτωση οριστικού ναυαγίου στο Κυπριακό;

Μία από τις βασικές και θεμελιώδεις αρχές άσκησης υπεύθυνης πολιτικής είναι η προβλεπτικότητα. Αυτή, συνυφασμένη με τη διορατικότητα, τον άριστο σχεδιασμό και την αξιόπιστη στρατηγική κατά κανόναν απολήγουν σε θετικά αποτελέσματα για το κράτος και τον λαό. Στην Κύπρο την… αέρινη, την μπανανία γη, τέτοιες στοιχειώδεις αρχές πολιτικής και πρακτικής δεν ισχύουν.

Στο Κυπριακό, όπως και σε κρίσιμα ζητήματα, που επηρεάζουν τη ζωή των πολιτών, εκδηλώνεται μια απίστευτα ανεύθυνη συμπεριφορά, που χαρακτηρίζεται από σχεδόν πλήρη έλλειψη μακράς πνοής σχεδιασμού, απουσία προβλεπτικότητας και βροντώδη ανυπαρξία σχεδίου Β’ ή ακόμα και Γ’ αν, ο μη γένοιτο, προκύψει έκτακτη ανάγκη, απειλή ή κίνδυνος ή οριστικό ναυάγιο στις ατέρμονες συνομιλίες.

Εδώ και δεκαετίες ακούμε μονότονα και εξοργιστικά Κύπριους πολιτικούς να διατυμπανίζουν καθημερινά πως ΔΕΝ έχουν σχέδιο Β’ στην επίλυση του Κυπριακού, παρά μόνο σχέδιο Α’.

Με αυτό εννοούν ότι θέλουν λύση, άρα, λένε ανοήτως, δεν χρειάζονται σχέδιο Β’ αν κάτι πάει στραβά ή οι Τούρκοι μάς παγιδέψουν ή εμφανιστούν νέες παράμετροι ή άλλες εξελίξεις που δεν μας ευνοούν.

Κλασικό παράδειγμα επίμονου προαγωγού μόνον ενός σχεδίου Α’, και δεν σκεφτόμαστε καθόλου για σχέδιο Β’, είναι ο Αβ.  Νεοφύτου, πρώην πρόεδρος του ΔΗΣΥ, καθώς, φυσικά, οι Ν. Αναστασιάδης, Ν. Παπαδόπουλος και σήμερα ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, με τη θορυβώδη υπόκρουση του Αναν-ικού και διζωνικού ΔΗΣΑΚΕΛ.

Τόση είναι η… αυτοπεποίθηση των Κύπριων πολιτικών, ώστε όσα άλλα προτείνονται προληπτικά ως σοφές υποδείξεις για να είμαστε προετοιμασμένοι και διασφαλισμένοι έναντι οποιουδήποτε απροόπτου εκ μέρους των Τούρκων, άλλων παρεμβαλλόμενων ή και πονηρών υποβολών, δεν τους ενδιαφέρουν! Απορρίπτονται με υπεροψία από τους πάνσοφους και πανειδήμονες πολιτικούς της Κύπρου.

Ιδού τραγικό παράδειγμα βροντώδους πολιτικής ανεπάρκειας, θεσμικής ανετοιμότητας, αιθεροβάμονος πολιτικής και εγκληματικής αβελτηρίας:

Τον Φεβρουάριο 2004 συγκαλείται στη Ν. Υόρκη, από τον ΓΓ του ΟΗΕ, συνάντηση Ελλήνων και Τούρκων, σε μια νέα προσπάθεια προώθησης λύσης του Κυπριακού, στο πλαίσιο του Σχεδίου Ανάν.

Στον 34^ον όροφο του ξενοδοχείου «Waldorf Astoria» πραγματοποιούνται αλλεπάλληλες συσκέψεις υπό την προεδρία Τ. Παπαδόπουλου στην παρουσία των Γλ. Κληρίδη, Ν. Αναστασιάδη, Δ. Χριστόφια και Γ. Ομήρου.

Στο βιβλίο του  «Καταγραφή» (εκδόσεις Καστανιώτη, 2021, Αθήνα – σελ.171-173), ο πρώην Πρόεδρος της ΕΔΕΚ, Γ. Ομήρου, αποκαλύπτει:

«Διατυπωνόταν η βεβαιότητα ότι ο Ντενκτάς θα μας έβγαζε από τη δύσκολη θέση, γιατί, κατά την πάγια πρακτική του, θα ήταν αρνητικός. Μάλιστα, όταν εκφράζονταν αμφιβολίες για το αν ο Ντενκτάς θα ακολουθούσε αυτήν την τακτική στις συναντήσεις με τον Γενικό Γραμματέα, ο Γλαύκος Κληρίδης παρενέβαινε κατά τρόπο απόλυτο και κατηγορηματικό: ‘‘Εγώ ξέρω τον Ντενκτάς καλύτερα και πολύ πριν από εσάς. Ο Ντενκτάς θα απορρίψει τις προτάσεις του Κόφι Ανάν’’».

Στην πρώτη συνάντηση με τον ΓΓ του ΟΗΕ, όντως ο κατοχικός ηγέτης ήταν αρνητικός. «Ακολούθησε, όμως, και δεύτερη συνάντηση. Όταν οι δύο αντιπρόσωποί μας», γράφει ο Γ. Ομήρου, «Παπαδόπουλος και Κληρίδης, επέστρεψαν στο ξενοδοχείο από το Μέγαρο των Ην. Εθνών, επικράτησε παγωμάρα. Ο Ντενκτάς είχε αποδεχθεί στο σύνολό τους τις προτάσεις του Σχεδίου Ανάν. Δηλαδή χρονοδιάγραμμα, επιδιαιτησία και δημοψήφισμα. Οι αισιόδοξες προβλέψεις είχαν διαψευστεί.

»Στη δραματική σύσκεψη που ακολούθησε, εν μέσω αλλεπάλληλων τηλεφωνημάτων του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και ηγετών των χωρών-μελών της Ε.Ε., παραινετικού έως πιεστικού περιεχομένου, διαπιστώθηκε το τραγικό αδιέξοδο, αφού δεν υπήρχε κάποιο ‘‘Σχέδιο Β’’, δηλαδή μια επεξεργασμένη εναλλακτική στρατηγική.

»Τόσο η απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου στη Λευκωσία όσο και η σύσκεψη στην Αθήνα με τον Έλληνα Πρωθυπουργό, πέραν της ομοφωνίας για απόρριψη χρονοδιαγραμμάτων, επιδιαιτησίας και δημοψηφίσματος χωρίς συμφωνία, δεν προέβλεπαν ποια θα ήταν η στάση της πλευράς μας σε περίπτωση που η τουρκική πλευρά τα αποδεχόταν.

»Υπό το κράτος του φόβου ότι η ε/κ πλευρά θα έμενε εκτεθειμένη και θα παρουσιαζόταν σε σύγκρουση με τον ΟΗΕ, αποφασίστηκε κατά πλειοψηφία η αποδοχή των προτάσεων του Γενικού Γραμματέα. Οι ισχυρές επιφυλάξεις που διατύπωσα και τις οποίες, προς τιμήν του, επιβεβαίωσε ο Τάσσος Παπαδόπουλος σε τηλεοπτική εκπομπή κατά την προεκλογική εκστρατεία για τις προεδρικές εκλογές του 2008, δεν στάθηκαν ικανές να ανατρέψουν το επικρατήσαν στη σύσκεψη κλίμα».

Πλήρη διαφωνία εξέφρασε και ο τότε διευθυντής του Διπλωματικού Γραφείου του Τάσσου, ικανότατος διπλωμάτης, Τάσος Τζιωνής. Όπως γράφει ο Γ. Ομήρου:

«Ο Τάσος Τζιωνής με πλησίασε και σε δραματικό τόνο μού είπε: ‘‘Μα, τι πάει να γίνει; Είναι δυνατόν να γίνουν αποδεκτές αυτές οι προτάσεις;’’».

Και όμως: Έγιναν αποδεκτές επειδή οι Κύπριοι πολιτικοί – όπως και αρκετοί στην Αθήνα… – πίστευαν αφελέστατα ότι ο κατοχικός Ντενκτάς θα απέρριπτε τις προτάσεις του ΓΓ του ΟΗΕ και έτσι, γι’ ακόμα μια φορά, θα… έσωζε την ελληνική πλευρά.

Το αίολο επιχείρημα της ελληνικής πλευράς, που το ανήγαγε σε πολιτική βεβαιότητα, ήταν ότι ο κατοχικός εγκάθετος, από το 1974 μέχρι τον Μάρτιο του 2003, στη Χάγη, τορπίλιζε κάθε προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού.

Οι πολιτικοί εγκέφαλοι στη Λευκωσία και στην Αθήνα επέμεναν να επενδύουν στην αδιαλλαξία του Ντενκτάς ακόμα και όταν διέρρευσε η περίφημη φράση του Ερντογάν προς τον Ανάν: «Εάν δεν ήταν συνεργάσιμος (ο Ντενκτάς), δεν θα εμφανιζόταν ξανά ενώπιόν του».

Στις 5 Φεβρουαρίου 2004 ο τότε Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Γκιουλ, συναντήθηκε χωριστά με τους Κ. Καραμανλή και Ν. Αναστασιάδη. Τους γνωστοποίησε ότι η Τουρκία ήταν έτοιμη και για συνομιλίες και για λύση.

Στο ερώτημα των συνομιλητών τους πώς θα ξεπεραστεί η γνωστή αδιαλλαξία Ντενκτάς, ο Τούρκος Υπουργός δεν έκρυψε τα λόγια του: «Ή θα πειστεί να παραστεί (στις συνομιλίες της Ν. Υόρκης) ή θα αντικατασταθεί…». Ακόμα και τότε, η Λευκωσία συνέχισε να κοιμάται με τις πλάνες της και να… ελπίζει στον κατοχικό ηγέτη.

Ας κάνουμε ένα χρονικό άλμα στο σήμερα. Ξανά ο Πρόεδρος και η πολιτική ηγεσία αυτόβουλα και ανόητα παρασύρονται από το γνωστό τουρκικό θέατρο:

Ο «κακός Ερντογάν» και ο «καλός» εγκάθετος που, τάχα, αντιστέκεται, αλλά… Δεν εξηγούν γιατί προάγει και αυτός την τουρκική αξίωση για δύο κράτη, παραμονή του Αττίλα και των εποίκων, κατοχή της Κύπρου. Και, φυσικά, δεν έχουν κανένα σχέδιο Β’ σε περίπτωση ναυαγίου και πώς προχωράμε παρακάτω.

Η πολιτική ηγεσία της Κύπρου, διαχρονικά, υποφέρει από ανίατη τουρκοφοβία, μεταστατική διορατική ανεπάρκεια, ιογενή τουρκοδουλοπρέπεια, βλακώδη υποβολή «εκάμαμεν τζι εμείς πολλά», στερητικό σύνδρομο προβλεπτικότητας και σχεδιασμού, γαγγραινώδη λοίμωξη μημουαπτισμού της κατοχικής Τουρκίας, παθογενή άγνοια και εντεύθεν θανατηφόρα υποτίμηση του Τούρκου εχθρού.

Πενήντα δύο χρόνια κατοχής ήταν αρκετά, ώστε μερίδα των Ελλήνων της Κύπρου να υποφέρουν αγιάτρευτα από το Σύνδρομο της Στοκχόλμης, για να επιβεβαιωθεί τραγικά η εφιαλτική πρόβλεψη του Νεοκλή Σαρρή:

«Σε λίγα χρόνια οι Τούρκοι θα κάνουν τους Έλληνες να σκέφτονται σαν Τούρκοι και αυτή θα είναι η μεγαλύτερή μας ήττα». Ο τόπος Κύπρος ήδη ανεμεστώθη εφιαλτών και τουρκοπροσκυνημένων, που μιλούν και εκφράζονται ως Τούρκοι.